எழுத்துக் கிறுக்கு!

காலம் தவறித்தான் இப்போதெல்லாம் மழை பெய்கிறது. மார்கழி, தை மாதங்களில், குளிர்காலத்தில். வீட்டில் இருந்து கிளம்பும்போதே ஆரம்பித்திருந்தது. வேறு வழியில்லை. நான் ரமேஷ் குமார் சாரைப் பார்த்துத்தான் ஆகவேண்டும். சுசீலா கொடுத்த குடையில் இரண்டு கம்பிகள் ஒடிந்திருந்தன. ஆனாலும், அதை வாங்கிக்கொண்டு தெருவில் இறங்கி நடந்தேன். குளிரக் குளிர அடித்த சாரல் என் தோளில் விழுந்தாலும் எனக்கு உறைக்கவேயில்லை.

விடிந்தால் பொங்கல் பண்டிகை. சார், கணிசமான தொகை ஒன்றை இன்றைக்குத் தருவதாகச் சொல்லியிருந்தார். அதைக்கொண்டுதான் வினோதினிக்கும் சுசீலாவுக்கும் எனக்கும் புத்தம்புது உடைகள் வாங்கவேண்டும். கரும்பையும் பொங்கலையும் இனிக்க இனிக்கச் சுவைக்கவேண்டும். ‘காணும் பொங்கல்’ தினத்தில் முடிந்தால் குடும்பத்தோடு எங்காவது வெளியே சென்று வரவேண்டும். குறைந்தபட்சம் உயிரியல் பூங்காவுக்காவது போய்வரலாம். வினோதினி, கரடியைப் பார்த்ததே இல்லை. தாம்பரம் சானடோரியத்திலிருந்து, வடபழனி பஸ்ஸில் ஏறினேன்.

அது நடந்து பத்து வருடங்களுக்கு மேலாகிறது. இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும்கூட என்னால் மறக்க முடியாத சம்பவம் அது. என்னத்தையாவது எழுதி, எதையாவது சாதித்துவிட மாட்டோமா என்கிற உத்வேகம் எனக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்த காலம் அது.

மதுரைக்குப் பக்கத்தில் அரைமணி நேரம் பயணம் செய்தால் வரக்கூடிய ஊரைச் சேர்ந்தவன் நான். கால் மணி நேரத்தில் மொத்த ஊரையும் சுற்றி வந்துவிடலாம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கிற மனிதர்கள் மொத்தபேரும் எனக்கு அத்துப்படி. அவர்களுக்கு மிக நெருங்கிய, வெளியூரில் வசிக்கும் உறவினர்களின் முகங்கள்கூட எனக்குப் பரிச்சயம். அப்படிப்பட்ட ஊரைவிட்டுவிட்டு, சென்னையில் தஞ்சம் புகுந்த ஒருவன்!

எனக்கு ஆசை. எழுதுகிற ஆசை. மூன்றாம் வகுப்புப் படிக்கும்போதே, விக்கிரமாதித்யன் கதைகள் முழுத் தொகுப்பும் படித்தவன். கல்கி, சாண்டில்யன், சுஜாதா, பாலகுமாரன்... வளர வளர சா. கந்தசாமி, தி. ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தன், தமிழ்ச்செல்வன், மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, கந்தர்வன்... என்று பட்டியல் நீண்டு, பெயர் பெற்ற எழுத்தாளர்கள் எழுதிய அத்தனை புத்தகங்களையும் லைப்ரரியில் தேடித் தேடி வாசித்தவன். என்னமோ எழுதுகிறவனுக்குத்தான் இரண்டு கொம்புகள் முளைத்து இருக்கிற மாதிரியான பிரமை என்னைப் பீடித்திருந்தது.

அப்பாவின் பேச்சைக் கேட்காமல் சென்னை வந்தேன். லோல்பட்டேன். இரண்டு பத்திரிகைகளில் ஃப்ரீலேன்ஸ் நிருபர். அதில் கிடைக்கிற காசைக்கொண்டு முழுதாக ஒரு நாள்கூட சாப்பிட முடியாது. ஆனாலும், எனக்கு எழுத்துப் பிடித்திருந்தது. ஒரு கட்டுரைக்குக் கீழே, அல்லது ஒரு பேட்டிக்குக்கீழே என் பெயர் சிறியதாக வெளி வரும் பக்கங்கள் எனக்கு உற்சாகம் அளிப்பவையாக இருந்தன.

ஏச்சு, பேச்சுகளுக்கிடையில் சொந்த அக்கா வீட்டைவிடுத்து, பெரும்பாலும் நண்பரின் வீட்டில் தங்குவதே வழக்கமாகிப் போனது. நண்பர் ரவி பெருங்களத்தூரில் இருந்தார். அவர் வீடு என்று சொல்வது தவறு. அது என் வீடு. ரவியின் அம்மா, என்னை அவருடைய மூன்றாவது பிள்ளையாகவே பார்த்துக்கொண்டார். ரவிக்கு ஒரு அண்ணன். கிருஷ்ணன். இப்படியெல்லாம்கூட உதாரணமாக ஒருவரால் வாழ முடியுமா என்பதைப் போல அத்தனை அன்பு, வாஞ்சை கிருஷ்ணனுக்கு என் மீது. அந்த வீட்டில், ஒரு மனிதன் சோம்பேறி ஆகக்கூடிய அளவுக்கு உபசரிப்பு, கவனிப்பு. ஆனாலும், நான் பத்திரிகை அலுவலகத்துக்கு ஓடினேன். ஏதேதோ பேட்டிகள் எடுத்தேன், கட்டுரைகள் கொடுத்தேன், சமயங்களில் என் கவிதைகளையும் சிறுகதைகளையும்கூடக் கொடுத்தேன். வேறு வழியில்லாமல், அவை பிரசுரமாயின.

எவ்வளவு ஓடினாலும், வாழ்க்கை என்று ஒன்றிருக்கிறதல்லவா! பாரதி அண்ணன் என்னை ஒருநாள் அழைத்தார். அன்போடு விசாரித்தார். ‘இப்பிடி இருந்தீங்கன்னா செத்துப் போயிடுவீங்க முரளி! பேசாம வேற வேலையப் பாருங்க! நாளைக்கு நான் ஒரு அட்ரஸ் குடுக்குறேன். உங்க படிப்பறிவுக்கு அங்க வேலை கிடைக்கும். நான் சொன்னேன்னு சொல்லுங்க!’

அவர் சொன்ன முகவரி, ஒரு பிரபல இயக்குநருடையது. முதலில் நான் மிரண்டுபோனேன். சினிமாவுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கமுடியும்? அல்லது ஒரு தீவிர வாசகனுக்கும் இயக்குநருக்கும்தான் என்ன சம்பந்தம் இருக்க முடியும்? ‘முடியும்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமாக நிரூபித்தார் அந்த இயக்குநர். அவர், என்னை பாரதி அண்ணன் அனுப்பிய ஆளாகப் பார்க்கவில்லை. ‘வாசிப்பு அனுபவம் ஏதாவது இருக்கா?’ என்று கேட்டார். சொன்னேன்.

‘சமீபத்துல என்ன படிச்சே?’

சொன்னேன். அன்றைக்கே அந்த இயக்குநர் என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொண்டார். அவருக்கு ஏற்கெனவே இருக்கும் செல்லப் பிள்ளைகளில் நானும் ஒருவனாகிப் போனேன். எவ்வளவு இன்னலிலும் மாதா மாதம் சம்பளம் கொடுக்க மட்டும் தயங்க மாட்டார். வேலை இல்லையென்றாலும், மதிய ஒரு நேர சாப்பாடாவது உறுதி அவர் அலுவலகத்தில். ஐம்பத்தாறு எபிசோடுகளைக்கொண்ட ஒரு டெலி சீரியல், ஒரு இந்தி டெலி ஃபிலிம், ஒரு முழு நேரத் தமிழ்ப்படம். அவரிடம் வேலை பார்த்தேன். அதற்கு மேல் என்னால் அங்கே தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. இடையில், சுசீலாவை காதல் திருமணம் செய்திருந்தேன்.

ஓர் இயக்குநரைவிட்டு வெளியே வருகிற உதவியாளர், தனியாக படம் செய்ய முயற்சிப்பதுதான் தமிழ் சினிமா உலகின் இயல்பு, மரபு. நான் அந்த வழக்கத்துக்கு மாறாக ஒரு பத்திரிகையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். அது மாதப் பத்திரிகை. சொற்ப சம்பளம். மாதா மாதம் வாடகை கொடுக்கவேண்டும், மளிகைச் சாமான் வாங்கவேண்டும், கூடவே மருத்துவம், போக்குவரத்து, இன்னபிற... ஒரு மனிதனால் வேறு என்னதான் செய்ய முடியும்? வாழ்க்கை என்னை பயமுறுத்தியபடியே இருந்தது.

அப்போது வந்ததுதான் அந்த வாய்ப்பு. ரமேஷ் குமார் சாரைப் போய்ப் பார்க்கும்படி, பாலு அண்ணன் சொன்னார். அண்ணன் என் ஊர்க்காரர். என்மீது பிரியம் கொண்டவர். சமயங்களில், கடன் கொடுத்து உதவுபவர். பாலு அண்ணன், இரண்டு டி.வி. மெகா சீரியல்களுக்கு வசனம் வேறு எழுதிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு வானத்தில் மிதப்பது போல இருந்தது. ஒரு சீரியலுக்கு, ஒரு எபிசோடுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் என்னையும் என் குடும்பத்தையும் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டுபோய்விடுமே என்கிற நப்பாசை, ஒரு நாக்குப் பூச்சி போல அடி மனசில் ஊற ஆரம்பித்திருந்தது.

ரமேஷ் குமார் சார், அன்றைய தமிழ்த் தொலைக்காட்சி வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு புள்ளி. கிட்டத்தட்ட நான்கு தினசரி சீரியல்களுக்கும், ஒரு வார சீரியலுக்கும் திரைக்கதை எழுதிக்கொண்டிருந்தார். அவர் கடைக்கண் பார்வை கிடைப்பதே பெரும் பாக்கியம். அவரைப் பார்த்தேன். அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டவுடன் அன்பாகப் பேசினார். ஞாயிற்றுக் கிழமை புது சீரியலுக்கான டிஸ்கஷன் இருப்பதாகச் சொல்லி வரச் சொன்னார்.

டிஸ்கஷன். இதைப் போல தமிழ் சினிமாவில் பொய்யான வார்த்தை வேறு ஒன்று இருக்க முடியாது. பேருக்கு ஓர் ஒருவரிக் கதையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, என்னத்தையோ பேசி, மற்றவர்களின் எண்ணங்களை, கருத்துகளை, கதையைத் திருடிப் போடுகிற லாகவம் அது. இதற்கு டி.வி. சீரியல்களும் விதிவிலக்கல்ல என்பது எனக்கு ரமேஷ் குமார் சார் ஆபீஸுக்குப் போன தினத்தில் புரிந்தது.

அவருடைய நான்கு நண்பர்கள் ஏற்கெனவே உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவர், என்னை எல்லோருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார். எல்லோரும், நான் ஏன் அவ்வளவு பெரிய இயக்குநரிடம் உதவியாளராக இருந்துவிட்டு, இந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தேன் என்று ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்கள். டிஸ்கஷன் ஆரம்பித்தது. ரமேஷ் குமார் சார், தன் லைனைச் சொன்னார்.

‘கோயம்பத்தூர் பக்கத்துல ரொம்ப பாரம்பரியமான ஒரு குடும்பம். அப்பா ஒரு கவர்ன்மெண்ட் ஆபீஸ்ல பெரிய போஸ்டிங்க்ல இருந்தவரு. இப்போ நரம்புக் கோளாறால நடக்க முடியாம வீட்டுல ஈசி சேரே கதின்னு கெடக்குறவரு. மூணு பொண்ணுங்க. ரெண்டு பசங்க. ரெண்டு பொண்ணு காலேஜ் முடிச்சுட்டு வீட்ல இருக்குதுங்க. ஒருத்தி ப்ளஸ்டூ படிக்கிறா. ஒரு பையன் செல்போன் கடை வச்சிருக்கான். இன்னொருத்தன் காலேஜ்ல படிச்சுக்கிட்டு இருக்கான். இந்த சூழ்நிலைல அப்பாவோட பங்காளி ஒருத்தன், அவங்க இருக்குற வீட்டுல தனக்கும் பங்கிருக்குன்னு கேஸ் போடுறான். ப்ளஸ்டூ படிக்கிற பொண்ணு, எப்பிடி தன்னோட சித்தப்பாவோட சண்டை போட்டு, வீட்டைக் காப்பாதுறாங்கறது கதை. கூடவே, டிராக்குல மத்தவங்களோட பிரச்னைகள், கதைகள் எல்லாம் வருது... எப்பிடி?’

எல்லோரும் கை தட்டாத குறையாக கதையை சிலாகித்தார்கள். நான் மட்டும் பேசாமல் இருந்தேன். ‘என்ன முரளி! எதுவுமே சொல்லாம இருக்கீங்க?’ என்று தூண்டினார் ரமேஷ் குமார்.

‘சார்... லைன் ஓ.கே.தான் சார். ஆனா, ஸ்கிரீன் ப்ளே பண்றதுக்கு இது பத்தாதே சார்... ஒவ்வொரு கேரக்டரோட டீடெயிலையும் பேசணுமில்ல?’

‘அதுக்குத்தானே இங்க உக்காந்திருக்கோம்?’ என்று காட்டமாகச் சொன்னார் உட்கார்ந்திருந்த ஒருவர்.

விவாதம் ஆரம்பித்தது. கதா பாத்திரங்களை அலசினார்கள். பேசினார்கள், பேசினார்கள், பேசினார்கள். இடையில் டீ குடித்தார்கள், சிகரெட் புகைத்தார்கள், மதிய உணவு சாப்பிட்டார்கள், ஸ்நாக்ஸ் கொறித்தார்கள், மாலை ஆனவுடன் எல்லோரும் ஒரு பாருக்குப் போய் குடித்தார்கள். எதுவும் ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லை. நான் மட்டும் கதையை அசை போட்டபடி, அடுத்த நாள் காலையில் வருவதாக ரமேஷ் குமார் சாரிடம் சொல்லிவிட்டு, வீடு வந்து சேர்ந்தேன். ‘போன காரியம் என்ன ஆச்சு?’ என்கிற சுசீலாவின் கேள்விக்கு என்னால் தீர்க்கமாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

இரவில் தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. கதையையே அலசினேன். நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு, விளக்கைப் போட்டு, ஒரு பேப்பரில் எழுத ஆரம்பித்தேன். கதைப்படி, இளையபெண் எப்படியெல்லாம் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறாள், குடும்பத்தாருக்கு வரும் இன்னல்கள் என்னென்ன... எல்லாவற்றையும் குறித்தேன். முதல் பத்து எபிசோடுகளுக்கான திரைக்கதையையும் வடிவமைத்தேன். இரவு மூன்று மணிக்கு நிம்மதியாகப் படுத்து உறங்கினேன்.

அடுத்த நாள் ரமேஷ் குமார் சாரின் அறைக்கு நான் போனபோது, இரண்டுபேர்தான் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மற்ற இருவரைக் காணவில்லை. எல்லோரும் சோர்வாக இருந்தார்கள். கதையை எப்படி அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்துவது என்கிற தயக்கத்தில் இருந்தார்கள் என்பது பார்த்தவுடனே புரிந்தது. நான் எனக்குத் தோன்றியதைச் சொன்னேன். பத்து எபிசோடுகளுக்கான திரைக்கதையையும் சொன்னேன். சார், ரொம்ப உற்சாகமாகிவிட்டார். என்னைத் தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார். மதியம் உயர்தர உணவகத்தில் இருந்து எல்லோருக்கும் சாப்பாடு வரவழைத்தார். சாப்பிட்டோம்.

நான் கிளம்பும்போது, என்னைத் தனியாக அழைத்து இருநூறு ரூபாய் பணத்தை என் பாக்கெட்டில் உரிமையாக வைத்தார். ‘முரளி! நாளான்னிக்கி புரொட்யூஸர்கிட்டயும், சேனல்லயும் கதை சொல்லப் போறேன். எப்பிடியும் ஓ.கே. ஆயிடும். நீங்கதான் உதவித் திரைக்கதை. அவங்களுக்கு ரெகுலரா வசனம் எழுதுறது துரைன்னு ஒரு ஆளு. அவ்வளவு ஈசியா அந்த கம்பெனிலருந்து அவனைத் தூக்க முடியாது. ரெண்டு மாசம் பொறுத்துக்கோங்க. உங்களையே டயலாக் ரைட்டரா போட்டுடுறேன். அப்புறம் எபிசோடுக்கு இவ்வளவுன்னு ரேட் பேசிக்கலாம். அது வரைக்கும் மாசம் பத்தாயிரம் தர்றேன். மத்தபடி, போக்குவரத்து, இதர செலவுகளைப் பாத்துக்கலாம். என்கூட உதவியா இருங்க. என்ன?’

எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. டிஸ்கஷனில் நான் அடைந்த கடைசி சந்தோஷ தருணம் அதுதான்.

ரமேஷ் குமார் சாருடைய கதை ஓ.கே. ஆக ஒன்றரை மாதம் பிடித்தது. ஒப்பந்தம் எதுவும் தயாரிப்பு நிறுவனத்துடன் போடாமல், பணம் பெயராது. எனவே, அவரிடம் பணம் கேட்க எனக்கே கூச்சமாக இருந்தது. ஆனாலும் நிலைமை சரியாக இல்லை. இடையில் அவரிடமே ஐநூறு ரூபாய் கடன் வாங்குபடி ஆகிவிட்டது.

சீரியல் ஒப்பந்தம் ஆன பிறகு, சார் எனக்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய் அட்வான்ஸாகக் கொடுத்தார். இன்னும் இரண்டு மாதத்தில் சீரியல் ஆரம்பிக்க இருப்பதால், வேகமாக முதல் ஷெட்யூலுக்கான திரைக்கதையை எழுதவேண்டும் என்றார். சீன்களைச் சொன்னார். நான் குறித்துக்கொண்டேன். ‘ஏற்கெனவே ரெண்டு சீரியல் ஓடிக்கிட்டிருக்கு முரளி! அதுனால என்னால இதுல ஃபுல்லா கான்சன்ட்ரேட் பண்ண முடியாது. நீங்கதான் எல்லாத்தையும் பாத்துக்கணும். ஓ.கே.?’

நான் ‘சரி’ என்றேன். பத்து நாளைக்குள், முதல் ஷெட்யூலுக்கான முழுத் திரைக்கதையையும் எழுதிக்கொண்டு போய் அவரிடம் கொடுத்தேன். கையோடு பிரித்துப் படித்த, ரமேஷ் குமார் சார் முகம் மகிழ்ச்சியில் பூரித்துக்கிடந்தது. அவ்வப்போது, ‘பலே’ சொன்னபடி செல்லமாக என் முதுகில் அடித்தார். கடைசியாக, ‘சின்னதா கொஞ்சம் கொஞ்சம் சேஞ்ச் பண்ணணும். நான் பாத்துக்கறேன். அடுத்த மாசம் ரெண்டாம் தேதி, புரொட்யூஸர் காண்ட்ராக்ட் போட்டு, அட்வான்ஸ் குடுத்துடுவாரு. நீங்க போன் பண்ணிட்டு வாங்க!’ என்றார்.

நான் கிளம்பும்போது எனக்கு தற்போது எந்த வேலையும் இல்லாத நிலையைச் சொன்னேன். பொங்கலுக்கு ஏதாவது பணம் வேண்டும் என்பதை நாசூக்காகத் தெரிவித்தேன்.

‘அவ்வளவுதானே! பொங்கலுக்கு முதல் நாள் ஈவினிங் வந்துடுங்க. நான் இல்லைன்னாலும், ரூம்ல யாராவது இருப்பாங்க. குடுத்துட்டுப் போயிடுறேன். வாங்கிக்கங்க! அப்புறம் கணக்குப் பாத்துக்கலாம்.’

அவர் சொன்ன தினத்தில், நான் மழையில் பாதி நனைந்தபடி அவர் ஆபீஸுக்குப் போனபோது, பூட்டியிருந்தது. பதறிப் போனேன். அலுவலக எண்ணுக்கு போன் செய்தால் யாரும் எடுக்கவில்லை. அவர் செல்போன் ஸ்விட்ச்டு ஆஃப். நான் அவர் இருந்த கட்டடத்துக்கு எதிர்த் திசையில் எப்படியாவது அவர் வந்துவிடமாட்டாரா என்கிற ஆதங்கத்தில், ஒரு டீக்கடை வாசலில் ஆவலோடு காத்திருந்தேன்.

பக்கத்து வீட்டுக்கு போன் செய்து, சுசீலாவிடம் நான் வர கொஞ்சம் தாமதமாகும் என்று சொன்னேன். இடை இடையில், ரமேஷ் குமார் சாருடைய செல்போனுக்கு போன் செய்யவும் தவறவில்லை. ஒரே பதில். ‘சுவிட்ச்டு ஆஃப்.’ அன்றைக்கு பைத்தியம் பிடித்தது போலப் பெய்துகொண்டிருந்தது மழை. ஆழ்வார் திருநகரில், மழை பெய்தால், சாலைகளில் இவ்வளவு நீர் தேங்கும் என்பதே எனக்கு அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது.

நம்பிக்கை முழுவதுமாக அற்றுப் போன கணத்தில், இரவு ஒன்பதே கால் மணிக்கு ரமேஷ் குமார் சார் என் லைனுக்கு வந்தார். ‘என்னா முரளி! இப்பதான் பாத்தேன். உங்கட்டருந்து இவ்வளவு மிஸ்டு காலு...’ அவர் குரல் குழறியபடி இருந்தது.

‘சார்! உங்கட்ட பணம் கேட்டிருந்தேனே சார்... இன்னிக்கி வரச் சொன்னீங்களே... நாளைக்கு பொங்கல்...’

‘ஆமா இல்ல. சாரி, சாரி. ஒண்ணு பண்ணுங்க. நம்ம ஆபீஸ் வாசல்லயே நில்லுங்க. இன்னும் டென் மினிட்ஸ்ல நம்ம ஆள் ஒருத்தன் வந்து உங்களுக்கு ஒரு கவர் கொடுப்பான். ஹேப்பி பொங்கல்!’

அவர் போனை வைத்துவிட்டார். எனக்கு உற்சாகம் பிறந்தது. என்னவெல்லாம் வாங்கலாம், எப்படி பொங்கலைக் கொண்டாடலாம் என்கிற கனவில் மிதந்தபடி இருந்தேன்.

சரியாக பத்து நிமிடத்தில், சார் சொன்ன ஆள் பைக்கில், மழைக்கோட்டு அணிந்தபடி வந்தார். ஒரு கவரை நீட்டினார். நான் ஆவலோடு பிரித்துப் பார்த்தேன். ஒரே ஒரு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு.

‘இவ்வளவுதான் குடுத்தாரா?’

‘ஏன் பத்தாயிரம் ரூபா கேட்டிருந்தீங்களா? டவுட்டுன்னா நாளைக்கி சார்கிட்ட பேசிக்கங்க!’ அந்த மனிதர் நக்கலாகச் சொல்லிவிட்டு, பைக்கை ‘விருட்’டென்று எடுத்துக்கொண்டு போனார்.

எனக்கு ஒன்று மட்டும் உறுதியாகத் தெரிந்தது. ‘வினோதினியால் காணும் பொங்கலன்று கரடியைப் பார்க்க முடியாது.’

*

(இந்த மாதம் “தீக்கதிர் பொங்கல் மலரில்” வெளியான சிறுகதை)

ஆசுவாசம்!

சுசீலாவால் நம்பவே முடியவில்லை. ஆச்சரியத்தோடும் கொஞ்சம் பரவசத்தோடும் அவள் குரல் ஒலிப்பதை செல்போனில் பேசும்போதே என்னால் உணர முடிந்தது.

‘நெஜமாவேதான் சொல்றீங்களா? கௌம்பி ரெடியாயிருக்கட்டுமா? சீக்கிரம் வந்துடுவீங்களா?’

‘ஆமா சுசீ! நாலு மணிக்கெல்லாம் வந்துடுறேன். பார்க்குக்குப் போயிட்டு, வெளியில எங்கயாவது ஓட்டல்ல சாப்பிடலாம். நைட்டுக்கு டிபன் எதுவும் செஞ்சுடாதே!’

இடையில், பேசுவதை நிறுத்திவிட்டு அவள் கிருஷ்ணாவிடம் பேசுவதும், அவன் ஏதோ சொல்வதும் கேட்டது. கிருஷ்ணா அவளிடமிருந்து செல்போனை வாங்கி என்னிடம் பேசினான்.

‘அப்பா!... ம்... அப்பா... பீச்சுக்கு... பீச்சுக்கு போலாம்ப்பா.’

‘போலாண்டா செல்லம்!’

‘ம்... ம்... அப்புறம் எனக்கு... எனக்கு... தோசை!’

‘வாங்கித் தர்றேண்டா கண்ணு!’

கிருஷ்ணாவுக்கு இன்னும் பார்க்குக்கும் பீச்சுக்கும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. பூங்கா, அவனுக்குக் கடற்கரையாகத் தெரிகிறது. அலைகள் கரையில் மோதாத, ‘ஜிலு ஜிலு’ காற்று வீசாத, கால்களில் மண் ‘நறநற’க்காத கடற்கரை.

‘அதுக்கு பேரு பீச் இல்லடா, பார்க்கு...’ என்று சொன்னால் அப்போதைக்கு ‘பா...க்கு’ என்பான். ஆனால், திரும்பவும் வெளியே போகவேண்டும் என்று சொல்லும்போது ‘பீச்’ என்கிற சொல்லைத்தான் பயன்படுத்துவான். ஆனால், ப்ரியாவுக்கு நன்கு விவரம் தெரிந்திருந்தது. அவள் கிருஷ்ணாவைவிட நான்கு வயது பெரியவள்.

காலையில் ஆபீஸுக்குக் கிளம்புகிற நேரத்தில், ‘எங்கேயாவது வெளியில கூட்டிட்டுப் போங்கப்பா. நாம எல்லாரும் பார்க்குக்குப் போய்கூட ரொம்ப நாளாச்சுப்பா!’ என்று ப்ரியா சொன்னபோது, அவள் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியவில்லை.

‘போலாண்டா பட்டு!’ என்று அவள் கன்னங்களைச் செல்லமாகத் தட்டிவிட்டுக் கிளம்பினேன். ஆபீசுக்குப் போவதற்கே அலுப்பாக இருந்தது. ‘என்னடா வாழ்க்கை!’ என்று வெறுப்பாக வந்தது.

நகர வாழ்க்கையில் குடும்பத்தோடு கழிப்பதற்கான நேரம் என்பது நம் கையில் இல்லை. அலுவலகமும், அங்கே போய் வருவதற்கான பயண நேரமும், போக்குவரத்து நெரிசலும் தின்று எறிந்த சக்கைதான் மீதம் இருப்பது. அகாலத்தில் வீடு புகுந்ததும் படுக்கையில் விழத்தான் மனம் வேட்கை கொள்கிறது. ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் வீட்டுக்கு உதவ, ஓய்வெடுக்க என்று பொழுது ஓடி விடுகிறது. ‘அடடா! குடும்பத்தோட வெளில போய் ரொம்ப நாளாச்சே!’ என்று தோன்றுகிற கணங்களில் குற்ற உணர்ச்சி ஒரு சைத்தானைப் போல மென்னியைப் பிடிக்கிறது.

அவகாசம் இருந்தாலும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு பல விஷயங்கள் கட்டுபடியாவதில்லை. நகருக்கு வெளியே இருக்கும் தீம் பார்க்குகளுக்கு ஒரு முறை குடும்பத்தோடு போய்வரும் செலவு என்பது மாத சம்பளத்தில் பாதியை விழுங்குகிற சமாசாரம். நல்ல தியேட்டரில் சினிமா பார்க்கலாம் என்றால், நான்குபேருக்கு ஆயிரம் ரூபாயையாவது தனியாக எடுத்து வைக்கவேண்டும். ‘நவீனம்’ என்கிற பெயரில் தியேட்டர்களெல்லாம் பெரிய பெரிய ‘மால்’களாக ஆகிக்கொண்டிருக்கின்றன. சினிமா பார்த்தோம், வந்தோம் என்பது இயலாத காரியம். ரெஸ்டாரண்ட், விளையாட்டு, வினோத அரங்கங்களையும், பலவிதமான விளையாட்டுப் பொருட்களை விற்கிற கடைகளையும் கடந்துதான் தியேட்டருக்குச் செல்லவேண்டியிருக்கிறது. குழந்தைகளின் கண்களையும் வாயையும் என்ன செய்வது?

சில காலம் சுசீலாவே வியந்துபோகும்படிக்கு அவளை கோயில் கோயிலாக அழைத்துச் சென்றேன். கோலவிழியம்மன், முப்பாத்தம்மன், துலுக்கானத்தம்மன், முண்டகக்கன்னியம்மன்... என்று சென்னையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இருக்கும் அத்தனை அம்மன்களுக்கும் சுசீலா நன்கு பரிச்சயம் ஆகிவிட்டாள். மற்ற செலவினங்களோடு ஒப்பிடுகையில் நடுத்தர வர்க்கவாசிகளுக்கு கோயில்கள் வரப்பிரசாதம். போக்குவரத்து, சாமிக்கு பூ, தட்டில் போட கொஞ்சம் சில்லறை... அவ்வளவுதான். ‘குடும்பத்தோட நாங்களும் வெளிய போய்ட்டு வருவம்ல?’ என்று காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை சட்டை, பேண்ட் போட்டுக்கொண்டு கிளம்பியபோது, சுசீலா தயங்கித் தயங்கி சொன்னாள். ‘ஏங்க! கோயிலுக்கு மட்டும் வேணாங்க... ‘இந்த வாரம் எந்தக் கோயிலு, என்ன பிரசாதம்?’னு பக்கத்து வீட்டு மாலதி கிண்டல் பண்றாங்க...’

எனக்குக் கோபம் வந்தது. நான் பத்திரிகைக்காரன். தமிழின் மிக முன்னணி நாளிதழில் நிருபர். யாருக்காகவும், எதற்காகவும் என்னை மாற்றிக்கொள்ளத் தேவையில்லைதான். ஆனால், சுசீலாவுக்கு இதையெல்லாம் புரிய வைக்க முடியாது. கொஞ்சம் குரல் உயர்த்திப் பேசினால்கூட அழுதுவிடுகிற ரகம். அவளும் என்னதான் செய்வாள்? ஒண்டுக் குடித்தனத்தின் இறுக்கத்தையும் பிசுபிசுப்பையும் தவிர்க்க மாதம் ஒரு முறையாவது எங்கேயாவது வெளியே போகத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.

கோயில்களுக்கு அடுத்தபடியாக நகரத்தில் என் போன்றவர்களுக்கு பூங்காக்களும் கடற்கரையும் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் தருபவையாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக பூங்காவில் குழந்தைகள் துள்ளிக் குதித்து விளையாட இடம் இருக்கிறது. அந்தக் கணங்களில் அவர்கள் வீடு, பள்ளி சிறைகளை மறந்து போகிறார்கள்.

அதன் பின், மாதத்துக்கு ஒரு முறையாவது நாங்கள் பூங்காவுக்குப் போவது வழக்கமானது. குடும்ப விஷயங்களை பேசிக்கொள்ள, குழந்தைகளைக் கொஞ்ச நேரம் உற்சாகமாக வைத்துக்கொள்ள, எதிர்காலம் குறித்துப் பேசிக் கவலைப்பட... அது எங்களுக்கு கற்பக விருட்சமாக இருந்தது.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக நாங்கள் வெளியே போக முடியாதபடிக்கு விடுமுறை தினங்கள் அமைந்து போயின. நண்பருடைய தந்தையின் மரணம், சுசீலாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனது, அலுவலகத்தில் வேலைப் பளு... என்று என்னென்னவோ காரணங்கள்.

அன்று சனிக் கிழமை. அலுவலகத்தில் வந்து உட்கார்ந்ததுமே எடிட்டர் அழைத்தார்.

‘வேணு! அடுத்த வாரம் சப்ளிமெண்ட்டரி ஒண்ணு போடப் போறோம். ‘பெண்கள் சிறப்பிதழ்.’ ஒரு திருநங்கையோட பேட்டி இருந்தா நல்லா இருக்கும்...’ அவரே ஒரு செல்போன் எண்ணைக் கொடுத்து பேசச் சொன்னார். பேசினேன்.

அவர் பெயர் சௌமியா. ஆணாக இருந்து பெண்ணாக மாறியவர். கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தில் பணியாற்றியபடியே, பிரபல நாடகக் குழு ஒன்றில் நடித்துக்கொண்டிருந்தார். அன்று மாலையே பேட்டிதர ஒப்புக்கொண்டார்.

‘என் வீட்ல வேணாங்க. ஹவுஸ் ஓனர் என்னை பொண்ணுன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. யாராவது பாக்க வந்தா சந்தேகப்படுவாங்க. உங்க வீட்டு அட்ரஸ் சொல்லுங்க. நான் அங்க வந்துர்றேன். இல்லன்னா, பொதுவா ஏதாவது ஒரு இடம் சொல்லுங்க. மீட் பண்ணலாம்.’

எனக்கு ப்ரியா காலையில் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.

‘ஏதாவது பார்க்ல மீட் பண்ணலாமா?’

சௌமியா ஒப்புக்கொண்டார். இருவரும் கே. கே. நகரில் இருக்கும் ஒரு பூங்காவில் மாலை ஐந்து மணிக்கு சந்திப்பதாக முடிவு. நான் உடனே சுசீலாவுக்கு போன் செய்து நாலரை மணிக்கு பூங்காவுக்குப் போகலாம் என்று தகவல் சொன்னேன். நான்கு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன். ப்ரியாவும் கிருஷ்ணாவும் தயாராக இருந்தார்கள். ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டார்கள். கிளம்பும்போது, நான் சுசீலாவிடம் ‘வாய்ஸ் ரெக்கார்டரை’ எடுத்து வைக்கச் சொன்னேன். அவள் கேள்விக்குறியுடன் பார்த்தாள்.

‘இல்லம்மா. ஒருத்தங்களை இண்டர்வியூ பண்ண வேண்டியிருக்கு. அரை மணி நேரம்தான். அப்புறம் நாம நம்ம வேலையைப் பாக்கலாம்.’

‘அப்போ ஆபீஸ் வேலைக்காகத்தான் எங்களைக் கூப்பிடுறீங்களா?’

நான் சுசீலாவிடம் நிலைமையை விளக்கிச் சொல்லவேண்டியிருந்தது. பைக்கில் வருகிறபோது ப்ரியா, ‘அப்பா! பில்லர்கிட்ட மாடியில ஒரு ரெஸ்டாரண்ட் இருக்குல்ல... அங்க போகலாம்ப்பா. எனக்கு சப்பாத்தி...’

‘எனக்கு தோசை...’ என்றான் கிருஷ்ணா. நடுத்தர வர்க்கத்துக் குழந்தைகளுக்கு தோசையையும் சப்பாத்தியையும் தாண்டி யோசிக்க முடிவதில்லை.

நாங்கள் பூங்காவுக்குள் நுழைந்த பத்து நிமிடத்தில் சௌமியா வந்துவிட்டார். அதிகம் போனால் இருபத்தைந்து வயது இருக்கும். படிய வாரிய தலைமுடி. ஜீன்ஸ், டீ சர்ட் போட்டிருந்தார். சிரித்த, குழந்தை போன்ற முகம். நான் சுசீலாவையும் குழந்தைகளையும் அறிமுகப்படுத்தினேன். சுசீலாவை குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும்படி சொல்லிவிட்டு, நானும் சௌமியாவும் புல் தரையில் அமர்ந்தோம்.

நான் உரையாடலை எங்கிருந்து தொடங்கலாம் என்ற யோசனையோடு, வாய்ஸ் ரெக்கார்டரை ஆன் செய்தேன். சற்று தூரத்தில் அமர்ந்தபடி சுசீலா எங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் பார்த்ததும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

‘ம்... உங்களைப் பத்தி சொல்லுங்க... உங்க சொந்த ஊரு, உங்க அப்பா அம்மா, உங்க இளமைக் காலம்...’

சௌமியா பேச ஆரம்பித்து சிறிது நேரம்தான் ஆகியிருக்கும். திடீரென்று ப்ரியா ஓடி வந்து, ‘அப்பா! கிருஷ்ணா சருக்குல ஏறணும்னு அடம் பிடிக்கிறாம்ப்பா...’ என்றாள். அதற்குள் சுசீலா வந்து அவளை இழுத்தாள். ‘அப்பாவை தொல்லை பண்ணக்கூடாது. வா!’ குழந்தைகள் விளையாட, சுசீலா தனியாக அமர்ந்திருக்க நான் அடிக்கடி அவர்களையே திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

‘என்ன சார்! ரொம்ப அன் ஈசியா இருக்கா? வேணும்னா அவங்களையும் இங்க வந்து உட்காரச் சொல்லுங்களேன். எனக்கு ஒரு பிரச்னையும் இல்ல...’

நான் நன்றியோடு சௌமியாவைப் பார்த்துவிட்டு, சுசீலாவை கை காட்டி அழைத்தேன். என் பக்கத்தில் அமரச் சொன்னேன். சங்கடத்தோடுதான் அமர்ந்தாள். ‘அக்கா! இதுல தனியா பேசுறதுக்கு ஒண்ணும் இல்ல. நான் பேசுறதெல்லாம் பத்திரிகையில வரப் போகுது. ஊரே படிக்கப் போகுது. அப்புறம் என்ன...? கூச்சப்படாம உக்காருங்க...’ என்று சௌமியா, சுசீலாவின் கையைப் பிடித்து உரிமையோடு அழுத்தினார். அதற்குப் பிறகு குழந்தைகள் அடிக்கடி எங்களருகே ஓடி வருவதும், கூச்சல் போடுவதும், என்னையும் சுசீலாவையும் பிடித்து இழுப்பதும்கூட அந்த நேர்காணலுக்குப் பெரிய தொந்தரவாக இல்லை.

சௌமியா, கேட்கிற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பொறுமையாக பதில் சொன்னார். அவருக்குள் இளமைப் பருவத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள், விஷயம் தெரிந்து வெளியே துரத்தப்பட்டு வீடு அன்னியமாகிப் போனது, தெருவில் இளைஞர்கள் கேலி செய்து அடித்து விரட்டியது, மும்பைக்கு ஓடிப் போய் ரயிலில் பிச்சை எடுத்தது, அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டது, ஒருவேளை சோற்றுக்கு வழியில்லாமல் திரிந்தது... என்று அவர் பேசப் பேச கலங்கிப் போய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் சுசீலா. ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகப் பேசினார் சௌமியா.

நேர்காணல் முடிந்ததும் நான் ஒரு ஆட்டோ பிடித்து வந்தேன். சௌமியா ஆட்டோவில் ஏறுவதற்கு முன்னால் சுசீலா, அவர் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். ‘கண்டிப்பா ஒரு நாள் எங்க வீட்டுக்கு வரணும்...’ சௌமியா சிரித்துத் தலை அசைத்து, கிருஷ்ணாவின் கன்னத்தில் செல்லமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்துவிட்டுப் போனார்.

நானும் சுசீலாவும் பூங்காவில் இருந்த பெஞ்ச் ஒன்றில் பேசுவதற்கு விஷயம் இல்லாதது போல கொஞ்ச நேரம் எங்கேயோ வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தோம். சுசீலாதான் மௌனத்தை உடைத்தாள். ‘கிளம்பலாமா?’ என்றாள். விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை அழைத்தாள்.

நான் பைக்கைக் கிளப்பினேன்.

‘சாப்பிடுறதுக்கு எங்க போலாம் சுசீ?’

‘ஓட்டலுக்கெல்லாம் வேணாங்க. வீட்டுக்கே போயிடலாம். ஃபிரிட்ஜுல மாவு இருக்கு. தோசை ஊத்திக்கலாம்.’

(கல்கி 30.10.2011 இதழில் வெளியான சிறுகதை)

*

பல்கலைக்கழகத்துக்குப் போன பழக்கடைக்காரர்

‘பஸ்ஸு வந்துரும்டா’ என்றேன் நான்.

‘பத்தே நிமிசம்டா. பஸ்ஸு வர்றதுக்குள்ள வந்துரலாம் வாடா!’ என்றபடி, என்னை இழுத்துக்கொண்டு பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு எதிர்ப்புறம் இருந்த கற்பகம் ஓட்டலுக்குப் போனான் ரமேஷ்.

வாசலில் ஒரு தள்ளுவண்டியில் பழங்கள் பரப்பியிருக்க, அவர் ஆப்பிள் பழங்களைத் துணியால் துடைத்து, அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். முகத்தின் கால் வாசியை மறைத்ததுபோல சோடாபுட்டிக் கண்ணாடி. வேட்டியை மடித்துக் கட்டியிருந்தார். ரமேஷைப் பார்த்து சிரித்தார்.

‘வணக்கம் தோழர்!’ என்றான் ரமேஷ்.

‘வணக்கம். வாங்க! என்னா காலேஜுக்குப் போகலியா?’

‘கௌம்பிட்டோம். பஸ்ஸு வர்றதுக்கு டைம் இருக்கு. புதுசா ஒரு கதை எழுதினேன். அதான் படிச்சுக் காட்டலாம்னு...’

‘படிங்க. படிங்க. இது யாரு?’

‘என் ஃபிரெண்டு. பாலு...’

ரமேஷ் தன் கையில் வைத்திருந்த காலேஜ் நோட்டில் ஒரு பக்கத்தைப் பிரித்து படிக்க ஆரம்பித்தான். அவர் பழங்களை அடுக்கியபடியே கேட்டார். அவன் படித்து முடித்ததும் முதலில் மனமாரப் பாராட்டினார். பிறகு விமர்சனம் சொன்னார். எங்கேங்கே தவறு, எப்படி திருத்தினால் சரியாக இருக்கும் என்று அவன் காயப்பட்டுவிடாமல் சொன்னார். ரமேஷ் குறித்துக் கொண்டான். நாங்கள் விடைபெற்றோம். காலேஜ் பஸ்ஸில் ஏறும்போது அவர் பெயர் தேனி சீருடையான் என்று சொன்னான் ரமேஷ்.

‘எழுத்தாளரா இவர்? பழக்கடை வைத்திருக்கிறாரா?!’ எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவரைப் பற்றி அவன் மேலும் சொன்னான். சிறு வயதில் அவருக்குப் பார்வை பறிபோய்விட்டது. பார்வையற்றோர் பள்ளியில் படித்தார். பிறகு கண்ணில் ஆபரேஷன் நடந்து பார்வை வந்தது. சிறுகதைத் தொகுதி, நாவல் வெளியிட்டிருக்கிறார். அவை இரண்டு பல்கலைக் கழகத்தில் பாடநூலாக இருக்கின்றன. நான் பிரமித்துப் போனேன்.

ரமேஷ் வைத்யா எழுதி, அவரிடம் வாசித்துக் காண்பித்த அந்தச் சிறுகதை, எழுத்தாளர் பொன் விஜயன் தொகுத்த ஒரு தொகுப்பில் வெளியானது. பிறகு ரமேஷோடு நானும் சேர்ந்துகொண்டேன். படைப்பாளியாக. சிறுகதை, கவிதை என்கிற பெயரில் எதை எழுதிக் கொண்டுபோனாலும் பொறுமையாகக் கேட்பார். பொறுப்பாக விமர்சனம் செய்வார். தொடர்ந்து எழுதச் சொல்லி ஊக்கப்படுத்துவார். இன்றைக்கும் தேனியில் எழுத்தாளர்கள் ம. காமுத்துரையோ, அல்லி உதயனோ, இதயகீதனோ எதை எழுதினாலும் முதலில் அவரிடம் காண்பிக்கத்தான் ஓடுகிறார்கள்.

‘நிறங்களின் உலகம்’ நாவலை விமர்சிப்பதற்கு முன்பாக, தேனி சீருடையானைப் பற்றிய ஒரு அறிமுகம் தேவை என்று தோன்றியது. அதற்காகத்தான் இந்த முன்னுரை.

0

பார்வையை இழந்த ஒரு சிறுவன், சென்னை பூந்த மல்லியில் இருக்கும் பார்வையற்றோர் பள்ளியில் பத்து ஆண்டுகள் படிக்க நேர்கிறது. இந்த ஒற்றைவரி வாழ்க்கைதான் இந்த நாவல். கண்ணிலாத ஒருவனின் உலகம் அந்தந்தக் கால மன நிலையில் விரிகிறது. தமிழில் இப்படி ஒரு நாவல் இதுவரை வந்திருக்கிறதா என்பது சந்தேகமே.

‘வெளிச்சம் நிறைந்த கும்மிருட்டில் மூழ்கியிருந்தது அறை. ஒளியின் நிறமும் இருட்டின் நிறமும் பின்னிப் பிணைந்து முகத்தில் அப்பிக் கொண்டன. சொதசொதத்த முகவெளியில் சோகக் கோடுகள் பதியமிட்டன. ரம்பம் ஒன்று கண்களைக் கீறி ரத்தம் வராத ரணத்தை ஏற்படுத்தியது. சப்தமும் சப்தமின்மையுமான எல்லைகளுக்குள் சிறைப்பட்டுக் கிடந்தேன் நான்.’

மேலே சொன்ன வர்ணனையை எந்த எழுத்தாளரும் எழுதிவிட முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது. இது தேனி சீருடையான் பார்வையிழந்திருந்த காலத்தில் அனுபவித்த அவலத்தில் முகிழ்த்த வர்ணனை.

குடும்பத்தை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் வறுமை, பார்வையிழந்த அக்கா, வீட்டை கவனிக்காமல் திரியும் தந்தை, அப்பாவி அம்மா என்கிற குடும்பப் பின்னணியில் பாண்டியின் கதை விரிகிறது. இடையில் பார்வை பறிபோக, அவனுடைய மாமா பாண்டியை அழைத்துப் போய் சென்னையில் உள்ள ஒரு பார்வையற்றோருக்கான பள்ளியில் சேர்த்துவிடுகிறார். அங்கிருந்து புதுப் புதுப் பாத்திரங்கள் கதையில் பாண்டியுடன் சேர்ந்து கொள்கின்றன.

பார்வையில்லை, புது இடம், புது மனிதர்கள், புதுவிதமான (பிரெய்லி முறை) கல்வி. தடுமாறிப் போகிற பாண்டி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த வாழ்க்கைக்குப் பழகி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதில் கரைந்து போகிறான். பத்மநாபன், கன்னியம்மாள், சென்னியப்பன், பொன்னுச்சாமி சார், பாண்டுரங்கன்... என நாவல் முழுக்க மறக்க முடியாத பாத்திரங்கள்.

படிப்பு முடிந்து பள்ளியை விட்டு வெளியேற வேண்டிய சூழல். நண்பன் பத்மநாபன் அழுதுகொண்டிருக்கிறான். பாண்டி அவனைத் தேற்றுகிறான். நண்பன் சொல்கிறான்: ‘என் பசியை இன்னக்கி வரக்யும் அரசாங்கம் தீத்து வச்சுச்சு; இனிமே யார் அதைச் செய்வா?’ வெகு சாதாரணமாக சொல்லப்படும் இந்த வசனம் நம்மை அதிர்ந்து போக வைத்துவிடுகிறது. உண்மையில், பார்வையற்றோர் பள்ளியில் படிக்கும் பெரும்பாலான சிறுவர்களின் முதல் பிரச்னை வறுமையாகத்தான் இருக்கிறது.

இந்த வறுமை பாண்டியின் வாழ்க்கையில் அழுத்தமாகக் காண்பிக்கப்படுகிறது. ஒரு முறை விடுமுறைக்கு வீட்டுக்குப் போகிறான். அவனுடைய பிரெய்லி புத்தகங்களையும் அவன் வாங்கியப் பதக்கத்தையும் விற்றுவிட்டிருக்கிறாள் அம்மா. அதிர்ந்துபோகிற பாண்டியிடம், ‘கோவிச்சுக்காதய்யா! அக்காவுக்கு நடு முதுகுல ராஜ பிளவை பொறப்பட்டு சாகக் கெடந்தப்போ, வைத்தியச் செலவுக்குக் காசு இல்லாம ஒம் புஸ்தகத்தையும் பதக்கத்தையும் வித்துட்டோம். கஞ்சி இல்லாட்டிக்கூட ஈரத் துணிய இறுக்கிக் கட்டிப் படுத்துக்கலாம். ரத்த உசுர். சாகக் கெடக்கறப்போ எப்படிய்யா பாத்துக்கிட்டு சும்மா இருக்க முடியும்?’ என்கிறாள் அம்மா.

கிராமத்து வாழ்க்கையும் பிரமிப்பூட்டும் சென்னை வாழ்க்கையும் பார்வையற்ற ஒருவனின் மன நிலையில் இருந்து சொல்லப்படுவது இந்நாவலின் புதிய அணுகு முறை. மிக எளிமையான உரையாடல்களும், மிரட்டாத, தெளிவான நடையும்தான் இந்த நாவலின் பலம் என்றுகூடச் சொல்லலாம்.

முழு நாவலையும் படித்து முடித்ததும் பார்வையற்றவர்களோடு கலந்து வாழ்ந்த உணர்வு ஏற்படுகிறது. அவர்களுக்கேயான இயல்பான வாழ்வியல் சிக்கல்கள், இருட்டைப் போலவே பயமுறுத்தும் எதிர்காலம் எல்லாவற்றையும் கொண்டுவந்து கண்முன் நிறுத்துகிறார் சீருடையான். ஆனாலும் நாவலின் முடிவில் கீற்றாகக் கிளம்பும் நம்பிக்கைதான் அவரை யார் என்று நமக்கு இனம் காட்டுகிறது.

‘படிப்பு வெள்ளை நிறம். முடிப்பு கருநீல நிறம்; முடித்துவிட்டேன் என்ற கருத்து வெளிர் மஞ்சள் நிறம். ஏன் இப்படி நிறங்கள் உண்டாகின்றன? மனக் கற்பனைக்குத் தகுந்தபடி நிறங்களா? நிறங்கள் கற்பனையை உண்டாக்குகின்றனவா? ஒரு வேளை பிறவிக் குருடனாய் இருந்தால் நிறங்கள் புரியாமல் போயிருக்குமோ? அப்படியும் சொல்ல முடியவில்லை. கங்காதரன் பிறவிக் குருடன். பச்சை நிறம் எப்படி இருக்கும் என்று கேட்டபோது இலை போலக் கையை விரித்துக் காட்டினான். ‘வெள்ளை நிறம்?’ ‘பகல் முடிந்த இருள் போல இருக்கும்.’

இப்படி ‘நிறங்களின் உலகம்’ நாவலில் விரிகிற தேனி சீருடையானின் உலகம் மிகப் புதியதாக இருக்கிறது. கதையின் நாயகன் பாண்டி அனுபவிக்கிற அத்தனை உணர்வுகளையும் படிக்கிற நம்மையும் தொற்றிக்கொள்ளச் செய்கிறது. வான வில்லைப் போல அழகான, அதே சமயம் யதார்த்தமான படைப்பு.

நூல்: நிறங்களின் உலகம்
ஆசிரியர்: தேனி சீருடையான்
வெளியீடு: அகரம், மனை எண். 1, நிர்மலா நகர், தஞ்சாவூர் - 613 007.
விலை: ரூ. 150/-.

(அம்ருதா இலக்கிய இதழில் வெளியானது)

பகத்சிங் நூல் விமர்சனம்

பகத்சிங் - செவிகளைச் சாய்த்த குரலொலி

இந்நூலின் முதல் அத்தியாயத்தின் தலைப்பு ‘முற்றும்'. இதிலிருந்தே பகத் சிங் என்கிற போராளியின் வாழ்க்கை அவரோடு முடிந்துவிடவில்லை என்பதை சூசகமாக உணர்த்திவிடுகிறார் நூலாசிரியர் முத்துராமன்.

‘இந்திய விடுதலைப் போராட்டம்' என்கிற மாபெரும் கடலில் ஒரு அலைதான் பகத் சிங். சாதாரண அலை அல்ல. ஆழிப் பேரலை. ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்தை புரட்டிப்போட வந்த மாபெரும் அலை. ஆங்கிலேயர்களின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக நாடாளுமன்றத்தில் ‘இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்' என்று ஓங்கி ஒலித்த பகத் சிங்கின் முழக்கத்தைப் போல ஒரு குரலை அதற்கு முன்பு அந்த நாடாளுமன்றம் கேட்டிருக்கவில்லை.

ஆட்கள் நடமாட்டமில்லாத இடமாகப் பார்த்து அவர் வீசிய வெடி குண்டால் யாருக்கும் சிறு காயம்கூட ஏற்படவில்லை. ஆனால், இங்கிலாந்தில் இருந்துகொண்டு, இந்தியாவை காலனி நாடாக ஆண்டுகொண்டிருந்த ஆங்கிலேய அதிகாரவர்க்கத்தின் செவிகள் புண்ணாகிப் போயின. அதிர்ந்துபோனது வெள்ளை அரசு. பகத் சிங்கின் முழக்கத்துக்குத் தண்டனை கொடுத்தது. தூக்குக் கயிறு.

இன்றைக்கும் இந்தியாவில், எத்தனையோ இளைஞர்களுக்கு, சமூகச் சீர்கேடுகளைக் களையப் போராடும் இளைஞர்களுக்கு பகத் சிங்தான் ரோல் மாடல். இந்நூலில் பகத் சிங்கின் சரித்திரம் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு போராளியின் வாழ்க்கை என்பது வெறும் சரித்திரம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு பாடம். ஒவ்வொருவரும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம். கற்றுக்கொண்டு அதன்வழி நடக்கவேண்டிய ஒரு பாடம். நூலைப் படித்து முடித்ததும் இப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

பகத் சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு மூவரையும் தூக்கிலேற்றுகிறார்கள் போலீஸ்காரர்கள். சிறைச்சாலையின் பின்வாசல் வழியாக அவர்களுடைய உடல்களைக் கொண்டுவந்து ஒரு டிரக்கில் ஏற்றுகிறார்கள். டிரக் சிறைச்சாலையிலிருந்து கிளம்பி ஒரு நதிக்கரையில் வந்து நிற்கிறது. அது சட்லெஜ் நதியிலிருந்து பிரிந்து ஓடும் ஒரு சிறிய நதி. அந்த நதிக்கரையில் மூவரின் உடல்களும் அரைகுறையாக எரிக்கப்பட்டு, நதியில் வீசப்படுகிறது. இந்தத் தகவல்களை உள்ளடக்கித் தொடங்குகிறது முதல் அத்தியாயம். அதற்குப் பிறகு அவருடைய குடும்பப் பின்னணி, அவருடைய பிறப்பு, இளமைப் பருவம், போராட்டம் என விரிகிறது.

மிகுந்த கவனத்துடன், கொஞ்சம்கூட உணர்ச்சிகளுக்கு ஆட்படாமல் பகத் சிங்கின் வரலாற்றைச் சொல்கிறார் எழுத்தாளர் முத்துராமன். வரலாற்றை எந்தப் பக்கமும் சாயாமல் நேர்மையாகச் சொல்லவேண்டும் என்கிற தெளிவும் எழுத்தில் தெரிகிறது. ஆனால், நூலைப் படிக்கும்போது நம்மால் உணர்ச்சிவசப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

பகத் சிங் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட பிறகும் அவருடைய போராட்டம் ஓயவில்லை. ‘சிறையில் அரசியல் கைதிகளாக நடத்தப்படவேண்டும்', ‘அடிப்படை வசதிகள் வேண்டும்' போன்ற ஏழு கோரிக்கைகளை உள்ளடக்கி போராட்டம் நடத்துகிறார்கள் பகத் சிங்கும் அவருடைய தோழர்களும். சிறையில் அறுபத்து மூன்று நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்த ஜதீந்திரநாத் தாஸ் இறந்துபோகிறார்.

“நமது கருணை நிறைந்த சர்க்கார் நீரோ மன்னனை மிஞ்சிவிட்டது. அந்த வாலிபர்களின் மரணப்படுக்கையில் உட்கார்ந்துகொண்டு வயலின் வாசிக்கிறது. தியாகமும் கடமை உணர்வும் கொண்ட இளைஞர்கள் உயிரை விடுவார்களே தவிர, உண்ணாவிரதத்தை இடையில் நிறுத்த மாட்டார்கள்” என்று சொல்லி, அடுத்த நாள் மத்திய சட்டமன்றத்தை ஒத்தி வைக்கிறார் மோதிலால் நேரு.

இப்படிச் சின்னச் சின்னத் தகவல்களையும் பொருத்தமான இடத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் நூலாசிரியர். அந்தத் தகவல்கள் பகத் சிங்கின் வரலாற்றைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வழிவகுக்கின்றன. மிக எளிமையான நடை, நூலோடு ஒன்றிப் போகச்செய்துவிடுகிறது. உண்மைச் செய்திகளை மட்டுமே எழுத்தில் கொண்டுவரவேண்டும் என்கிற நூலாசிரியரின் தீர்மானம் அழுத்தமாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு உதாரணம், பகவதி சரணின் மனைவி துர்காவுடன் ரயிலில் ஏறி பகத் சிங் லக்னோவுக்குத் தப்பிச் சென்ற நிகழ்வில் நூலாசிரியர் இப்படி எழுதுகிறார்: “இந்தச் சம்பவம் வரலாற்றில் அவரவர் விருப்பம்போல் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.”

மேலும், பகத் சிங், சுகதேவுக்கு எழுதிய கடிதம், நாடாளுமன்றத்தில் பகத் சிங் வீசிய துண்டுப் பிரசுரத்தின் முழு உள்ளடக்கம், லாகூர் சிறை அதிகாரிக்கு பகத் சிங் எழுதிய கடிதம், பட்டுகேஷ்வர தத்துக்கு எழுதிய கடிதம், பகத் சிங்கின் கடைசிக் கடிதம் ஆகியவை முழுமையாக இடம்பெற்றிருக்கின்றன. பகத் சிங்கை, அவருடைய வாழ்க்கையை, அவருடைய லட்சியத்தைப் புரிந்துகொள்ள இந்தப் புத்தகம் நிச்சயம் உதவும்.

நாடாளுமன்றத்தில் பகத் சிங் வீசிய, ‘ஹிந்துஸ்தான் சோஷலிஸ்ட் ரிபப்ளிகன் ஆர்மி'-யின் துண்டுப் பிரசுரம் இப்படிச் சொல்கிறது:

“மனித வாழ்வின் புனிதத்தின் மீது எங்களுக்கு நம்பிக்கை உண்டு. மனிதனின் வளமான எதிர்காலத்தின் மீது எங்களுக்கு நம்பிக்கை உண்டு. அத்தகைய எதிர்காலம் குறித்து நாங்கள் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கிறோம். உண்மைதான். ஆனால், இப்போது நாங்கள் ரத்தம் சிந்தும்படி நிர்பந்திக்கப்படுகிறோம். அதற்காக வருத்தப்படுகிறோம்.”

0

நூல்: துப்பாக்கிவிடு தூது
வெளியீடு: கிழக்கு பதிப்பகம், 33/15, எல்டாம்ஸ் ரோடு, ஆழ்வார்பேட்டை, சென்னை - 600 018.
விலை: ரூ. 70/-

புத்தகத்தை வாங்க.

அசோகமித்திரன் நேர்காணல்

‘அச்சுக் கோப்பவர்கள்தான் என் ஆசான்கள்’

-அசோகமித்திரன்



தமிழின் முக்கியமான நாவல்களாக கருதப்படும் ‘தண்ணீர்’, ‘இன்று’, ‘18வது அட்சக்கோடு’, ‘மானசரோவர்’ ஆகியவற்றை எழுதிய அசோகமித்திரன், 1931-ம் ஆண்டு, செப்டெம்பர் 22-ம் தேதி ஆந்திர மாநிலத்தில் உள்ள சிகந்தராபாத்தில் பிறந்தவர். இயற்பெயர் ஜ. தியாகராஜன். ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழில் எழுதி வருபவர்.

இவரது பல படைப்புகள் பிற இந்திய மொழிகளிலும், ஆங்கிலம் உள்ளிட்ட அயல் மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. 1996-ம் ஆண்டு, இவருடைய ‘அப்பாவின் சிநேகிதர்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்றார்.

ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் மக்கள் தொடர்புத் துறையில் சில காலம் பணியாற்றியவர். அவருடைய படைப்புகளைப் போலவே நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கான பதில்களும் கூர்மையாக இருக்கின்றன. இனி அவருடன் நேர்காணல்...

கேள்வி:உங்கள் கதைகளுக்கான மொழியை எப்படி உருவாக்கிக்கொண்டீர்கள்? அதுவரை தமிழில் பயன்பாட்டில் இல்லாத மொழி உங்களுடையது. மிகவும் அப்ஜெக்ட்டிவ்வாக, செய்தி சொல்லும் தொனி அதில் இருக்கிறது. இதை எப்படி உருவாக்கிக்கொண்டீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: நானாகத் திட்டமிட்டு என் நடையை உருவாக்கிக்கொள்ளவில்லை. உ.வே. சாமிநாதய்யரின் ‘என் சரித்திரம்’ படைப்பை ஆனந்த விகடனில் தொடராக வந்தபோது என் எட்டாவது வயதில் படித்தேன். கல்கியின் ‘தியாக பூமி’யையும் அதே காலத்தில் படித்தேன். உண்மையில் என் நடையை அப்படைப்புகள்தான் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும்.

கேள்வி: தமிழ்க் கதைகளுக்குள் ஆசிரியரின் குரல் உரத்து ஒலிப்பது என்பது ஒரு பாணி. நீங்கள் அதை முற்றிலும் தவிர்த்துவிட்டீர்கள். முப்பது முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் கழித்து இன்று அது ஓர் முக்கிய எழுத்துப் பாணியாகவே வளர்ந்திருக்கிறது. இதை எப்படி செய்தீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: ஆசிரியரின் குரல் ஒரேயடியாக இல்லை என்று கூறமுடியாது. ஒரு குரல் இருக்கிறது. ஆனால், உங்களை வற்புறுத்தும் குரல் அல்ல. ஓர் நண்பனுக்கு யோசனை கூறுவது போல அக்குரல் உள்ளது.

எழுத்துப்பணியும் ஓரளவு அதுவாக அமைந்ததுதான். அந்த நாளில் 35 வயதில் வேலை கிடைப்பது மிகவும் கடினம். ஓர் வேலைக்காக நான் கார் ஓட்டும் உரிமம்கூடப் பெற்றேன். எனக்கு வேலை தேடிக்கொள்ளத் தெரியவில்லை என்றுதான் கூறவேண்டும். எழுதும் எதையும் திருத்தமாகச் செய்யவேண்டும் என்று என் பள்ளி நாட்களிலிருந்தே தீர்மானமாக இருந்தேன்.

கேள்வி: 70களில் மாற்று அரசியல், மாற்று கலை இலக்கிய முயற்சிகள் நிறைய நடந்தன. தமிழில் முக்கிய எழுத்தாளர்கள் பலர் இக்காலகட்டத்தில் உருவாயினர். கடந்த பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளில் அப்படியொரு உற்சாகம் இல்லை. உங்கள் பார்வையில், இந்தத் தேக்கத்துக்குக் காரணம் என்ன?

அசோகமித்திரன்: நான் தேக்கம் என்று கூற மாட்டேன். புது எழுத்தாளர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். சூர்யராஜன், வா.மு. கோமு, ஜாகிர் ராஜா போன்றோர் நன்றாகவே எழுதுகிறார்கள். மதிப்பீடுகள் விஷயத்தில் சற்றுத் தயக்கமே. ஆனால், அவர்கள் நல்ல எழுத்தாளர்களாக உருவாக வாய்ப்பு உண்டு.

கேள்வி: குறுநாவல் வடிவத்தைச் செம்மைப்படுத்தியவர் நீங்கள். அதற்கான இலக்கணத்தை தமிழில் பிரபலப்படுத்தியவரும் நீங்களே. நாவல் எழுதுவதைவிட, குறுநாவலில் உள்ள சௌகரியங்கள் என்னென்ன? ஒரு கரு, நாவலுக்குள்ளதா, குறுநாவலுக்கானதா என்று எப்படி முடிவு செய்வீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: குறுநாவல் ‘தீபம்’ என்ற பத்திரிகைக்காகத் திட்டமிடப்பட்டது. உண்மையில் இது ஒரு பத்திரிகைத் தேவைக்காக முயற்சி செய்தது. ‘தீபம்’ எனக்கு நல்ல பயிற்சிக் களமாக இருந்தது. பல கட்டுரைகளும் எழுதினேன்.

நாவல் எழுதும்போது ஒரு கட்டத்தில் சோர்வு வந்துவிடுகிறது. உண்மையில் அது ஒரு பெரிய தடங்கல்தான். ஆனால் அதையும் மீறித்தான் நாவல் எழுதவேண்டியிருக்கிறது. இப்போது நான் எழுதிவரும் நாவலின் ஆரம்பம் எனக்கு மறந்துவிட்டது. ஐந்தாம், ஆறாம் அத்தியாயங்கள் மூன்று உள்ளன.

என் கதைகள், நாவல்கள் எல்லாமே ஒரு தொடர்பு உள்ளவையே. ஆதலால் தனியாகக் கரு என்று நான் முடிவு செய்து கொள்வதில்லை. ஆனால், அப்படி எழுதுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். Plot வைத்து எழுதியதிலும் மகத்தான எழுத்தாளர்கள் உண்டு.

கேள்வி: எண்ணற்ற எழுத்தாளர்கள் One time wonders ஆக இருந்திருக்கிறார்கள். ஒரு நாவல், ஒரு குறுநாவல், ஒரு கதை என்று சிறப்பாக எழுதிவிட்டுக் காணாமல் போயிருக்கிறார்கள். நீங்கள் கன்சிஸ்டெண்ட்டாக, தொடர்ந்து, பெரிய வருவாய் தரவில்லை எனினும் தமிழில் கதைகள் எழுதுவதைச் செய்துவந்திருக்கிறீர்கள். இதற்கான மனத் தயாரிப்பு என்ன? தேவைப்படும் மனோபலம் என்ன?

அசோகமித்திரன்: இது நம் வாழ்க்கைப் பார்வையைச் சார்ந்தது. நமக்குத் திட்டவட்டமாக பார்வை இருந்து, நம் மனதிற்கிணங்க எழுதினால் அதில் நிச்சயம் ஒரு சீரான தன்மை இருக்கும்.

கேள்வி: நீங்கள் கணையாழி ஆசிரியப் பொறுப்பு வகித்திருக்கிறீர்கள். அப்போது நிறைய எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். அந்த அனுபவம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.

அசோகமித்திரன்: இதுவும் நான் நாடிச் சென்றதல்ல. முதல் இதழ் தயாரானபோது அதன் பொறுப்பாளர் ‘சற்றுப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று சொல்லிவிட்டு டில்லிக்குப் போய்விட்டார். எவ்வளவு பெரிய பொறுப்பு என்று அன்று எனக்குத் தெரியாது. அது அச்சான இடத்தில், ஒருவர் எப்படிப் பிழை திருத்துவது என்று ஓரிரண்டு குறிப்புகள் தந்தார். அப்புறம் பக்கம் அமைப்பது, படங்கள் எந்த இடத்தில் போடுவது என்றெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்துத் தெரிந்துகொண்டேன். மிகவும் கடினமான பொறுப்பு பிரதிகளைக் கட்டு கட்டி இரயில்வே பார்சல் செய்வது, தபால் அலுவலகத்தில் சேர்ப்பது. ஏன் இதெல்லாம் செய்தேன், இதற்கு என்ன பிரதிபலன் என்றெல்லாம் யோசிக்கவில்லை.

கையெழுத்துப் பிரதி அந்த எழுத்தாளனைப் பற்றி ஒரு தோற்றம் தரும். அவனுடைய கதையிலிருந்து அவனுடைய சூழ்நிலை முதலியன ஊகிக்கலாம். எனக்கு ஒவ்வொரு கையெழுத்துப் பிரதியும் ஒரு சவாலாக இருக்கும். கதை நன்றாக இருந்தால் பிரதியைத் திருத்தித் திருப்பி எழுதிவிடுவேன். சில எழுத்தாளர்களின் கையெழுத்துப் பிரதிகளை அச்சுக் கோப்பவர்கள் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவார்கள். சுஜாதா, இந்திராபார்த்தசாரதி, தி. ஜானகிராமன் போன்றோர் கையெழுத்தைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்.

கேள்வி: ஒரு கதையை, நாவலை எத்தனை முறை திருத்திச் செம்மைப்படுத்துவீர்கள்? செம்மைப்படுத்தும்போது, என்னென்ன விஷயங்களை மனத்தில் கொண்டு திருத்துவீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: செம்மைப்படுத்துவேன். கையெழுத்து சட்டென்று புரியாது என்றால் அந்தப் பக்கத்தை இரண்டாம் முறை எழுதிவிடுவேன். எனக்கு அச்சுக் கோப்பவர்களை சிரமப்படுத்துவது சிறிதும் பிடிக்காது. அந்த நாளில் ஈய அச்சுக்களை நால் முழுக்க நின்றுகொண்டே அச்சுக் கோப்பார்கள். பலர் மிகவும் ஏழ்மையான பெண்கள்.

எந்த எழுத்தாளனும் எழுதியதை மறுமுறை படிப்பதுதான் முறை என்று நான் நினைக்கிறேன். சில குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை மீண்டும் படிக்கும்போதுதான் செய்யவேண்டும்; செய்ய முடியும்.

கேள்வி: நீங்கள் செய்நேர்த்தியில் (craftmanship) சிறப்பானவர். உங்கள் கதைகள், கச்சிதமானவை. வடிவம் செம்மையானவை. இதற்கான பயிற்சி என்ன? எப்படி இதை நீங்கள் அடைந்தீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: அச்சுக் கோப்பவர்கள்தான் என் ஆசான்கள். உண்மையில் சிலர் மிகச் சிறந்த ஆசிரியர்கள் என்றுகூடக் கூறுவேன். எனக்கு ராஜவேல் என்பவரின் கணிப்பு மீது மிகுந்த மதிப்பு உண்டு. அவர் சொல்லி ‘விழா’ என்ற குறுநாவலில் பாரா பாராவாக வெட்டியிருக்கிறேன். அவர் இறந்துவிட்டார் என்று அறிய மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. அதே போல சாமி என்ற அச்சுக் கோப்பவர். அவர் நாடகங்களிலும் நடிப்பார். என்னுடைய ‘காத்திருத்தல்’ சிறுகதை நாடகமாக்கப்பட்டபோது அவர்தான் அரசியல் தொண்டன் வேடம் தரித்தார். நாடகம் மிகவும் நன்றாக இருந்தது. ஆனால் அதைத் தயாரித்த டாக்டர் ருத்ரன் ஒரு முறைக்கு மேல் அதை மேடையேற்றவில்லை.

கேள்வி: நீங்கள் ஒரே மூச்சில் சிறுகதை எழுதுவீர்களா? இல்லை நடுவில் இடைவெளி விடுவீர்களா? நாவல்களை, குறுநாவல்களை எப்படித் திட்டமிடுவீர்கள்? அத்தியாயங்களையும் சம்பவங்களையும் முன்னரே யோசித்துவைத்திருப்பீர்களா?

அசோகமித்திரன்: விட்டுவிட்டுத்தான் எழுதுவேன். எழுதுவதும் ஒரு கட்டத்தில் களைப்பு, சோர்வு உண்டு செய்யும். இரவில் படுக்கும்போது ஒரு திட்டம் வகுத்துக்கொண்டு அடுத்த நாள் சுமார் ஒரு மணி நேரம் எழுதுவேன். சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை எல்லாமே இப்படித்தான் எழுதப்பட்டன.

கேள்வி: உங்கள் கதைகளில் கொண்டாட்டமான மனோபாவம் கொண்ட மனிதர்கள் வருவது கிடையாது. என்ன காரணம்?

அசோகமித்திரன்: அப்படி இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். பல கதைகளில் கதையைக் கூறுபவன் அப்படித்தான், அதாவது சட்டென்று சிரிப்பவனாக இருப்பதாகத்தான் தோன்றுகிறது.

கேள்வி: புலிக்கலைஞன் கதை நாயகன் கற்பனையா அல்லது நீங்கள் நேரில் பார்த்த ஒரு கதாபாத்திரமா?

அசோகமித்திரன்: நான் ஒரு புலிவேடக்காரர் ஒரு சினிமா வாய்ப்புக்காக வந்தபோது அவரைப் பார்த்தேன். அவருடைய தோற்றத்திலிருந்து அவருடைய வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பார்த்தேன். நிஜமாகவே அந்த மனிதனுக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை. உண்மையில் சினிமாவில் கதாநாயகனே புலிவேடம் தரிப்பதுதான் பார்வையாளருக்கு மகிழ்ச்சி தரும். ‘அபூர்வ சகோதரர்கள்’ திரைப்படத்தில் கமல்ஹாசன் மிகச் சிறப்பாகச் செய்திருப்பார். என் ‘புலிக்கலைஞன்’ நிஜ வாழ்க்கையில்தான் பரிமளிக்க முடியும். சினிமா சரியான களமல்ல.

கேள்வி: உங்களை மிகவும் பாதித்த புத்தகங்கள் என்று எவற்றைச் சொல்வீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: புத்தகங்கள் என்று கூற வேண்டுமானால் என் பாட புத்தகங்கள், ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’ ஆகியவற்றைக் கூறலாம். ஆனால் தனித்தனிக் கதைகள், கட்டுரைகள்தான் எனக்கு மிகுந்த பாதிப்பு ஏற்படுத்தின. அதில் புதுமைப்பித்தன் எழுதிய ‘சித்தி’ என்ற சிறுகதை. நான் எழுதிய ‘இன்னும் சில நாட்கள்’ அவருக்கு என் அஞ்சலியாக நினைத்து எழுதினேன்.

கேள்வி: பாண்டி விளையாட்டு சிறுகதைபோல இளம் பிராயத்து நினைவுகள் உங்களை அலைக்கழிக்குமா? அதுபோல நீங்கள் சந்திக்க விரும்பும் நண்பர் யாராவது உண்டா?

அசோகமித்திரன்: எனக்கு சகோதரிகள் இருந்தார்கள். எங்களுக்குள் நாங்கள் பாண்டி, பல்லாங்குழி போன்ற விளையாட்டுகளை விளையாடியிருக்கிறோம்.

அந்தக் காலத்து நண்பர்களைப் பார்க்கும் வாய்ப்பிருக்கும் என்று தோன்றவில்லை. நான் ஊர்விட்டு ஊர் வந்தவன்.

கேள்வி: ஒப்பீட்டளவில் நான் ஃபிக்ஷன் எழுத்துக்கு இன்று வரவேற்பு அதிகம் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. இதை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: இல்லை. கட்டுரைகளுக்குத்தான் இன்றைய பத்திரிகைகளில் அதிக வரவேற்பு இருக்கிறது. கட்டுரைகள்தான் விவாதங்களைத் துவக்குகின்றன. ஒரு சிறுகதை அப்படி செய்ய வாய்ப்பில்லை.

கேள்வி: சிறுபத்திரிகைகள் மட்டும்தான் சிறுகதைகளை ஊக்குவிக்கின்றன. வெகுஜன இதழ்கள் ஸ்டாம்ப் அளவுக்குக் கதைகளைச் சுருக்கிவிட்டன. நல்ல கதைகளை அதிகம் காணமுடிவதில்லை. இது பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: இக் கேள்வியே முந்தைய கேள்வியின் என்னுடைய பதிலை உறுதிப்படுத்துகிறது. காலத்தின் தேவை என்று ஒன்றிருக்கிறது. அதுதான் பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது.

கேள்வி: மொழிபெயர்ப்புகள் தற்போது அதிகமான அளவுக்கு தமிழில் கிடைக்கின்றன. மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்துக்காகவே தனி இதழ் ஒன்றுகூட வெளிவருகிறது. இந்தச் சூழலில் அவற்றின் தரம் எப்படி இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: ஒட்டு மொத்தமாகக் கருத்துத் தெரிவிப்பது சரியல்ல. முன்பு பல வங்காள நாவல்கள் தமிழில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. இன்று அந்த நாவல்களின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளைப் படிக்கும்போது நம் மொழிபெயர்ப்பு குறையுடையது என்று தெரிகிறது. மொழிபெயர்ப்பும் காலம் காலத்திற்கு மாறுபடும்.

கேள்வி: சினிமாவின் பார்வையாளராக இருந்திருக்கிறீர்கள். சினிமா தயாரிப்பு நிறுவனத்திலும் பணியாற்றி இருக்கிறீர்கள். ஆனால், நேரடியாக சினிமாவில் ஈடுபட உங்களுக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டதில்லையா?

அசோகமித்திரன்: இல்லை என்றுதான் கூறவேண்டும். ஆனால் எல்லாரும் அப்படி இருக்கவேண்டும் என்று நான் கூற மாட்டேன். என்னால் திரப்படங்களை ஓரளவு செம்மைப்படுத்த முடியும். ஆனால் நிறைய சமரசங்கள் செய்துகொள்ள வேண்டும். அந்தச் சக்தி இல்லை.

கேள்வி: சினிமாவுக்குள் நுழையும் எழுத்தாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிக்கொண்டிருக்கிறது. இது ஆரோக்கியமான போக்கா?

அசோகமித்திரன்: முன்பும் எழுத்தாளர் யாரோ ஒருவர்தான் ஒரு படத்துக்குக் காரணமாக இருந்தார். மனதளவிலாவது ஒரு திட்டம் இல்லாமல் எந்தத் திரைப்படமும் தயாரிக்கப்படுவதில்லை. எழுத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களுக்குத் திரைப்படம் முழுத் திருப்தி தர முடியாது. மீண்டும் சமரசம்தான். இது ஆரோக்கியமானது, அல்ல என்பதெல்லாம் அபிப்ராயங்கள்.

கேள்வி: சமகால தமிழ்சினிமா பற்றி உங்கள் கருத்து? பருத்தி வீரன், சுப்ரமணியபுரம் போன்ற சமீபத்திய படங்களைப் பார்த்தீர்களா?

அசோகமித்திரன்: திரைப்படக் கொட்டகையில் பார்த்ததில்லை. இந்தப் படங்களிலும் வன்முறைப் போக்கு, பெண்களைக் கன்னத்தில் அறைவது போன்றவை உள்ளன. நிஜ வாழ்க்கையில் இதைவிட மோசமான அனுபவங்கள் இருக்கலாம். திரைப்படத்தில் காண்பிப்பது எனக்குச் சம்மதமல்ல. பெரும் தீமை, கயமை கூட நாம் கோடிட்டுக் காட்டலாம். அவ்வளவுதான்.

கேள்வி: பதிப்பகங்கள் பெருகியிருக்கின்றன. எழுத்தாளர்கள் வளமாக இருக்கிறார்களா? உங்கள் அனுபவம்?

அசோகமித்திரன்: சிலர் இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் எழுத்தால் வரும் ஊதியத்தை மட்டும் நம்பியில்லை. மீண்டும் இதெல்லாம் பொதுப்படையான கேள்விகள். உலகம் கெட்டுவிட்டதே என்று சொல்வது போல.

கேள்வி: புகழ், புத்தகங்களின் அதிக விற்பனை, ராயல்டி இதைப் பற்றியெல்லாம் நீங்கள் கவலைப்பட்டதுண்டா?

அசோகமித்திரன்: நாம் கவலைப்பட்டாலும் கவலைப்படாமல் இருந்தாலும் புத்தகம் விற்றால் பணம் தானாகவே வரும். பதிப்பகங்கள் கடன் வாங்கித்தான் நூல்களை வெளியிடுகின்றன. பல சமரசங்கள் செய்து கொண்டுதான் நூலக உத்தரவு பெறுகின்றன. இதையெல்லாம் எழுத்தாளன் கணகில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

கேள்வி: எழுத்தை மட்டுமே நம்பி வாழ்வது இன்றும்கூட அசாத்தியமானதாகவே உள்ளது. ஏன்?

அசோகமித்திரன்: எப்படியோ காலம் தள்ளிவிட்டேன். ஆனால் இன்னொரு முறை முடியாது. நான் சிறிது ஆங்கிலத்திலும் எழுதியதால் சமாளிக்க முடிந்தது. என்னுடைய பல ஆங்கிலக் கதைகள், கட்டுரைகள் மிகவும் பாராட்டப்பட்டன. சன்மானமும் கிடைத்தது. தமிழில் பல படைப்புகள் இனாம்தான். ஒரு முழு நூல் என் முன்னுரைகள் கொண்டது. முன்னுரைக்கு எப்படி, எவ்வளவு சன்மானம் தருவது? இந்த முன்னுரை எழுதுவதே இழிவுபடுத்தும் அனுபவம் என்று நினைக்கிறேன்.

கேள்வி: சமகால எழுத்தை, எழுத்தாளர்களை நீங்கள் எப்படி மதிப்பீடு செய்கிறீர்கள்? இலக்கியச் சண்டைகள் குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன?

அசோகமித்திரன்: அபிப்ராயங்கள், சண்டை எதில் இல்லை? ஒரு குடும்பத்திலேயே சண்டை இல்லையா?

கேள்வி: இண்டர்நெட் பற்றி உங்கள் கருத்து? இணையத்தளத்தில் உங்களைப் பற்றி எழுதுவதைப் படித்திருக்கிறீர்களா? இணையம் வழியாக இன்று யார் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் என்கிற நிலை வந்திருப்பது குறித்து?

அசோகமித்திரன்: எனக்கு அதிகம் தெரியாது. எனக்குக் கண் வலிக்கிறது. அதனாலேயே அதிகம் கணினி முன் உட்காருவதில்லை.

கேள்வி: முக்கிய எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் நாட்டுடமையாக்கப்படுகின்றன? உங்கள் எழுத்துக்கு அதுபோலொரு நிலை வந்தால் ஏற்றுக்கொள்வீர்களா?

அசோகமித்திரன்: இறந்து, எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் பதிப்பில் இல்லை என்றால் நாட்டுடைமை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியது. வாரிசுகளுக்குப் பணம் தரவேண்டும். சகட்டு மேனிக்கு நாட்டுடைமை அறிவிப்பது சரியல்ல.

கேள்வி: தமிழக அரசு கோட்டூபுரத்தில் மிகப்பெரிய நூலகம் ஒன்றைக் கட்டி வருகிறது. அதற்கு நீங்கள் தரும் ஆலோசனை, வேண்டுகோள்கள் என்ன?

அசோகமித்திரன்: அந்தத் துறைக்கென நிபுணர்கள் இருக்கிறார்கள். நூலகத் துறை மிகப் பெரிய துறை. அதில் எழுத்தாளன் ஓர் அங்கம். அவ்வளவே.

கேள்வி: புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்றீர்களா? புத்தகக் கண்காட்சி பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

அசோகமித்திரன்: திட்டமிட்டுப் போனால் கண்காட்சி பயனுள்ளது. ஆனால் பத்து சதவீதச் சலுகை என்பது போக வரச் செலவு, அனுமதிச் சீட்டு ஆகியவற்றில் போய்விடுகிறது.

கேள்வி: விடுதலைப்புலிகள் தொடர்பான புத்தகங்கள் புத்தகக் கண்காட்சியில் விற்கப்படக்கூடாது என்கிற அரசின் உத்தரவைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அதை வரவேற்கிறீர்களா?

அசோகமித்திரன்: புத்தகங்கள் வெளியிடப்பட்டால் அவற்றை என்ன செய்வது? முந்தைய நூற்றாண்டுகளில் கூட நூல்கள் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. நல்ல நூல்கள் மீண்டு வந்துவிடுகின்றன.

கேள்வி: நோபல் பரிசு பெறும் அளவுக்குத் தகுதியுள்ள எழுத்து என்று உங்களைப் புகழாதவர்கள் இல்லை. உங்கள் நாவல்கள் ஏதாவது மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, நோபல் பரிசுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறதா?

அசோகமித்திரன்: நாம் சொல்லிவிடலாம். தேசிய அளவிலேயே கடினம். உண்மையில் நம் தமிழ் நாட்டிலேயே நிறுவன அங்கீகாரம் கிடையாது. ஆதலால், நான் இந்த மாதிரி விருது, பரிசு பற்றி மனதைச் செயல்படவிடுவதில்லை.

கேள்வி: நீங்கள் இப்போது படித்து வரும் புத்தகம் எது?

அசோகமித்திரன்: பாரதி மணி என்பவர் எழுதிய, ‘பல நேரங்களில் பல மனிதர்கள்.’ நல்ல, சுவாரசியமான நூல். உயிர்மைப் பதிப்பகம் வெளியிட்டது.

கேள்வி: உங்கள் கதைகளுக்கு வரையப்பட்ட ஓவியங்களில் மறக்கமுடியாத சிறந்த ஓவியம் எது?

அசோகமித்திரன்: ராமு என்பவர் வரைந்த படங்கள் எல்லாமே எனக்குச் சம்மதமானவை. மிகவும் அடக்கமானவர்.

கேள்வி: எழுதவேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கும் கதைகள் யாவை? என்ன காரணங்களால் அவை எழுதப்படாமல் இருக்கின்றன?

அசோகமித்திரன்: இப்போது நான் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் நாவல் பல ஆண்டுகள் முன்பு தொடங்கப்பட்டது. மனதளவில் ஏதோ எதிர்ப்பு இருந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை மீறித்தான் அவ்வப்போது எழுத முற்படுகிறேன். இந்த 2009-ம் ஆண்டில் அதை முடித்துவிட வேண்டும். ஆனால் என் வயது இப்போது 77. ஓராண்டு என்பதுகூட யதார்த்தமான ஆசை இல்லை.

நேர்காணல்: பாலு சத்யா

(அம்ருதா ஜூன் 2009 இதழில் வெளியான நேர்காணல்)

நூல் அறிமுகம்

எதிர்பாராமல் பெய்த மழை

தமிழ் இலக்கிய உலகமே ஆச்சரியத்தோடு சுகானாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. ‘மறையும் தீரம்’ என்ற மலையாளச் சிறுகதைத் தொகுப்பைத் தமிழில் வெளியிட்டிருக்கிறார் சுகானா. இது என்ன பிரமாதம் என்கிறீர்களா? உண்மையில் இது பெரிய விஷயம்தான். ‘மறையும் தீரம்’ சிறுகதைத் தொகுப்பை எழுதிய சிபிலா மைக்கேல் பதிமூன்று வயதுச் சிறுமி. அதிலுள்ள கதைகளை மூன்றிலிருந்து எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கிற காலத்துக்குள் எழுதியிருக்கிறார்.
இந்தப் புத்தகத்தை ‘எதிர்பாராமல் பெய்த மழை’ என்று தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கும் சுகானாவும் சிறுமிதான். திருவண்ணாமலை ஜெயின் மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்புப் படிக்கிறார். ஆனால், எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும்போதே இந்நூலை மொழிபெயர்த்துவிட்டார் சுகானா.


குழந்தைகள் எழுதிய குழந்தைகளுக்கான புத்தகத்தில் ஓவியங்கள் இல்லாமலா? இதிலும் ஓவியங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் வரைந்தவர் பிரபல ஓவியர் இல்லை. இரண்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் வம்சி என்கிற சிறுவன்.

ஆச்சரியங்களுக்குக் குறைவில்லாத இந்தப் புத்தகத்தை மொழிபெயர்த்திருக்கும் சுகானாவின் அம்மா கே.வி. ஜெயஸ்ரீயும் அப்பா உத்திரகுமாரனும் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள்.

சரி! சுகானாவுக்கு மலையாள மொழி எப்படித் தெரியும்? ஜெயஸ்ரீ சொல்கிறார்: ‘சுகானா அஞ்சாவது வரைக்கும் கேரளாவுலதான் படிச்சா. அப்போ நாங்க அடிமாலியில இருந்தோம். ஒரு நாள் என் கணவர் உத்திரா இரண்டு மலையாளப் புத்தகங்கள் வாங்கிட்டு வந்தார். அதுல ஒண்ணு ‘மறையும் தீரம்.’ ரெண்டு புத்தகத்தையுமே சுகானா படிச்சா. ஒரு நாள் அம்மா இந்தப் புத்தகத்தை மொழி பெயர்க்கறேம்மான்னு சொன்னா. சரி முயற்சி பண்ணுன்னு விட்டுட்டேன். ஒரே வாரத்துல எல்லாக் கதைகளையும் அழகா மொழிபெயர்த்துட்டா.’

‘என் சகோதரி ஷைலஜாவோட மகன்தான் வம்சி. அப்போ அவன் ரெண்டாவது படிச்சுக்கிட்டு இருந்தான். ஒரு நாள் சுகானாகிட்ட ‘அக்கா! உன் கதைக்கு நான் படம் போடவா’ன்னு கேட்டான். அவளும் சரின்னு சொன்னா. ஒரு படம் போட்டதுமே எல்லாக் கதைகளுக்கும் அவன் ஓவியம் வரையறதுதான் சரியா இருக்கும்னு தோணிச்சு. அவனையே வரையச் சொல்லி வீட்டுல இருக்கற எல்லாரும் சொன்னோம். அழகா வரைஞ்சுட்டான்.’

‘பொதுவாவே வாசிப்பும் எழுத்துமா இருக்கற குடும்பம் எங்க குடும்பம். என் சகோதரியின் கணவர் பவா செல்லத்துரை ஒரு எழுத்தாளர். அவரைப் பார்க்க பெரிய பெரிய எழுத்தாளர்கள் எல்லாம் வீட்டுக்கு வருவாங்க. அதுனால எழுத்துங்கறது எப்பவுமே புழங்கிக்கிட்டு இருக்கற ஒண்ணா எங்க வீட்ல ஆயிடுச்சு. நானும் என் சகோதரி ஷைலஜாவும் அப்பப்போ எதையாவது மலையாளத்துலருந்து தமிழ்ல மொழிபெயர்த்துக்கிட்டு இருப்போம். சில சமயங்கள்ல ஒரு வார்த்தைக்கு என்ன தமிழ்வார்த்தைன்னு தெரியாம தடுமாறிக்கிட்டு இருப்போம். அப்போல்லாம் சுகானா என்னம்மான்னு கேப்பா. நாங்க அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும் போற போக்குல சரியான தமிழ் வார்த்தையைச் சொல்லிட்டுப் போயிடுவா.’

உற்சாகத்தோடு பேசுகிறார் ஜெயஸ்ரீ. அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறார் சுகானா. ‘அம்மா எனக்கு உலகின் சிறந்த சிறுகதைகள்னு ஒரு புத்தகம் வாங்கிக் கொடுத்திருக்காங்க. எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச ‘சின்ட்ரல்லா’ மாதிரியான கதைகள்தான். அதை எப்படித் தமிழ்ல புதுசாச் சொல்றதுன்னு யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். எல்லாக் கதைகளையும் பண்ணாம, பதினைந்து கதைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்துப் பண்ணலாம்ங்கிற யோசனையும் இருக்கு.’ சந்தோஷம் கண்களில் மின்னச் சொல்கிறார் சுகானா.

இந்நூலுக்கு முன்னுரை வழங்கியிருக்கும் கிருஷி இப்படிச் சொல்கிறார்: ‘எப்பொழுது பார்த்தாலும் பெரியவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறோம்! பேச்சுகளால் மண்டிக்கிடக்கிறது வீடும் வெளியும். குழந்தைகள் உலகைத் தொலைத்துவிட்டோம். கல்வி சிறை ஆகிவிட்டது. இந்த இறுக்கத்தில் மின்னற்கொடிபோல் வந்திருக்கிறது ‘எதிர்பாராமல் பெய்த மழை.’

0

(பெண்ணே நீ - மாத இதழில் வெளியானது)

கச்சேரி கேட்பவர்கள் கவனத்துக்கு!

கேட் திறந்திருந்தது. சபாவுக்குள் நுழைந்த கார்த்திகேயன் மொபெட்டை ஓரமாக நிறுத்தினார். வாட்ச்மேனைக் காணவில்லை. ஆபீஸ் ஜன்னலுக்கு அந்தப் பக்கம் சுப்ரமணியத்தின் தலை தெரிந்தது. பேண்ட் பாக்கெட்டில் கைவிட்டு, சீப்பை எடுத்து, மொபெட்டின் 'வியூ மிரர்'ரில் பார்த்துத் தலை வாரினார். கர்ச்சீப்பில் பொதிந்து வைத்திருந்த பவுடரை எடுத்து முகத்தில் மென்மையாகப் பூசினார். திட்டுத் திட்டாகப் படிந்திருந்த பவுடரைக் கர்ச்சீப்பால் ஒற்றி ஒற்றி எடுத்தார். முகத்துக்குப் பூசிய பவுடரையே எடுத்து நெற்றியில் திருநீறு மாதிரி இட்டுக்கொண்டார். ஆபீஸை நோக்கி நடந்தார்.

அவருடைய மன வேகத்துக்குக் கால்கள் ஒத்துழைக்க மறுத்தன. வயதானால், நாளுக்கு நாள் நடைவேகம்கூடக் குறையுமா என்ன? நேற்று நடந்ததுபோல இன்றைக்கு நடக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும் முட்டிகளில் கடுமையான வலி. மிகவும் சிரமப்பட்டு இந்த உடம்பைத் தூக்கிப் போவதாலோ என்னவோ இரண்டு கால்களையும் லேசாக வளைத்து வளைத்து நடக்கவேண்டியிருக்கிறது.

ஆபீஸ் அறை என்பது சுப்ரமணியம் உட்கார்ந்திருக்கும் எட்டுக்கு நாலு அளவிலான பகுதி. கதவுக்கு எதிர்ப்பக்கம் கவுண்ட்டர். டிக்கெட் வாங்க வருபவர்கள் ரோட்டில் நின்றுதான் டிக்கெட் வாங்கவேண்டும். நடுவில் ஒரு மர டேபிள். ஒரு பெரிய லெட்ஜர் புத்தகம் விரிந்துகிடக்க, அதில் விரல்களை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான் சுப்ரமணியம். ஆபீஸ் அறையை ஒட்டினாற்போல இருந்த சபா செக்ரட்டரியின் அறை மூடிக்கிடந்தது. முழுக்க ஏசி செய்யப்பட்ட அறை என்பதால் ஆள் இருந்தாலும் மூடியே இருக்கும்.

“வணக்கம்னா” முகம் முழுக்க சிரிப்பாக சுப்ரமணியத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார் கார்த்திகேயன்.

சுப்ரமணியத்துக்கு அவர் வயதில் பாதிகூட இருக்காது. ‘சார்!' என்று கூப்பிட தன்மானம் இடம்தரவில்லை. ரயில்வேயில் ஃபிட்டராக வேலை பார்த்து ரிடையர்ட் ஆனவர். அரைக்காசு சம்பளமானாலும் அரசாங்க ‘கெத்து' குறைந்துவிடுமா என்ன?

அவனைப் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடமுடியாது. அது அவன் மரியாதையைக் குறைப்பதாகிவிடும். எந்த நேரத்தில் சுப்ரமணியம் தன் சிடுமூஞ்சி முகத்தைக் காட்டி, ‘வள்..' என்று விழுவான் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அதோடு, செக்ரட்டரி எல்லா விஷயங்களிலும் சுப்ரமணியத்தின் ஆலோசனைக்குக் காது கொடுப்பவராக இருந்தார். டிசம்பர் சீசன் முடிந்ததும் வழக்கமாக சபா செக்ரட்டரி அவரைத் ‘தனி'யாகக் கவனித்துக் கொடுக்கும் தொகையைக்கூடக் கொடுக்காதீர்கள் என்று அவன் சொன்னாலும் சொல்லிவிடுவான். எதற்கு வம்பு? ‘அண்ணா!' என்று கூப்பிட்டால், ‘அட மடையா! நீ எனக்கு அண்ணன் இல்லடா' என்பது போலவும் இருக்கும். அவனுக்கு மரியாதை கொடுத்தது போலவும் இருக்கும்.

சுப்ரமணியன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“வாங்க கார்த்திகேயன்! மத்த வாலண்டியர்ஸ் எல்லாம் வந்தாச்சா?”

“இப்ப வந்துடுவாங்க.”

“ம்.” அவ்வளவுதான். மறுபடியும் லெட்ஜரில் ஆழ்ந்து போனான் சுப்ரமணியம்.

கார்த்திகேயன் வாட்சைப் பார்த்தார். மணி நான்கு முப்பது. பாலுவும் முரளியும் ஐந்துமணிக்குத்தான் வருவார்கள். திரும்பி, சபாவின் பின்புறம் இருந்த கேண்டீனுக்குப் போனார்.

சங்கரய்யர் வாணலியில் இருந்து கரண்டியால் மெதுவடைகளை எடுத்து தட்டில் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அச்சில் போட்டு எடுத்தது போல எல்லாம் ஒரே சைஸில் இருந்தன. கார்த்திகேயனுக்குக் கை துறுதுறுத்தது. ‘ஒரு வடையை எடு!' என்று உள்ளுக்குள் ஒரு குரல் கேட்டது. ‘அவசரப்படாதே! போணியாகட்டும்.' என்று எழுந்த இன்னொரு குரல் முதல் குரலை அதட்டுப் போட்டு அடக்கியது.

“நமஸ்காரம் மாமா.”

குரல் கேட்டு, கிரைண்டரில் இருந்து மாவை வழித்துப் போட்டுக்கொண்டிருந்த பர்வதம் மாமி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“கார்த்திகேயன் வந்தாச்சா? அப்போ சட்னிக்குத் தாளிச்சிடவேண்டியதுதான்.” சங்கரைய்யர் சிரித்தபடி சொன்னார். ஐம்பதைக் கடந்துவிட்டதற்கான அடையாளம் அவருடைய நரைத்த தலைமுடி மட்டும்தான். மற்றபடி ‘துறுதுறு' இளைஞன் சங்கரன்.

“மாமி! ஒரு அரை டம்ளர் காஃபி தர்றேளா? அரை டம்ளர் போறும்.” குரலில் ஒரு குழைவை வரவழைத்துக்கொண்டு கேட்டார் கார்த்திகேயன். பர்வதம் மாமியின் முகம் எந்தவிதமான உணர்ச்சியுமில்லாமல் இறுகிக் கிடந்தது. மாவு வழித்தக் கைகளைக் கழுவிவிட்டு, முந்தானையால் துடைத்துக்கொண்டாள். ஃபில்டரில் இருந்து ஒரு டம்ளரில் டிக்காஷனை ஊற்றினாள்.

மாமி எப்போதுமே இப்படித்தான். அதிகம் பேச மாட்டாள். உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தமாட்டாள். அதிகம் பேசுவது இடைஞ்சல் என்று நினைக்கிறாளோ? அல்லது உன்னுடன் நான் ஏன் பேசவேண்டும் என்கிற விட்டேத்தி மனோபாவமா?

“நேத்து உன்னிகிருஷ்ணன் கச்சேரி பிரமாதம், இல்ல மாமி?” பர்வதம் மாமிக்கு உன்னிகிருஷ்ணனை மிகவும் பிடிக்கும் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

“ஆமா.” ஒற்றை வார்த்தை பதிலாக வந்தது.

“அதுலயும் அந்த ஜெகதோத்தாரன...அடடா! இன்னும் வெள்ளிக் கிழமையில மாமா போடற சக்கரைப் பொங்கல் மாதிரி இனிச்சுண்டே இருக்கு.”

அதற்கு மாமி பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. மாமி நீட்டிய காஃபியை வாங்கி ‘மடக்! மடக்!' என்று குடித்தார். டம்ளரை வைத்துவிட்டு, “அப்பறமா வர்றேன் மாமா!” என்றுவிட்டு நடந்தார்.

இவர் கேட்டுக்குப் போனபோது பாலு வந்திருந்தான்.

“ஏண்டா இவ்வளவு லேட்டு?”

“ஆபீஸ்ல பெர்மிஷன் தரணும்னா மூக்கால அழறாங்க மாமா! பேக்கை வச்சிட்டு வந்துடறேன்.”

“சீக்கிரம் வா! செக்ரட்டரி இப்போ வந்துடுவார்.”

பாலு ஆபீஸ் ரூமில் பேக்கை வைத்துவிட்டு வந்தான்.

“நீ சின்ன கேட்டுல போய் நின்னுக்கோ! மெம்பர்ஸ் பாஸ், சீசன் டிக்கட்டை மட்டும் அந்த வழியா அனுப்பு. டிக்கெட் வந்தா மெயின் கேட்டு வழியா வரச்சொல்லு.”

பாலு சபாவின் கடைக்கோடியிலிருந்த சிறிய கேட் வாசலில் போய் நின்றுகொண்டான். பாலு பக்கத்துவீட்டுப் பையன். கொஞ்சம் இசைக்கிறுக்கு. அது போதாதா? வாலண்டியர் சர்வீஸுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார். அதே சமயம், முரளி வியர்க்க விறுவிறுக்க சைக்கிளில் வந்து இறங்கினான்.

“மாமா! நமஸ்காரம்.”

“வாடா! சைக்கிளை கேண்டீன் பக்கமாக் கொண்டுபோய் நிறுத்து. நேத்தே சுப்ரமணியம் வாலண்டியர்ஸ் சைக்கிளை எல்லாம் ஏன் உள்ளே கொண்டு வர்றீங்கன்னு சத்தம் போட்டான். அவன் கண்ணுல படாமப் போ! அப்பிடியே வி.ஐ.பி. என்ட்ரன்ஸ்ல நின்னுக்கோ! ஃபர்ஸ்ட் நாலு ரோவுல சீசன் டிக்கட் வாங்கினவன் யாரும் உக்காராமப் பாத்துக்கோ!இன்னிக்கி சாட்டர்டே. நிறைய வி.ஐ.பி.ஸ் வருவாங்க.”

முரளி வேகவேகமாக சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு சபாவின் பின்னால் ஓடினான். அவன் ஒரு எல்.ஐ.சி. ஏஜெண்ட். வாலண்டியர் சர்வீஸ் பார்க்கிறானோ இல்லையோ, இந்த சீசன் முடிவதற்குள் பத்து பாலிஸியாவது பிடித்துவிடுவான். கூட்டம் வர ஆரம்பித்திருந்தது.

இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு இந்த டென்ஷன் இருக்கும். கச்சேரி ஆரம்பித்து அரைமணி நேரத்துக்குப் பிறகு எல்லாம் ஓய்ந்துவிடும். கார்த்திகேயன் மெயின் கேட்டின் இரு கதவுகளையும் மூடினார். ஒரு கதவை மட்டும் லேசாகத் திறந்து வைத்துவிட்டு அங்கேயே நின்றுகொண்டார்.

வாட்ச்மேன் வடிவேலு ஒரு பெரிய கூடையோடு அரங்கிலிருந்து வெளியே வந்தார். வேட்டியை மடித்துக்கட்டியிருந்தார். போட்டிருந்த பனியன் கக்கத்தில் கிழிந்திருந்தது. வடிவேலுக்கு நாற்பத்தைந்து வயது என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது. கறுத்த, மினுமினுப்பான, திடகாத்திரமான கிராமத்து தேகம்.

“என்னா வடிவேலு இவ்வளவு நேரம் உள்ளயா இருந்தே?”

“அங்...வேற எங்க இருப்பாங்களாம்? பேருதான் வாட்ச்மேனு. எம்மாம் குப்பை பாரு. அத்தனையும் பெருக்கி அள்றதுக்குள்ள தாவு தீந்து போயிடுது. கேட்ல நிக்கறதைத் தவுர எல்லா வேலையும் பாத்தாச்சு. கக்கூஸ் ஒண்டிதான் கழுவல. உள்ள குப்பை போடக்கூடாதுன்னு ஒரு போர்டுல எழுதி வையேன் சாமி!”

“போர்டுதானே? வச்சுடலாம்...வச்சுடலாம்.”

“நானும் சொல்லிகினுதான் கீரேன். நீயும் தலையைத் தலையை ஆட்டிகினுதான்கீரே. எங்க எழுதப்போறே?...” முணுமுணுத்தபடி கூடையோடு கேட்டை அகலமாகத் திறந்து வெளியே போனார் வடிவேலு. கார்த்திகேயன் கேட்டை மறுபடியும் ஒருக்களித்ததுபோல சாத்தி வைத்தார்.

எதையும் வெளிப்படையாகப் பேசுவது கிராமத்துக்கேயான குணம். வடிவேலு செக்ரட்டரியிடம்கூட இப்படித்தான் பேசுவார். உழைப்பை முழுதாக நம்புகிறவர்கள் யாருக்கும், எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. ஆனால், இந்தக் காலத்தில் உழைப்பு மட்டும் போதுமா என்ன? வடிவேலுவும் என்னதான் செய்வார்? மதுராந்தகத்துக்குப் பக்கத்தில் ஏதோ ஒரு கிராமம்தான் அவருக்குப் பூர்வீகம். பக்கா விவசாயி. பஞ்சமும் விலைவாசியும் பிள்ளைகளும் விரட்டியடிக்க, யாரோ ஓர் உறவினர் தயவில் சபாவுக்கு வாட்ச்மேனாக வந்து சேர்ந்திருந்தார். வேலைக்கு அசராத தேகம். பிறகென்ன? செக்ரட்டரியின் காரைத் துடைப்பதிலிருந்து, சபா மெயின்டனன்ஸ் வரைக்கும் வடிவேலுதான்.

‘நம்மால் ஏன் வடிவேலுவைப் போல இருக்க முடியவில்லை? வீட்டு உரிமையாளரிலிருந்து கேண்டீன் மாமி வரைக்கும் ஏன் இப்படி எல்லோரிடமும் கூனிக் குறுகி நிற்க வேண்டும்?' அவருக்குப் புரியவில்லை. புரிந்தாலும் மாற்றிக்கொள்கிற வயதா இது?

அதற்குள் நன்கு வியர்த்துவிட்டிருந்தது. கார்த்திகேயன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து கர்சீப்பை எடுத்து முகத்தை அழுத்தமாகத் துடைத்துக்கொண்டார். வெளியே கார் ஹாரன் சத்தம் கேட்டது. கார்த்திகேயன் அவசர அவசரமாக கேட்டின் இரு கதவுகளையும் விரியத் திறந்தார். கார் ‘சரட்'டென்று உள்ளே வந்து வளைந்து நின்றது. செக்ரட்டரி கார்க் கதவைத் திறந்து இறங்கினார். கார்த்திகேயனைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.

“நமஸ்காரம் அண்ணா!”

“என்ன கார்த்திகேயன்! கச்சேரிக்காரா எல்லாம் வந்துட்டாளா?”

“இன்னும் வரலைண்ணா!”

“என்னதிது? மணி அஞ்சாகப் போறது...அஞ்சரை மணிக் கச்சேரிக்கு இன்னுமா வரலை?” என்றபடியே ஆபீஸ் ரூமை நோக்கி நடந்தார் செக்ரட்டரி. டிரைவர் பேக்கைத் தூக்கிக்கொண்டு பின்னால் போக, கார்த்திகேயன் கேட்டை சாத்தினார். டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு இரு பெண்கள் உள்ளே வர, டிக்கெட்டை லேசாகக் கிழித்து, “ரெண்டாவது டோர்ல போங்க!” என்று வழி காட்டினார்.

கேட் வாசலில் ஒரு காரும் இரண்டு ஆட்டோக்களும் வந்து நின்றன. காரிலிருந்து வெற்றிலைச் சாறைக் கீழே துப்பியபடி பாடகர் ரங்காச்சாரியும் தம்புரா போடும் பெண்ணும் இறங்கினார்கள். இரண்டு ஆட்டோவிலிருந்தும் பக்க வாத்தியக்காரர்கள் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் இறங்கினார்கள்.

“நமஸ்காரம்.”

“கார்த்திகேயன் சாரா? நமஸ்காரம். போன டிசம்பர் சீசன்ல பாத்தது. சௌக்கியம்தானே? செக்ரட்டரி வந்துட்டாரா?”

“வந்துட்டார். உங்களை விசாரிச்சார். சீக்கிரம் போங்கோ!”

“நீங்கள்லாம் ஸ்டேஜுக்குப் போங்கோ. தோ வந்துடறேன்.” பக்க வாத்தியக்காரர்களிடம் சொல்லிவிட்டு ரங்காச்சாரி ஆபீஸ் ரூமை நோக்கி வேகமாகப் போனார். மெயின் கேட்டில் வருகிற கூட்டத்தைவிட, சின்ன கேட் வழியாக வரும் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. மெம்பர்ஸ் பாஸ். பாலு, அட்டையில் பஞ்ச் பண்ணுவதற்குள் பொறுமை இழந்துகொண்டிருந்தது கூட்டம்.

“பாலு! மெயின் கேட் பக்கம் கொஞ்சம் பேரை அனுப்பு” என்று குரல் கொடுத்தார் கார்த்திகேயன். அரங்கத்துக்குள் ஒலித்த மைக்கில் எலெக்ட்ரீஷியன் டேனியல் ‘செக்! செக்! ஒன், டூ, த்ரீ...' சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

கார்த்திகேயனுக்குக் கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது. சீசன் ஆரம்பித்து நான்கு நாட்கள் ஆகின்றன. சனிக்கிழமை மாலையில் நடக்கும் இந்தக் கச்சேரிக்கே கூட்டம் குறைவாகத்தான் வரும் போல இருக்கிறது. அரங்கம் முக்கால்வாசியாவது நிரம்புமா என்பது சந்தேகம். கேட் கலெக்ஷன் குறைவாகத்தான் இருக்கும்.

இப்போதெல்லாம் எந்த சபாக்காரர்களும் கேட் கலெக்ஷனை மட்டும் நம்பி கச்சேரிகளை நடத்துவதில்லை. ஸ்பான்சர்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது உலகம். மேடையின் பின்னால் இருக்கும் பேனரிலிருந்து, டிக்கெட் வரைக்கும் விளம்பரம் தருவதற்கு டூத்பேஸ்ட் கம்பெனிக்காரர்களும் ஊதுபத்தி உற்பத்தியாளர்களும் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் கேட் கலெக்ஷன் முக்கியம். ஒவ்வொரு நாளும் கைநிறையப் புரள்கிற காசைப் பார்க்கிற சந்தோஷம் சபாவுக்கு முக்கியம். அது இன்று நடக்காதுபோல இருக்கிறது. இந்த லட்சணத்தில் கச்சேரி மிகத் தாமதமாக வேறு ஆரம்பித்திருக்கிறது.

இத்தனை யோசனைகளுக்கு மத்தியிலும் கார்த்திகேயனுக்கு, ரங்காச்சாரி கச்சேரியை எப்படி ஆரம்பிக்கப் போகிறார் என்பதிலேயே கவனம் இருந்தது. வழக்கமான கச்சேரிகளுக்கே உரித்தான ‘ஹம்சத்வனி'யிலோ, ‘நாட்டை' ராகத்திலோ ஆரம்பிக்கிற வழக்கம் ரங்காச்சாரிக்கு இல்லை. அவர் தனி ரகம். ஆரம்பமே அமர்க்களமாக இருக்கும். ‘முதல் பத்து நிமிட படத்தை மிஸ் பண்ணாதீர்கள்' என்று சில சினிமாப் படங்களுக்குச் சொல்வார்களே, அதுபோல ரங்காச்சாரி கச்சேரியில் முதல் கீர்த்தனை ரொம்ப முக்கியம். அதற்காகவே முதல் ஆளாக வருகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ஸ்பீக்கர் வழியே தம்புராவின் ஒலி மெல்ல மெல்லக் காற்றில் மிதந்து வந்தது. ரங்காச்சாரியின் அரசாங்கம் ஆரம்பித்துவிட்டது.

“ஆடிக்கொண்டார் அந்த வேடிக்கை காணக் கண் ஆயிரம் வேண்டாமோ...” பாடலின் முதல் வரி வந்ததுமே, கார்த்திகேயனின் மனம் கணக்குப் போட்டது. ‘மாயமாளவகௌளை ராகம். முத்துத்தாண்டவர் கீர்த்தனை.' வாய்ப் பாட்டுக்கு மட்டுமல்ல. வயலின், வீணைக் கச்சேரியாக இருந்தாலும்கூட ‘என்ன ராகம், யாருடைய கீர்த்தனை?' இப்படி மனம் கணக்குப்போட ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

ரங்காச்சாரி அசகாய சூரர். மாயமாளவகௌளை ராகத்தில் கச்சேரி தொடங்கும் என்று யாருமே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். பார்வையாளர்களை நோக்கி வில்லை வளைத்திருந்தார் ரங்காச்சாரி. இது முதல் அம்பு. மிகச் சரியாகத் தைக்கிற அம்பு. அவ்வளவுதான். எல்லோரும் அவருடைய குரலுக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்படியே உட்கார்ந்துவிடுவார்கள். இனிமேல், மிருதங்கத்துக்கான தனி ஆவர்த்தனத்தின்போதுதான் கூட்டம் கேண்டீன் பக்கம் நகரும்.

கார்த்திகேயன் பதினைந்து வருடங்களாக இந்த சபாவுக்கு வாலண்டியர் சர்வீஸுக்கு வருகிறார். அதற்குக் காரணம், சக ஊழியர் பார்த்தசாரதி. இவருடைய இசை ஆர்வத்தைப் பார்த்துவிட்டு, “வாலண்டியரா இருங்களேன். ஏதோ சில்லறை கிடைக்கும். காதுகுளிரக் கச்சேரியும் கேட்கலாம்” என்று அவர் சொன்னபோது இவரால் ‘சரி' என்றுதான் சொல்ல முடிந்தது.

ஆனால், ஒரு நாள், ஒரு கச்சேரியைக்கூட முழுதாக உட்கார்ந்து, தாளம்போட்டு ரசிக்க முடிந்ததில்லை. காதில் பாட்டு விழுகிறதே அது போதாதா? இல்லை. காரணம் அது இல்லை. கேண்டீனில் கொடுக்கிற கிச்சடி, வடை, காஃபியும், வாலண்டியர் சர்வீஸுக்குக் கிடைக்கிற முப்பது, நாற்பது ரூபாய்க் கூலியும்கூடத் தேவையாகத்தான் இருக்கிறது. “சந்துரு! இன்னிக்கி பஸ்ல போயிடேன். அப்பா சபாவுக்கு போறார். வண்டி எடுத்துட்டுப் போகட்டுமே!” என்று சுசீலா சொல்லும்போது, தலையை ஆட்டிவிட்டு மகன் போவதுகூட இந்த ‘வேலை'யின் பொருட்டுத்தானே! கார்த்திகேயனுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

மூன்று மகள்களைக் கரையேற்றி, ஒரு பையனைப் படிக்க வைத்து வேலை வாங்கிக் கொடுப்பதற்காக எவ்வளவு இழக்கவேண்டியிருக்கிறது. பிடித்த பாடகரின் கேஸட்டுகளை வாங்கி, ஏகாந்தமாக உட்கார்ந்து, டேப்பில் போட்டு, காதாரக் கேட்பதற்குக்கூட சந்தர்ப்பம் வாய்த்ததில்லை. வாழ்க்கை விரட்ட விரட்ட சதா ஓடிக்கொண்டிருந்தார் கார்த்திகேயன். வேலை, வீடு, சிக்கனம் என்று இருந்ததால்தான் கடனில்லாமல் வாழ்க்கையை ஓட்ட முடிந்திருக்கிறது.

அரங்கத்துக்குள்ளிருந்து ஒருவர் காதில் செல்ஃபோனை வைத்தபடி வெளியே வந்தார்.

“சார்! கொஞ்சம் தள்ளிப் போய்ப் பேசுங்க!”

அவர் தலையை ஆட்டிவிட்டு, கேட்டுக்கு வெளியே நின்று சத்தமாகப் பேச ஆரம்பித்தார். அதே நேரம் அடுத்த கீர்த்தனையை ஆரம்பித்திருந்தார் ரங்காச்சாரி.

“சந்திரன் ஒளியில் அவளைக் கண்டேன்...” கிட்டத்தட்ட மிரண்டே போனார் கார்த்திகேயன். ஊரில் கச்சேரி செய்கிறவர்கள் எல்லாம் பாரதி பாடல்களை துக்கடாவுக்கு என்று ஒதுக்கியிருக்க, இந்த மனுஷன் இரண்டாவது கீர்த்தனையிலேயே பாரதியைக் கொண்டுவந்துவிட்டாரே!

வெளியே செல்ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்தவர், உள்ளே வந்தார். “இது காபி ராகம்தானே?”

“இல்ல சார். கீரவாணி.”

“ஆமாமா.” அவர் அரங்கத்துக்குள் போனார். ஆபீஸ் வாசலில் நின்று சுப்ரமணியம் கத்தினான். “கார்த்திகேயன்! செக்ரட்டரிக்கு காஃபி சொல்லுங்கோ!”

கார்த்திகேயன் “பாலு! கேட்டை மூடிட்டு ஒரு காஃபி வாங்கிட்டு வாடா!” என்று கத்தினார். பாலு சின்ன கேட்டை மூடிவிட்டு கேண்டீன் பக்கம் ஓடினான். டபரா டம்ளரில் காஃபி வாங்கி, ஒரு தட்டில் வைத்து பவ்யமாக செக்ரட்டரியிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்தான்.

“கேண்டீனுக்குப் போய்ட்டு வந்துடு. முரளியையும் கூட்டிட்டுப் போ! டிபன் சாப்டுட்டு நீ உள்ள போய் கச்சேரியைக் கவனி. முரளி கேட்ல நிக்கட்டும்.”

“சரி மாமா!” பாலு அரங்கத்துக்குள் நுழைந்தான். அவன் முரளியை அழைத்துக்கொண்டு பின் பக்கமாக கேண்டீனுக்குப் போய்விடுவான். மெயின் கேட்டில் ஒரு மடிசார் மாமி, “இன்னிக்கி ரொம்ப லேட்டாயிடுத்து” என்றபடி, ஹேண்ட் பேக்கிலி இருந்து மெம்பர்ஷிப் கார்டை எடுத்து நீட்டினார்.

“பரவாயில்ல. பஞ்ச் பண்ணல்லாம் வேண்டாம். உள்ளே போங்கோ!” என்றார் கார்த்திகேயன். மாமி மிக மெதுவாக எட்டு வைத்து உள்ளே போனார்.

உள்ளே ரங்காச்சாரியின் குரல் உருகிக்கொண்டிருந்தது. ‘கல்யாண வசந்தம்' ராகத்தில் தியாகராஜரின் ‘நாதலோலுடை...'யை எடுத்து, குழந்தையைத் தூக்கி, பவுடர் போட்டு, பொட்டு வைத்துக் கொஞ்சுவது போலக் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தார் ரங்காச்சாரி. உடனே, கதவைத் திறந்து உள்ளே போய் உட்கார்ந்து தாளம் போடவேண்டும் போல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு.

ஆபீஸ் ரூமிலிருந்து வேகவேகமாக சுப்ரமணியம் வெளியே வந்தான். இது, வழக்கமாக சுப்ரமணியம் டாய்லெட்டுக்குப் போய் சிகரெட் பிடித்துவிட்டு வருகிற நேரம். கார்த்திகேயன் கேட்டுக்கு வெளியே பார்வையை ஓட்டினார். ஒரு ஷேர் ஆட்டோ ‘தடதட'த்தபடி போனது.

“கார்த்திகேயன்!...” சுப்ரமணியத்தின் குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“பசங்க யாரும் இல்லையா?”

“கேண்டீனுக்குப் போயிருக்காங்க.”

“பரவால்ல. கவுண்ண்டரைக் க்ளோஸ் பண்ணிட்டேன். பக்கத்துக் கடைக்குப் போய் ரெண்டு ஃபில்டர் வில்ஸ் சிகரெட் வாங்கிட்டுப் பின்னாடி வந்துடுங்க.” பத்து ரூபாய் நோட்டை அவர் கையில் திணித்துவிட்டு, ‘விறுவிறு'வென்று கேண்டீன் பக்கம் போனான் சுப்ரமணியம்.

‘பொளேர்' என்று யாரோ கன்னத்தில் அறைந்தது போல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு. ஆபீஸ் வாசலில் செக்ரட்டரி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

‘அவர் நிற்பதால்தான் சுப்ரமணியம் என்னை சிகரெட் வாங்கி வரச் சொன்னானோ! இதுதான் வாலண்டியர் சர்வீஸா? இதற்குத்தானா இத்தனை வருடங்களாக இங்கே வாசலில் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்?' வெளியே நடந்தபோது கால்கள் ரொம்பவும் வளைந்த மாதிரி இருந்தது.

“சட்டுபுட்டுன்னு வரமாட்டீங்க? அசைஞ்சு அசைஞ்சு நடந்து வர்றீங்களே? சரியான ஆளுய்யா.” என்றபடி அவர் கொடுத்த சிகரெட்டையும் சில்லறையையும் வாங்கிக்கொண்டு டாய்லெட் பக்கம் போனான் சுப்ரமணியம்.

உள்ளே ‘குறிஞ்சி' ராகத்தில் அமைந்த ‘முத்துகாரே யசோதா'வை ஒரு கல்யாண ஆல்பத்தை ஆர்வத்தோடு புரட்டும் புதுமணத் தம்பதி போலப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தார் ரங்காச்சாரி. அன்னமாச்சார்யாவே அருகே வந்து நின்று, காதுக்குள் பாடுவதுபோல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு.

அரங்கத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கூட்டம் எழுந்து கேண்டீன் பக்கம் வர ஆரம்பித்திருந்தது. கேட்டில் முரளி யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். கார்த்திகேயன், ‘வா!வா!' என்று கூப்பிட்ட கேண்டீனை சட்டை செய்யாமல், அரங்கத்துக்குள் நுழைந்தார். ஹாலின் நடு மையத்தில், வசதியான இருக்கையாகப் பார்த்து உட்கார்ந்தார்.

“முரளீதர கோபாலா! முகுந்தா ஸ்ரீ வைகுந்தா!...” ‘மாண்டு' ராகம். பெரியசாமி தூரன் எழுதிய கீர்த்தனை. அவருடைய கைகள் தொடையில் தாளம்போட ஆரம்பித்தன.

அந்தக் கீர்த்தனை முடிந்ததும், ‘ராகம், தானம், பல்லவி'க்கு சங்கராபரணத்தை எடுத்திருந்தார் ரங்காச்சாரி. அரங்கத்தில் அவரும் ரங்காச்சாரியும் மட்டுமே இருப்பதுபோல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு. அப்படியே கசிந்து, நெக்குருகிப் போய் இசையில் தன்னைக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

ரங்காச்சாரி ‘நானொரு விளையாட்டு பொம்மையா?' பாடும்போது, முரளி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

“மாமா! இங்கயா உக்காந்திருக்கீங்க? எங்கல்லாம் தேடினோம் தெரியுமா?”

அவர் அதைக் கவனிக்காமல், “பாட்டைக் கேளு. என்ன ராகம் தெரியுமா? நவரஸ கானடா. பாபநாசம் சிவன் எழுதினது. மனுஷர் என்னமாப் பாடறார் பார்!”

“சுப்ரமணியம் பேமெண்ட் வாங்கக் கூப்பிடறார் மாமா.”

“நீயே கையெழுத்துப் போட்டு வாங்கிடு. பாலுக்குக் காசைக் குடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பு.”

“நீங்க எங்கன்னு கேட்டா என்ன சொல்லட்டும்?”

“கச்சேரி கேட்டுண்டிருக்கேன். டிஸ்டர்ப் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லு.”

0

(கல்கி தீபாவளி மலர்- 2008-ல் வெளியான என் சிறுகதை)

பழைய காலண்டரில் இரு தினங்கள் - பாலு சத்யா

தினம் - 1

யாசகம் கேட்பதற்கு சற்றும் குறைந்ததில்லை, வேலை கேட்டு பரிந்துரைக்காக ஒருவர் முன் நிற்கிற தருணங்கள். ஒவ்வொரு கணமும், உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் அப்படியான ஒரு நிகழ்வு நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்கு முன்னால் அப்படி ஏன் நிற்க வேண்டும் என்பது இன்றைக்கும் விளங்கிக்கொள்ள முடியாத சோகம்.

சென்னை சி.ஐ.டி. நகரில் இருந்தது ஜெகதீசன் சார் வீடு. அவரைப் பார்த்தால் நிச்சயம் வேலை கிடைக்கும் என்று கிருஷ்ணமூர்த்தி சொல்லியிருந்தார். காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் ஒரு பெரிய மனிதர் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பியிருக்கமாட்டார் என்கிற நம்பிக்கையில் அவர் வீட்டுக்குப் போனேன்.கேட்டில் அழைப்புமணி இல்லை. அது உட்புற வாசல் நிலைப்படியருகே இருந்தது. கேட்டுக்கும் உட்புற வாசலுக்கும் நடுவில் ஒரு நாய் படுத்துக் கிடந்தது.

நான் இரண்டு மூன்று முறை “சார்! சார்!” என்று குரல் கொடுத்துப் பார்த்தேன். பதிலில்லை.

நாய் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டிருப்பதை மறுபடியும் ஒருமுறை உறுதி செய்துகொண்டு, கேட்டைத் திறந்து உள்ளே போனேன். அதுவரை பேசாமல் படுத்துக்கிடந்த நாய் பயங்கரமாகக் குரைத்தது. நாய் குரைக்கும் சத்தம் கேட்டு ஒரு அம்மாள் வெளியே வந்தார். நாற்பதைக் கடந்துவிட்ட வயதைக் குறைத்துக் காட்ட, மிகவும் பிரயாசைப்படுபவர் என்பது பார்த்தாலே தெரிந்தது.

“யாருப்பா?” விரோதியைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தார் அந்தப் பெண்மணி.

“சாரைப் பாக்கணும். நான் தாம்பரத்துலருந்து வரேன். ஒரு வேலை விஷயமா...”

“அவரு வெளியில போயிருக்காரு. திரும்பி வர்றதுக்கு ஒம்பது மணிக்கு மேல ஆவும்...”

சொல்லிவிட்டு என் பதிலைக்கூட எதிர்பார்க்காமல் அந்தப் பெண்மணி உள்ளே போய்விட்டார்.

நான் திகைத்துப் போனேன். இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா? அல்லது மனிதர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்களா? இப்படி நடந்துகொள்ள அந்தப் பெண்ணுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது யார்? ஒரு வேளை நகரம் குறித்துத் தொன்று தொட்டு இருந்து வரும் பிம்பம், மனிதர்கள் குறித்தான பயம் இப்படி வெளிப்படுகிறதா?

எவ்வளவு நேரமானாலும் ஜெகதீசன் சாரைப் பார்த்துவிடுவது என்ற முடிவோடு வெளியில் வந்து காத்திருந்தேன். பசித்தது. அவர் வருவதற்குள் ஒரு டீயாவது குடித்துவிடலாம் என்று பக்கத்திலிருந்த டீக்கடைக்குப் போனேன். ஒரு டீயும் வடையும் சாப்பிட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்தேன்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது. நாய் பழைய இடத்தில் படுத்துக்கிடந்தது. நான் சுளீரென்று விழுந்த காலை வெயிலைப் பொருட்படுத்தாமல் காத்திருந்தேன்.

மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது. ஜெகதீசன் சார் வரவில்லை. ஒன்பதே முக்கால் வரைக்கும் வரவில்லை.

‘அவர் வந்திருப்பாரோ!' இந்த எண்ணம் தோன்றியதும் எனக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அதற்கும் சாத்தியம் இருந்தது. ஒருவேளை நான் டீ குடிக்கப் போயிருந்த நேரத்தில் அவர் வந்திருக்கலாம்.

கார்? அவரை இறக்கிவிட்டுவிட்டு வேறு வேலையாகப் போயிருக்கலாம். எனக்குத் தவிப்பு அதிகமானது. ஒரு முடிவோடு கேட்டைத் திறந்தேன். சங்கிலியிலிருந்து நாயை அவிழ்த்துவிட்டிருந்ததை நான் அதுவரை கவனிக்கவில்லை. என் குரல்வளையைக் கடிப்பது போல் பாய்ந்து வந்தது. குரைத்தபடி, முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் தூக்கி என் மார்பு மீது வைத்தது. ‘உர்ர்...' என்று உறுமியது. என்னால் அலறக்கூட முடியவில்லை.

அந்த அம்மாள் வெளியே வந்தார்.

“ஏம்ப்பா! உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது? அறிவு வேணாம்? நாய் இருக்குல்ல. இப்பிடி சடார்னு உள்ளே நுழையுறியே? போப்பா. அவரு இல்ல...”

அந்த அம்மாள் நாயைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போனார். நான் தலை குனிந்தபடி வெளியே வந்தேன். அந்த அம்மாள்தான் நாயை அவிழ்த்துவிட்டிருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கும்போதே உடம்பு நடுங்கியது.

0

தினம் - 2

சென்னை, வாழ்வின் குரூரப் பக்கங்களை எனக்குப் புரட்டிப் போட்ட வருடம் அது. ஜெகதீசன் சார் வீட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்த பிறகு ஒடிந்து போயிருந்தேன். அடுத்து என்ன என்கிற கேள்வி சதா ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. என்ன செய்கிறோம் என்கிற பிரக்ஞையே இல்லாமல் திரிந்தேன். இலக்கில்லாமல் சுற்றிவிட்டு ஒரு கோயிலில் உட்கார்ந்திருந்தபோதுதான் உத்திரகுமாருக்கு ஃபோன் செய்யலாம் என்று தோன்றியது.

உத்திரா கேரளாவில் இருக்கும் அடிமாலியில் அப்போது இருந்தார். எல்லாவற்றையும் அவரிடம் கொட்டினேன். ஆறுதலாகப் பேசிவிட்டு அவர்தான் அந்த யோசனையைக் கூறினார்.

“மெட்ராஸை விட்டுட்டு வெளியில எங்கயாவது கொஞ்ச நாள் போய்ட்டு வாயேன்.”

எனக்கும் எங்கேயாவது போனால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால், எங்கே போவது? அவரே யோசனையும் சொன்னார்.

“ஒண்ணு பண்ணு. திருவண்ணாமலையில என் நண்பர்கள் சில பேரு இருக்காங்க. நாளான்னிக்கி கலை நிகழ்ச்சி மாதிரி ஒண்ணு நடத்தறாங்க. விடிய விடிய நடக்கும். போய்ட்டு வா. மனசுக்கு ஆறுதலா இருக்கும்” என்று சொல்லி, நண்பர்களின் பெயரையும் முகவரியையும் கொடுத்தார்.

நான் திருவண்ணாமலையில், பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கியபோது இரவு இரண்டு மணி. உத்திரா சொல்லியிருந்த ‘பல்லவன் ஆர்ட்ஸ்' பூட்டிக் கிடந்தது.

‘இனி என்ன செய்வது?'

நான் திக்குத் தெரியாமல் நின்றுகொண்டிருந்தேன். பக்கத்திலிருந்த ஆட்டோ ஸ்டேண்டிலிருந்து ஒரு டிரைவர் இறங்கி வந்தார்.

“பல்லவன் ஆர்ட்ஸுக்கு வந்தீங்களா?”

“ஆமா.”

“அடடா! எல்லாரும் இப்பத்தான் போனாங்க. அட்ரஸ் தெரியுமா?”

“தெரியாது.”

“சரி. வாங்க!”

எங்கே கூப்பிடுகிறார், ஆட்டோவில் போக எவ்வளவு கேட்பார் என்று எதையும் யோசிக்காமல், அவர் பின்னால் போனேன். ஆட்டோ வளைந்து வளைந்து ஊரைத் தாண்டிப் போனது. எனக்கு பயமாக இருந்தது. இவர் எங்கே போகிறார்? வழியில் நிறுத்திக் கத்தியைக் காட்டினால் என்னிடம் கொடுப்பதற்குக்கூட ஒன்றுமில்லையே.

இருட்டைக் கிழித்துப் பார்க்க முயற்சித்து, தோற்றுப் போனது ஆட்டோவிப்ன் முன் விளக்கு வெளிச்சம். ஒரு வழியாக ஆட்டோ நின்றது. அது ஒரு சிறிய வீடு. ஆட்டோ டிரைவர் இறங்கி, அந்த வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார்.

கன்னங்கரேலென்று இருட்டு நிறத்தில் ஒரு மனிதர் வெளியே வந்தார். அடர்த்தியான தாடி வேறு. கைலியை இறுக்கிக்கொண்டு, “யாரு?” என்று கேட்டார்.

“உங்களைப் பாக்கத்தான் வந்திருக்காரு. வரட்டா?” ஆட்டோ டிரைவர் காசுகூட வாங்காமல் திரும்ப, அந்த மனிதர் சொன்னார்.

“காலையில கொஞ்சம் வீட்டுக்கு வந்துட்டு போப்பா. வேலையிருக்கு.”

“சரி.”

ஆட்டோ கிளம்பிப் போனது.

அவர் சிரித்த முகமாக என் பக்கம் திரும்பினார்.

“சொல்லுங்க.”

“உத்திரா அனுப்பினாரு.”

அவ்வளவுதான். அதற்குப் பிறகு அவர் என்னிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. உள்ளே அழைத்துப் போனார்.

“சாப்பிட்டாச்சா?” என்று கேட்டார்.

நான் தலையசைத்தேன். ஒரு கட்டிலைக் காண்பித்தார். போர்வையும் தலையணையையும் கொண்டுவந்து கட்டிலில் போட்டார். ஒரு செம்பில் தண்ணீர் கொண்டுவந்து தலை மாட்டுக்கருகே இருந்த திண்டில் வைத்தார். டேபிள் ஃபேனின் காற்று நன்கு மேலே விழும்படி திருப்பி வைத்தார்.

“நல்லா தூங்குங்க. காலையில பேசிக்கலாம்.”

அவர் கட்டிலுக்கருகே தரையில் படுத்தார். உடனே தூங்கிப் போனார். அடுத்த நாள் காலையில்தான் அவருடைய பெயர்கூட எனக்குத் தெரியும்.

இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா? அல்லது இப்படித்தான் மனிதர்கள் இருப்பார்களா?

ஜூன் 2008ல் ஆனந்தவிகடனில் வெளியான என்னுடைய சிறுகதை.