எழுத்துக் கிறுக்கு!

காலம் தவறித்தான் இப்போதெல்லாம் மழை பெய்கிறது. மார்கழி, தை மாதங்களில், குளிர்காலத்தில். வீட்டில் இருந்து கிளம்பும்போதே ஆரம்பித்திருந்தது. வேறு வழியில்லை. நான் ரமேஷ் குமார் சாரைப் பார்த்துத்தான் ஆகவேண்டும். சுசீலா கொடுத்த குடையில் இரண்டு கம்பிகள் ஒடிந்திருந்தன. ஆனாலும், அதை வாங்கிக்கொண்டு தெருவில் இறங்கி நடந்தேன். குளிரக் குளிர அடித்த சாரல் என் தோளில் விழுந்தாலும் எனக்கு உறைக்கவேயில்லை.

விடிந்தால் பொங்கல் பண்டிகை. சார், கணிசமான தொகை ஒன்றை இன்றைக்குத் தருவதாகச் சொல்லியிருந்தார். அதைக்கொண்டுதான் வினோதினிக்கும் சுசீலாவுக்கும் எனக்கும் புத்தம்புது உடைகள் வாங்கவேண்டும். கரும்பையும் பொங்கலையும் இனிக்க இனிக்கச் சுவைக்கவேண்டும். ‘காணும் பொங்கல்’ தினத்தில் முடிந்தால் குடும்பத்தோடு எங்காவது வெளியே சென்று வரவேண்டும். குறைந்தபட்சம் உயிரியல் பூங்காவுக்காவது போய்வரலாம். வினோதினி, கரடியைப் பார்த்ததே இல்லை. தாம்பரம் சானடோரியத்திலிருந்து, வடபழனி பஸ்ஸில் ஏறினேன்.

அது நடந்து பத்து வருடங்களுக்கு மேலாகிறது. இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும்கூட என்னால் மறக்க முடியாத சம்பவம் அது. என்னத்தையாவது எழுதி, எதையாவது சாதித்துவிட மாட்டோமா என்கிற உத்வேகம் எனக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்த காலம் அது.

மதுரைக்குப் பக்கத்தில் அரைமணி நேரம் பயணம் செய்தால் வரக்கூடிய ஊரைச் சேர்ந்தவன் நான். கால் மணி நேரத்தில் மொத்த ஊரையும் சுற்றி வந்துவிடலாம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கிற மனிதர்கள் மொத்தபேரும் எனக்கு அத்துப்படி. அவர்களுக்கு மிக நெருங்கிய, வெளியூரில் வசிக்கும் உறவினர்களின் முகங்கள்கூட எனக்குப் பரிச்சயம். அப்படிப்பட்ட ஊரைவிட்டுவிட்டு, சென்னையில் தஞ்சம் புகுந்த ஒருவன்!

எனக்கு ஆசை. எழுதுகிற ஆசை. மூன்றாம் வகுப்புப் படிக்கும்போதே, விக்கிரமாதித்யன் கதைகள் முழுத் தொகுப்பும் படித்தவன். கல்கி, சாண்டில்யன், சுஜாதா, பாலகுமாரன்... வளர வளர சா. கந்தசாமி, தி. ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தன், தமிழ்ச்செல்வன், மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, கந்தர்வன்... என்று பட்டியல் நீண்டு, பெயர் பெற்ற எழுத்தாளர்கள் எழுதிய அத்தனை புத்தகங்களையும் லைப்ரரியில் தேடித் தேடி வாசித்தவன். என்னமோ எழுதுகிறவனுக்குத்தான் இரண்டு கொம்புகள் முளைத்து இருக்கிற மாதிரியான பிரமை என்னைப் பீடித்திருந்தது.

அப்பாவின் பேச்சைக் கேட்காமல் சென்னை வந்தேன். லோல்பட்டேன். இரண்டு பத்திரிகைகளில் ஃப்ரீலேன்ஸ் நிருபர். அதில் கிடைக்கிற காசைக்கொண்டு முழுதாக ஒரு நாள்கூட சாப்பிட முடியாது. ஆனாலும், எனக்கு எழுத்துப் பிடித்திருந்தது. ஒரு கட்டுரைக்குக் கீழே, அல்லது ஒரு பேட்டிக்குக்கீழே என் பெயர் சிறியதாக வெளி வரும் பக்கங்கள் எனக்கு உற்சாகம் அளிப்பவையாக இருந்தன.

ஏச்சு, பேச்சுகளுக்கிடையில் சொந்த அக்கா வீட்டைவிடுத்து, பெரும்பாலும் நண்பரின் வீட்டில் தங்குவதே வழக்கமாகிப் போனது. நண்பர் ரவி பெருங்களத்தூரில் இருந்தார். அவர் வீடு என்று சொல்வது தவறு. அது என் வீடு. ரவியின் அம்மா, என்னை அவருடைய மூன்றாவது பிள்ளையாகவே பார்த்துக்கொண்டார். ரவிக்கு ஒரு அண்ணன். கிருஷ்ணன். இப்படியெல்லாம்கூட உதாரணமாக ஒருவரால் வாழ முடியுமா என்பதைப் போல அத்தனை அன்பு, வாஞ்சை கிருஷ்ணனுக்கு என் மீது. அந்த வீட்டில், ஒரு மனிதன் சோம்பேறி ஆகக்கூடிய அளவுக்கு உபசரிப்பு, கவனிப்பு. ஆனாலும், நான் பத்திரிகை அலுவலகத்துக்கு ஓடினேன். ஏதேதோ பேட்டிகள் எடுத்தேன், கட்டுரைகள் கொடுத்தேன், சமயங்களில் என் கவிதைகளையும் சிறுகதைகளையும்கூடக் கொடுத்தேன். வேறு வழியில்லாமல், அவை பிரசுரமாயின.

எவ்வளவு ஓடினாலும், வாழ்க்கை என்று ஒன்றிருக்கிறதல்லவா! பாரதி அண்ணன் என்னை ஒருநாள் அழைத்தார். அன்போடு விசாரித்தார். ‘இப்பிடி இருந்தீங்கன்னா செத்துப் போயிடுவீங்க முரளி! பேசாம வேற வேலையப் பாருங்க! நாளைக்கு நான் ஒரு அட்ரஸ் குடுக்குறேன். உங்க படிப்பறிவுக்கு அங்க வேலை கிடைக்கும். நான் சொன்னேன்னு சொல்லுங்க!’

அவர் சொன்ன முகவரி, ஒரு பிரபல இயக்குநருடையது. முதலில் நான் மிரண்டுபோனேன். சினிமாவுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கமுடியும்? அல்லது ஒரு தீவிர வாசகனுக்கும் இயக்குநருக்கும்தான் என்ன சம்பந்தம் இருக்க முடியும்? ‘முடியும்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமாக நிரூபித்தார் அந்த இயக்குநர். அவர், என்னை பாரதி அண்ணன் அனுப்பிய ஆளாகப் பார்க்கவில்லை. ‘வாசிப்பு அனுபவம் ஏதாவது இருக்கா?’ என்று கேட்டார். சொன்னேன்.

‘சமீபத்துல என்ன படிச்சே?’

சொன்னேன். அன்றைக்கே அந்த இயக்குநர் என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொண்டார். அவருக்கு ஏற்கெனவே இருக்கும் செல்லப் பிள்ளைகளில் நானும் ஒருவனாகிப் போனேன். எவ்வளவு இன்னலிலும் மாதா மாதம் சம்பளம் கொடுக்க மட்டும் தயங்க மாட்டார். வேலை இல்லையென்றாலும், மதிய ஒரு நேர சாப்பாடாவது உறுதி அவர் அலுவலகத்தில். ஐம்பத்தாறு எபிசோடுகளைக்கொண்ட ஒரு டெலி சீரியல், ஒரு இந்தி டெலி ஃபிலிம், ஒரு முழு நேரத் தமிழ்ப்படம். அவரிடம் வேலை பார்த்தேன். அதற்கு மேல் என்னால் அங்கே தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. இடையில், சுசீலாவை காதல் திருமணம் செய்திருந்தேன்.

ஓர் இயக்குநரைவிட்டு வெளியே வருகிற உதவியாளர், தனியாக படம் செய்ய முயற்சிப்பதுதான் தமிழ் சினிமா உலகின் இயல்பு, மரபு. நான் அந்த வழக்கத்துக்கு மாறாக ஒரு பத்திரிகையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். அது மாதப் பத்திரிகை. சொற்ப சம்பளம். மாதா மாதம் வாடகை கொடுக்கவேண்டும், மளிகைச் சாமான் வாங்கவேண்டும், கூடவே மருத்துவம், போக்குவரத்து, இன்னபிற... ஒரு மனிதனால் வேறு என்னதான் செய்ய முடியும்? வாழ்க்கை என்னை பயமுறுத்தியபடியே இருந்தது.

அப்போது வந்ததுதான் அந்த வாய்ப்பு. ரமேஷ் குமார் சாரைப் போய்ப் பார்க்கும்படி, பாலு அண்ணன் சொன்னார். அண்ணன் என் ஊர்க்காரர். என்மீது பிரியம் கொண்டவர். சமயங்களில், கடன் கொடுத்து உதவுபவர். பாலு அண்ணன், இரண்டு டி.வி. மெகா சீரியல்களுக்கு வசனம் வேறு எழுதிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு வானத்தில் மிதப்பது போல இருந்தது. ஒரு சீரியலுக்கு, ஒரு எபிசோடுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் என்னையும் என் குடும்பத்தையும் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டுபோய்விடுமே என்கிற நப்பாசை, ஒரு நாக்குப் பூச்சி போல அடி மனசில் ஊற ஆரம்பித்திருந்தது.

ரமேஷ் குமார் சார், அன்றைய தமிழ்த் தொலைக்காட்சி வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு புள்ளி. கிட்டத்தட்ட நான்கு தினசரி சீரியல்களுக்கும், ஒரு வார சீரியலுக்கும் திரைக்கதை எழுதிக்கொண்டிருந்தார். அவர் கடைக்கண் பார்வை கிடைப்பதே பெரும் பாக்கியம். அவரைப் பார்த்தேன். அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டவுடன் அன்பாகப் பேசினார். ஞாயிற்றுக் கிழமை புது சீரியலுக்கான டிஸ்கஷன் இருப்பதாகச் சொல்லி வரச் சொன்னார்.

டிஸ்கஷன். இதைப் போல தமிழ் சினிமாவில் பொய்யான வார்த்தை வேறு ஒன்று இருக்க முடியாது. பேருக்கு ஓர் ஒருவரிக் கதையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, என்னத்தையோ பேசி, மற்றவர்களின் எண்ணங்களை, கருத்துகளை, கதையைத் திருடிப் போடுகிற லாகவம் அது. இதற்கு டி.வி. சீரியல்களும் விதிவிலக்கல்ல என்பது எனக்கு ரமேஷ் குமார் சார் ஆபீஸுக்குப் போன தினத்தில் புரிந்தது.

அவருடைய நான்கு நண்பர்கள் ஏற்கெனவே உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவர், என்னை எல்லோருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார். எல்லோரும், நான் ஏன் அவ்வளவு பெரிய இயக்குநரிடம் உதவியாளராக இருந்துவிட்டு, இந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தேன் என்று ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்கள். டிஸ்கஷன் ஆரம்பித்தது. ரமேஷ் குமார் சார், தன் லைனைச் சொன்னார்.

‘கோயம்பத்தூர் பக்கத்துல ரொம்ப பாரம்பரியமான ஒரு குடும்பம். அப்பா ஒரு கவர்ன்மெண்ட் ஆபீஸ்ல பெரிய போஸ்டிங்க்ல இருந்தவரு. இப்போ நரம்புக் கோளாறால நடக்க முடியாம வீட்டுல ஈசி சேரே கதின்னு கெடக்குறவரு. மூணு பொண்ணுங்க. ரெண்டு பசங்க. ரெண்டு பொண்ணு காலேஜ் முடிச்சுட்டு வீட்ல இருக்குதுங்க. ஒருத்தி ப்ளஸ்டூ படிக்கிறா. ஒரு பையன் செல்போன் கடை வச்சிருக்கான். இன்னொருத்தன் காலேஜ்ல படிச்சுக்கிட்டு இருக்கான். இந்த சூழ்நிலைல அப்பாவோட பங்காளி ஒருத்தன், அவங்க இருக்குற வீட்டுல தனக்கும் பங்கிருக்குன்னு கேஸ் போடுறான். ப்ளஸ்டூ படிக்கிற பொண்ணு, எப்பிடி தன்னோட சித்தப்பாவோட சண்டை போட்டு, வீட்டைக் காப்பாதுறாங்கறது கதை. கூடவே, டிராக்குல மத்தவங்களோட பிரச்னைகள், கதைகள் எல்லாம் வருது... எப்பிடி?’

எல்லோரும் கை தட்டாத குறையாக கதையை சிலாகித்தார்கள். நான் மட்டும் பேசாமல் இருந்தேன். ‘என்ன முரளி! எதுவுமே சொல்லாம இருக்கீங்க?’ என்று தூண்டினார் ரமேஷ் குமார்.

‘சார்... லைன் ஓ.கே.தான் சார். ஆனா, ஸ்கிரீன் ப்ளே பண்றதுக்கு இது பத்தாதே சார்... ஒவ்வொரு கேரக்டரோட டீடெயிலையும் பேசணுமில்ல?’

‘அதுக்குத்தானே இங்க உக்காந்திருக்கோம்?’ என்று காட்டமாகச் சொன்னார் உட்கார்ந்திருந்த ஒருவர்.

விவாதம் ஆரம்பித்தது. கதா பாத்திரங்களை அலசினார்கள். பேசினார்கள், பேசினார்கள், பேசினார்கள். இடையில் டீ குடித்தார்கள், சிகரெட் புகைத்தார்கள், மதிய உணவு சாப்பிட்டார்கள், ஸ்நாக்ஸ் கொறித்தார்கள், மாலை ஆனவுடன் எல்லோரும் ஒரு பாருக்குப் போய் குடித்தார்கள். எதுவும் ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லை. நான் மட்டும் கதையை அசை போட்டபடி, அடுத்த நாள் காலையில் வருவதாக ரமேஷ் குமார் சாரிடம் சொல்லிவிட்டு, வீடு வந்து சேர்ந்தேன். ‘போன காரியம் என்ன ஆச்சு?’ என்கிற சுசீலாவின் கேள்விக்கு என்னால் தீர்க்கமாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

இரவில் தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. கதையையே அலசினேன். நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு, விளக்கைப் போட்டு, ஒரு பேப்பரில் எழுத ஆரம்பித்தேன். கதைப்படி, இளையபெண் எப்படியெல்லாம் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறாள், குடும்பத்தாருக்கு வரும் இன்னல்கள் என்னென்ன... எல்லாவற்றையும் குறித்தேன். முதல் பத்து எபிசோடுகளுக்கான திரைக்கதையையும் வடிவமைத்தேன். இரவு மூன்று மணிக்கு நிம்மதியாகப் படுத்து உறங்கினேன்.

அடுத்த நாள் ரமேஷ் குமார் சாரின் அறைக்கு நான் போனபோது, இரண்டுபேர்தான் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மற்ற இருவரைக் காணவில்லை. எல்லோரும் சோர்வாக இருந்தார்கள். கதையை எப்படி அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்துவது என்கிற தயக்கத்தில் இருந்தார்கள் என்பது பார்த்தவுடனே புரிந்தது. நான் எனக்குத் தோன்றியதைச் சொன்னேன். பத்து எபிசோடுகளுக்கான திரைக்கதையையும் சொன்னேன். சார், ரொம்ப உற்சாகமாகிவிட்டார். என்னைத் தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார். மதியம் உயர்தர உணவகத்தில் இருந்து எல்லோருக்கும் சாப்பாடு வரவழைத்தார். சாப்பிட்டோம்.

நான் கிளம்பும்போது, என்னைத் தனியாக அழைத்து இருநூறு ரூபாய் பணத்தை என் பாக்கெட்டில் உரிமையாக வைத்தார். ‘முரளி! நாளான்னிக்கி புரொட்யூஸர்கிட்டயும், சேனல்லயும் கதை சொல்லப் போறேன். எப்பிடியும் ஓ.கே. ஆயிடும். நீங்கதான் உதவித் திரைக்கதை. அவங்களுக்கு ரெகுலரா வசனம் எழுதுறது துரைன்னு ஒரு ஆளு. அவ்வளவு ஈசியா அந்த கம்பெனிலருந்து அவனைத் தூக்க முடியாது. ரெண்டு மாசம் பொறுத்துக்கோங்க. உங்களையே டயலாக் ரைட்டரா போட்டுடுறேன். அப்புறம் எபிசோடுக்கு இவ்வளவுன்னு ரேட் பேசிக்கலாம். அது வரைக்கும் மாசம் பத்தாயிரம் தர்றேன். மத்தபடி, போக்குவரத்து, இதர செலவுகளைப் பாத்துக்கலாம். என்கூட உதவியா இருங்க. என்ன?’

எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. டிஸ்கஷனில் நான் அடைந்த கடைசி சந்தோஷ தருணம் அதுதான்.

ரமேஷ் குமார் சாருடைய கதை ஓ.கே. ஆக ஒன்றரை மாதம் பிடித்தது. ஒப்பந்தம் எதுவும் தயாரிப்பு நிறுவனத்துடன் போடாமல், பணம் பெயராது. எனவே, அவரிடம் பணம் கேட்க எனக்கே கூச்சமாக இருந்தது. ஆனாலும் நிலைமை சரியாக இல்லை. இடையில் அவரிடமே ஐநூறு ரூபாய் கடன் வாங்குபடி ஆகிவிட்டது.

சீரியல் ஒப்பந்தம் ஆன பிறகு, சார் எனக்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய் அட்வான்ஸாகக் கொடுத்தார். இன்னும் இரண்டு மாதத்தில் சீரியல் ஆரம்பிக்க இருப்பதால், வேகமாக முதல் ஷெட்யூலுக்கான திரைக்கதையை எழுதவேண்டும் என்றார். சீன்களைச் சொன்னார். நான் குறித்துக்கொண்டேன். ‘ஏற்கெனவே ரெண்டு சீரியல் ஓடிக்கிட்டிருக்கு முரளி! அதுனால என்னால இதுல ஃபுல்லா கான்சன்ட்ரேட் பண்ண முடியாது. நீங்கதான் எல்லாத்தையும் பாத்துக்கணும். ஓ.கே.?’

நான் ‘சரி’ என்றேன். பத்து நாளைக்குள், முதல் ஷெட்யூலுக்கான முழுத் திரைக்கதையையும் எழுதிக்கொண்டு போய் அவரிடம் கொடுத்தேன். கையோடு பிரித்துப் படித்த, ரமேஷ் குமார் சார் முகம் மகிழ்ச்சியில் பூரித்துக்கிடந்தது. அவ்வப்போது, ‘பலே’ சொன்னபடி செல்லமாக என் முதுகில் அடித்தார். கடைசியாக, ‘சின்னதா கொஞ்சம் கொஞ்சம் சேஞ்ச் பண்ணணும். நான் பாத்துக்கறேன். அடுத்த மாசம் ரெண்டாம் தேதி, புரொட்யூஸர் காண்ட்ராக்ட் போட்டு, அட்வான்ஸ் குடுத்துடுவாரு. நீங்க போன் பண்ணிட்டு வாங்க!’ என்றார்.

நான் கிளம்பும்போது எனக்கு தற்போது எந்த வேலையும் இல்லாத நிலையைச் சொன்னேன். பொங்கலுக்கு ஏதாவது பணம் வேண்டும் என்பதை நாசூக்காகத் தெரிவித்தேன்.

‘அவ்வளவுதானே! பொங்கலுக்கு முதல் நாள் ஈவினிங் வந்துடுங்க. நான் இல்லைன்னாலும், ரூம்ல யாராவது இருப்பாங்க. குடுத்துட்டுப் போயிடுறேன். வாங்கிக்கங்க! அப்புறம் கணக்குப் பாத்துக்கலாம்.’

அவர் சொன்ன தினத்தில், நான் மழையில் பாதி நனைந்தபடி அவர் ஆபீஸுக்குப் போனபோது, பூட்டியிருந்தது. பதறிப் போனேன். அலுவலக எண்ணுக்கு போன் செய்தால் யாரும் எடுக்கவில்லை. அவர் செல்போன் ஸ்விட்ச்டு ஆஃப். நான் அவர் இருந்த கட்டடத்துக்கு எதிர்த் திசையில் எப்படியாவது அவர் வந்துவிடமாட்டாரா என்கிற ஆதங்கத்தில், ஒரு டீக்கடை வாசலில் ஆவலோடு காத்திருந்தேன்.

பக்கத்து வீட்டுக்கு போன் செய்து, சுசீலாவிடம் நான் வர கொஞ்சம் தாமதமாகும் என்று சொன்னேன். இடை இடையில், ரமேஷ் குமார் சாருடைய செல்போனுக்கு போன் செய்யவும் தவறவில்லை. ஒரே பதில். ‘சுவிட்ச்டு ஆஃப்.’ அன்றைக்கு பைத்தியம் பிடித்தது போலப் பெய்துகொண்டிருந்தது மழை. ஆழ்வார் திருநகரில், மழை பெய்தால், சாலைகளில் இவ்வளவு நீர் தேங்கும் என்பதே எனக்கு அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது.

நம்பிக்கை முழுவதுமாக அற்றுப் போன கணத்தில், இரவு ஒன்பதே கால் மணிக்கு ரமேஷ் குமார் சார் என் லைனுக்கு வந்தார். ‘என்னா முரளி! இப்பதான் பாத்தேன். உங்கட்டருந்து இவ்வளவு மிஸ்டு காலு...’ அவர் குரல் குழறியபடி இருந்தது.

‘சார்! உங்கட்ட பணம் கேட்டிருந்தேனே சார்... இன்னிக்கி வரச் சொன்னீங்களே... நாளைக்கு பொங்கல்...’

‘ஆமா இல்ல. சாரி, சாரி. ஒண்ணு பண்ணுங்க. நம்ம ஆபீஸ் வாசல்லயே நில்லுங்க. இன்னும் டென் மினிட்ஸ்ல நம்ம ஆள் ஒருத்தன் வந்து உங்களுக்கு ஒரு கவர் கொடுப்பான். ஹேப்பி பொங்கல்!’

அவர் போனை வைத்துவிட்டார். எனக்கு உற்சாகம் பிறந்தது. என்னவெல்லாம் வாங்கலாம், எப்படி பொங்கலைக் கொண்டாடலாம் என்கிற கனவில் மிதந்தபடி இருந்தேன்.

சரியாக பத்து நிமிடத்தில், சார் சொன்ன ஆள் பைக்கில், மழைக்கோட்டு அணிந்தபடி வந்தார். ஒரு கவரை நீட்டினார். நான் ஆவலோடு பிரித்துப் பார்த்தேன். ஒரே ஒரு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு.

‘இவ்வளவுதான் குடுத்தாரா?’

‘ஏன் பத்தாயிரம் ரூபா கேட்டிருந்தீங்களா? டவுட்டுன்னா நாளைக்கி சார்கிட்ட பேசிக்கங்க!’ அந்த மனிதர் நக்கலாகச் சொல்லிவிட்டு, பைக்கை ‘விருட்’டென்று எடுத்துக்கொண்டு போனார்.

எனக்கு ஒன்று மட்டும் உறுதியாகத் தெரிந்தது. ‘வினோதினியால் காணும் பொங்கலன்று கரடியைப் பார்க்க முடியாது.’

*

(இந்த மாதம் “தீக்கதிர் பொங்கல் மலரில்” வெளியான சிறுகதை)

ஆசுவாசம்!

சுசீலாவால் நம்பவே முடியவில்லை. ஆச்சரியத்தோடும் கொஞ்சம் பரவசத்தோடும் அவள் குரல் ஒலிப்பதை செல்போனில் பேசும்போதே என்னால் உணர முடிந்தது.

‘நெஜமாவேதான் சொல்றீங்களா? கௌம்பி ரெடியாயிருக்கட்டுமா? சீக்கிரம் வந்துடுவீங்களா?’

‘ஆமா சுசீ! நாலு மணிக்கெல்லாம் வந்துடுறேன். பார்க்குக்குப் போயிட்டு, வெளியில எங்கயாவது ஓட்டல்ல சாப்பிடலாம். நைட்டுக்கு டிபன் எதுவும் செஞ்சுடாதே!’

இடையில், பேசுவதை நிறுத்திவிட்டு அவள் கிருஷ்ணாவிடம் பேசுவதும், அவன் ஏதோ சொல்வதும் கேட்டது. கிருஷ்ணா அவளிடமிருந்து செல்போனை வாங்கி என்னிடம் பேசினான்.

‘அப்பா!... ம்... அப்பா... பீச்சுக்கு... பீச்சுக்கு போலாம்ப்பா.’

‘போலாண்டா செல்லம்!’

‘ம்... ம்... அப்புறம் எனக்கு... எனக்கு... தோசை!’

‘வாங்கித் தர்றேண்டா கண்ணு!’

கிருஷ்ணாவுக்கு இன்னும் பார்க்குக்கும் பீச்சுக்கும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. பூங்கா, அவனுக்குக் கடற்கரையாகத் தெரிகிறது. அலைகள் கரையில் மோதாத, ‘ஜிலு ஜிலு’ காற்று வீசாத, கால்களில் மண் ‘நறநற’க்காத கடற்கரை.

‘அதுக்கு பேரு பீச் இல்லடா, பார்க்கு...’ என்று சொன்னால் அப்போதைக்கு ‘பா...க்கு’ என்பான். ஆனால், திரும்பவும் வெளியே போகவேண்டும் என்று சொல்லும்போது ‘பீச்’ என்கிற சொல்லைத்தான் பயன்படுத்துவான். ஆனால், ப்ரியாவுக்கு நன்கு விவரம் தெரிந்திருந்தது. அவள் கிருஷ்ணாவைவிட நான்கு வயது பெரியவள்.

காலையில் ஆபீஸுக்குக் கிளம்புகிற நேரத்தில், ‘எங்கேயாவது வெளியில கூட்டிட்டுப் போங்கப்பா. நாம எல்லாரும் பார்க்குக்குப் போய்கூட ரொம்ப நாளாச்சுப்பா!’ என்று ப்ரியா சொன்னபோது, அவள் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியவில்லை.

‘போலாண்டா பட்டு!’ என்று அவள் கன்னங்களைச் செல்லமாகத் தட்டிவிட்டுக் கிளம்பினேன். ஆபீசுக்குப் போவதற்கே அலுப்பாக இருந்தது. ‘என்னடா வாழ்க்கை!’ என்று வெறுப்பாக வந்தது.

நகர வாழ்க்கையில் குடும்பத்தோடு கழிப்பதற்கான நேரம் என்பது நம் கையில் இல்லை. அலுவலகமும், அங்கே போய் வருவதற்கான பயண நேரமும், போக்குவரத்து நெரிசலும் தின்று எறிந்த சக்கைதான் மீதம் இருப்பது. அகாலத்தில் வீடு புகுந்ததும் படுக்கையில் விழத்தான் மனம் வேட்கை கொள்கிறது. ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் வீட்டுக்கு உதவ, ஓய்வெடுக்க என்று பொழுது ஓடி விடுகிறது. ‘அடடா! குடும்பத்தோட வெளில போய் ரொம்ப நாளாச்சே!’ என்று தோன்றுகிற கணங்களில் குற்ற உணர்ச்சி ஒரு சைத்தானைப் போல மென்னியைப் பிடிக்கிறது.

அவகாசம் இருந்தாலும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு பல விஷயங்கள் கட்டுபடியாவதில்லை. நகருக்கு வெளியே இருக்கும் தீம் பார்க்குகளுக்கு ஒரு முறை குடும்பத்தோடு போய்வரும் செலவு என்பது மாத சம்பளத்தில் பாதியை விழுங்குகிற சமாசாரம். நல்ல தியேட்டரில் சினிமா பார்க்கலாம் என்றால், நான்குபேருக்கு ஆயிரம் ரூபாயையாவது தனியாக எடுத்து வைக்கவேண்டும். ‘நவீனம்’ என்கிற பெயரில் தியேட்டர்களெல்லாம் பெரிய பெரிய ‘மால்’களாக ஆகிக்கொண்டிருக்கின்றன. சினிமா பார்த்தோம், வந்தோம் என்பது இயலாத காரியம். ரெஸ்டாரண்ட், விளையாட்டு, வினோத அரங்கங்களையும், பலவிதமான விளையாட்டுப் பொருட்களை விற்கிற கடைகளையும் கடந்துதான் தியேட்டருக்குச் செல்லவேண்டியிருக்கிறது. குழந்தைகளின் கண்களையும் வாயையும் என்ன செய்வது?

சில காலம் சுசீலாவே வியந்துபோகும்படிக்கு அவளை கோயில் கோயிலாக அழைத்துச் சென்றேன். கோலவிழியம்மன், முப்பாத்தம்மன், துலுக்கானத்தம்மன், முண்டகக்கன்னியம்மன்... என்று சென்னையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இருக்கும் அத்தனை அம்மன்களுக்கும் சுசீலா நன்கு பரிச்சயம் ஆகிவிட்டாள். மற்ற செலவினங்களோடு ஒப்பிடுகையில் நடுத்தர வர்க்கவாசிகளுக்கு கோயில்கள் வரப்பிரசாதம். போக்குவரத்து, சாமிக்கு பூ, தட்டில் போட கொஞ்சம் சில்லறை... அவ்வளவுதான். ‘குடும்பத்தோட நாங்களும் வெளிய போய்ட்டு வருவம்ல?’ என்று காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை சட்டை, பேண்ட் போட்டுக்கொண்டு கிளம்பியபோது, சுசீலா தயங்கித் தயங்கி சொன்னாள். ‘ஏங்க! கோயிலுக்கு மட்டும் வேணாங்க... ‘இந்த வாரம் எந்தக் கோயிலு, என்ன பிரசாதம்?’னு பக்கத்து வீட்டு மாலதி கிண்டல் பண்றாங்க...’

எனக்குக் கோபம் வந்தது. நான் பத்திரிகைக்காரன். தமிழின் மிக முன்னணி நாளிதழில் நிருபர். யாருக்காகவும், எதற்காகவும் என்னை மாற்றிக்கொள்ளத் தேவையில்லைதான். ஆனால், சுசீலாவுக்கு இதையெல்லாம் புரிய வைக்க முடியாது. கொஞ்சம் குரல் உயர்த்திப் பேசினால்கூட அழுதுவிடுகிற ரகம். அவளும் என்னதான் செய்வாள்? ஒண்டுக் குடித்தனத்தின் இறுக்கத்தையும் பிசுபிசுப்பையும் தவிர்க்க மாதம் ஒரு முறையாவது எங்கேயாவது வெளியே போகத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.

கோயில்களுக்கு அடுத்தபடியாக நகரத்தில் என் போன்றவர்களுக்கு பூங்காக்களும் கடற்கரையும் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் தருபவையாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக பூங்காவில் குழந்தைகள் துள்ளிக் குதித்து விளையாட இடம் இருக்கிறது. அந்தக் கணங்களில் அவர்கள் வீடு, பள்ளி சிறைகளை மறந்து போகிறார்கள்.

அதன் பின், மாதத்துக்கு ஒரு முறையாவது நாங்கள் பூங்காவுக்குப் போவது வழக்கமானது. குடும்ப விஷயங்களை பேசிக்கொள்ள, குழந்தைகளைக் கொஞ்ச நேரம் உற்சாகமாக வைத்துக்கொள்ள, எதிர்காலம் குறித்துப் பேசிக் கவலைப்பட... அது எங்களுக்கு கற்பக விருட்சமாக இருந்தது.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக நாங்கள் வெளியே போக முடியாதபடிக்கு விடுமுறை தினங்கள் அமைந்து போயின. நண்பருடைய தந்தையின் மரணம், சுசீலாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனது, அலுவலகத்தில் வேலைப் பளு... என்று என்னென்னவோ காரணங்கள்.

அன்று சனிக் கிழமை. அலுவலகத்தில் வந்து உட்கார்ந்ததுமே எடிட்டர் அழைத்தார்.

‘வேணு! அடுத்த வாரம் சப்ளிமெண்ட்டரி ஒண்ணு போடப் போறோம். ‘பெண்கள் சிறப்பிதழ்.’ ஒரு திருநங்கையோட பேட்டி இருந்தா நல்லா இருக்கும்...’ அவரே ஒரு செல்போன் எண்ணைக் கொடுத்து பேசச் சொன்னார். பேசினேன்.

அவர் பெயர் சௌமியா. ஆணாக இருந்து பெண்ணாக மாறியவர். கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தில் பணியாற்றியபடியே, பிரபல நாடகக் குழு ஒன்றில் நடித்துக்கொண்டிருந்தார். அன்று மாலையே பேட்டிதர ஒப்புக்கொண்டார்.

‘என் வீட்ல வேணாங்க. ஹவுஸ் ஓனர் என்னை பொண்ணுன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. யாராவது பாக்க வந்தா சந்தேகப்படுவாங்க. உங்க வீட்டு அட்ரஸ் சொல்லுங்க. நான் அங்க வந்துர்றேன். இல்லன்னா, பொதுவா ஏதாவது ஒரு இடம் சொல்லுங்க. மீட் பண்ணலாம்.’

எனக்கு ப்ரியா காலையில் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.

‘ஏதாவது பார்க்ல மீட் பண்ணலாமா?’

சௌமியா ஒப்புக்கொண்டார். இருவரும் கே. கே. நகரில் இருக்கும் ஒரு பூங்காவில் மாலை ஐந்து மணிக்கு சந்திப்பதாக முடிவு. நான் உடனே சுசீலாவுக்கு போன் செய்து நாலரை மணிக்கு பூங்காவுக்குப் போகலாம் என்று தகவல் சொன்னேன். நான்கு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன். ப்ரியாவும் கிருஷ்ணாவும் தயாராக இருந்தார்கள். ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டார்கள். கிளம்பும்போது, நான் சுசீலாவிடம் ‘வாய்ஸ் ரெக்கார்டரை’ எடுத்து வைக்கச் சொன்னேன். அவள் கேள்விக்குறியுடன் பார்த்தாள்.

‘இல்லம்மா. ஒருத்தங்களை இண்டர்வியூ பண்ண வேண்டியிருக்கு. அரை மணி நேரம்தான். அப்புறம் நாம நம்ம வேலையைப் பாக்கலாம்.’

‘அப்போ ஆபீஸ் வேலைக்காகத்தான் எங்களைக் கூப்பிடுறீங்களா?’

நான் சுசீலாவிடம் நிலைமையை விளக்கிச் சொல்லவேண்டியிருந்தது. பைக்கில் வருகிறபோது ப்ரியா, ‘அப்பா! பில்லர்கிட்ட மாடியில ஒரு ரெஸ்டாரண்ட் இருக்குல்ல... அங்க போகலாம்ப்பா. எனக்கு சப்பாத்தி...’

‘எனக்கு தோசை...’ என்றான் கிருஷ்ணா. நடுத்தர வர்க்கத்துக் குழந்தைகளுக்கு தோசையையும் சப்பாத்தியையும் தாண்டி யோசிக்க முடிவதில்லை.

நாங்கள் பூங்காவுக்குள் நுழைந்த பத்து நிமிடத்தில் சௌமியா வந்துவிட்டார். அதிகம் போனால் இருபத்தைந்து வயது இருக்கும். படிய வாரிய தலைமுடி. ஜீன்ஸ், டீ சர்ட் போட்டிருந்தார். சிரித்த, குழந்தை போன்ற முகம். நான் சுசீலாவையும் குழந்தைகளையும் அறிமுகப்படுத்தினேன். சுசீலாவை குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும்படி சொல்லிவிட்டு, நானும் சௌமியாவும் புல் தரையில் அமர்ந்தோம்.

நான் உரையாடலை எங்கிருந்து தொடங்கலாம் என்ற யோசனையோடு, வாய்ஸ் ரெக்கார்டரை ஆன் செய்தேன். சற்று தூரத்தில் அமர்ந்தபடி சுசீலா எங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் பார்த்ததும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

‘ம்... உங்களைப் பத்தி சொல்லுங்க... உங்க சொந்த ஊரு, உங்க அப்பா அம்மா, உங்க இளமைக் காலம்...’

சௌமியா பேச ஆரம்பித்து சிறிது நேரம்தான் ஆகியிருக்கும். திடீரென்று ப்ரியா ஓடி வந்து, ‘அப்பா! கிருஷ்ணா சருக்குல ஏறணும்னு அடம் பிடிக்கிறாம்ப்பா...’ என்றாள். அதற்குள் சுசீலா வந்து அவளை இழுத்தாள். ‘அப்பாவை தொல்லை பண்ணக்கூடாது. வா!’ குழந்தைகள் விளையாட, சுசீலா தனியாக அமர்ந்திருக்க நான் அடிக்கடி அவர்களையே திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

‘என்ன சார்! ரொம்ப அன் ஈசியா இருக்கா? வேணும்னா அவங்களையும் இங்க வந்து உட்காரச் சொல்லுங்களேன். எனக்கு ஒரு பிரச்னையும் இல்ல...’

நான் நன்றியோடு சௌமியாவைப் பார்த்துவிட்டு, சுசீலாவை கை காட்டி அழைத்தேன். என் பக்கத்தில் அமரச் சொன்னேன். சங்கடத்தோடுதான் அமர்ந்தாள். ‘அக்கா! இதுல தனியா பேசுறதுக்கு ஒண்ணும் இல்ல. நான் பேசுறதெல்லாம் பத்திரிகையில வரப் போகுது. ஊரே படிக்கப் போகுது. அப்புறம் என்ன...? கூச்சப்படாம உக்காருங்க...’ என்று சௌமியா, சுசீலாவின் கையைப் பிடித்து உரிமையோடு அழுத்தினார். அதற்குப் பிறகு குழந்தைகள் அடிக்கடி எங்களருகே ஓடி வருவதும், கூச்சல் போடுவதும், என்னையும் சுசீலாவையும் பிடித்து இழுப்பதும்கூட அந்த நேர்காணலுக்குப் பெரிய தொந்தரவாக இல்லை.

சௌமியா, கேட்கிற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பொறுமையாக பதில் சொன்னார். அவருக்குள் இளமைப் பருவத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள், விஷயம் தெரிந்து வெளியே துரத்தப்பட்டு வீடு அன்னியமாகிப் போனது, தெருவில் இளைஞர்கள் கேலி செய்து அடித்து விரட்டியது, மும்பைக்கு ஓடிப் போய் ரயிலில் பிச்சை எடுத்தது, அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டது, ஒருவேளை சோற்றுக்கு வழியில்லாமல் திரிந்தது... என்று அவர் பேசப் பேச கலங்கிப் போய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் சுசீலா. ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகப் பேசினார் சௌமியா.

நேர்காணல் முடிந்ததும் நான் ஒரு ஆட்டோ பிடித்து வந்தேன். சௌமியா ஆட்டோவில் ஏறுவதற்கு முன்னால் சுசீலா, அவர் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். ‘கண்டிப்பா ஒரு நாள் எங்க வீட்டுக்கு வரணும்...’ சௌமியா சிரித்துத் தலை அசைத்து, கிருஷ்ணாவின் கன்னத்தில் செல்லமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்துவிட்டுப் போனார்.

நானும் சுசீலாவும் பூங்காவில் இருந்த பெஞ்ச் ஒன்றில் பேசுவதற்கு விஷயம் இல்லாதது போல கொஞ்ச நேரம் எங்கேயோ வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தோம். சுசீலாதான் மௌனத்தை உடைத்தாள். ‘கிளம்பலாமா?’ என்றாள். விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை அழைத்தாள்.

நான் பைக்கைக் கிளப்பினேன்.

‘சாப்பிடுறதுக்கு எங்க போலாம் சுசீ?’

‘ஓட்டலுக்கெல்லாம் வேணாங்க. வீட்டுக்கே போயிடலாம். ஃபிரிட்ஜுல மாவு இருக்கு. தோசை ஊத்திக்கலாம்.’

(கல்கி 30.10.2011 இதழில் வெளியான சிறுகதை)

*

கச்சேரி கேட்பவர்கள் கவனத்துக்கு!

கேட் திறந்திருந்தது. சபாவுக்குள் நுழைந்த கார்த்திகேயன் மொபெட்டை ஓரமாக நிறுத்தினார். வாட்ச்மேனைக் காணவில்லை. ஆபீஸ் ஜன்னலுக்கு அந்தப் பக்கம் சுப்ரமணியத்தின் தலை தெரிந்தது. பேண்ட் பாக்கெட்டில் கைவிட்டு, சீப்பை எடுத்து, மொபெட்டின் 'வியூ மிரர்'ரில் பார்த்துத் தலை வாரினார். கர்ச்சீப்பில் பொதிந்து வைத்திருந்த பவுடரை எடுத்து முகத்தில் மென்மையாகப் பூசினார். திட்டுத் திட்டாகப் படிந்திருந்த பவுடரைக் கர்ச்சீப்பால் ஒற்றி ஒற்றி எடுத்தார். முகத்துக்குப் பூசிய பவுடரையே எடுத்து நெற்றியில் திருநீறு மாதிரி இட்டுக்கொண்டார். ஆபீஸை நோக்கி நடந்தார்.

அவருடைய மன வேகத்துக்குக் கால்கள் ஒத்துழைக்க மறுத்தன. வயதானால், நாளுக்கு நாள் நடைவேகம்கூடக் குறையுமா என்ன? நேற்று நடந்ததுபோல இன்றைக்கு நடக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும் முட்டிகளில் கடுமையான வலி. மிகவும் சிரமப்பட்டு இந்த உடம்பைத் தூக்கிப் போவதாலோ என்னவோ இரண்டு கால்களையும் லேசாக வளைத்து வளைத்து நடக்கவேண்டியிருக்கிறது.

ஆபீஸ் அறை என்பது சுப்ரமணியம் உட்கார்ந்திருக்கும் எட்டுக்கு நாலு அளவிலான பகுதி. கதவுக்கு எதிர்ப்பக்கம் கவுண்ட்டர். டிக்கெட் வாங்க வருபவர்கள் ரோட்டில் நின்றுதான் டிக்கெட் வாங்கவேண்டும். நடுவில் ஒரு மர டேபிள். ஒரு பெரிய லெட்ஜர் புத்தகம் விரிந்துகிடக்க, அதில் விரல்களை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான் சுப்ரமணியம். ஆபீஸ் அறையை ஒட்டினாற்போல இருந்த சபா செக்ரட்டரியின் அறை மூடிக்கிடந்தது. முழுக்க ஏசி செய்யப்பட்ட அறை என்பதால் ஆள் இருந்தாலும் மூடியே இருக்கும்.

“வணக்கம்னா” முகம் முழுக்க சிரிப்பாக சுப்ரமணியத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார் கார்த்திகேயன்.

சுப்ரமணியத்துக்கு அவர் வயதில் பாதிகூட இருக்காது. ‘சார்!' என்று கூப்பிட தன்மானம் இடம்தரவில்லை. ரயில்வேயில் ஃபிட்டராக வேலை பார்த்து ரிடையர்ட் ஆனவர். அரைக்காசு சம்பளமானாலும் அரசாங்க ‘கெத்து' குறைந்துவிடுமா என்ன?

அவனைப் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடமுடியாது. அது அவன் மரியாதையைக் குறைப்பதாகிவிடும். எந்த நேரத்தில் சுப்ரமணியம் தன் சிடுமூஞ்சி முகத்தைக் காட்டி, ‘வள்..' என்று விழுவான் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அதோடு, செக்ரட்டரி எல்லா விஷயங்களிலும் சுப்ரமணியத்தின் ஆலோசனைக்குக் காது கொடுப்பவராக இருந்தார். டிசம்பர் சீசன் முடிந்ததும் வழக்கமாக சபா செக்ரட்டரி அவரைத் ‘தனி'யாகக் கவனித்துக் கொடுக்கும் தொகையைக்கூடக் கொடுக்காதீர்கள் என்று அவன் சொன்னாலும் சொல்லிவிடுவான். எதற்கு வம்பு? ‘அண்ணா!' என்று கூப்பிட்டால், ‘அட மடையா! நீ எனக்கு அண்ணன் இல்லடா' என்பது போலவும் இருக்கும். அவனுக்கு மரியாதை கொடுத்தது போலவும் இருக்கும்.

சுப்ரமணியன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“வாங்க கார்த்திகேயன்! மத்த வாலண்டியர்ஸ் எல்லாம் வந்தாச்சா?”

“இப்ப வந்துடுவாங்க.”

“ம்.” அவ்வளவுதான். மறுபடியும் லெட்ஜரில் ஆழ்ந்து போனான் சுப்ரமணியம்.

கார்த்திகேயன் வாட்சைப் பார்த்தார். மணி நான்கு முப்பது. பாலுவும் முரளியும் ஐந்துமணிக்குத்தான் வருவார்கள். திரும்பி, சபாவின் பின்புறம் இருந்த கேண்டீனுக்குப் போனார்.

சங்கரய்யர் வாணலியில் இருந்து கரண்டியால் மெதுவடைகளை எடுத்து தட்டில் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அச்சில் போட்டு எடுத்தது போல எல்லாம் ஒரே சைஸில் இருந்தன. கார்த்திகேயனுக்குக் கை துறுதுறுத்தது. ‘ஒரு வடையை எடு!' என்று உள்ளுக்குள் ஒரு குரல் கேட்டது. ‘அவசரப்படாதே! போணியாகட்டும்.' என்று எழுந்த இன்னொரு குரல் முதல் குரலை அதட்டுப் போட்டு அடக்கியது.

“நமஸ்காரம் மாமா.”

குரல் கேட்டு, கிரைண்டரில் இருந்து மாவை வழித்துப் போட்டுக்கொண்டிருந்த பர்வதம் மாமி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“கார்த்திகேயன் வந்தாச்சா? அப்போ சட்னிக்குத் தாளிச்சிடவேண்டியதுதான்.” சங்கரைய்யர் சிரித்தபடி சொன்னார். ஐம்பதைக் கடந்துவிட்டதற்கான அடையாளம் அவருடைய நரைத்த தலைமுடி மட்டும்தான். மற்றபடி ‘துறுதுறு' இளைஞன் சங்கரன்.

“மாமி! ஒரு அரை டம்ளர் காஃபி தர்றேளா? அரை டம்ளர் போறும்.” குரலில் ஒரு குழைவை வரவழைத்துக்கொண்டு கேட்டார் கார்த்திகேயன். பர்வதம் மாமியின் முகம் எந்தவிதமான உணர்ச்சியுமில்லாமல் இறுகிக் கிடந்தது. மாவு வழித்தக் கைகளைக் கழுவிவிட்டு, முந்தானையால் துடைத்துக்கொண்டாள். ஃபில்டரில் இருந்து ஒரு டம்ளரில் டிக்காஷனை ஊற்றினாள்.

மாமி எப்போதுமே இப்படித்தான். அதிகம் பேச மாட்டாள். உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தமாட்டாள். அதிகம் பேசுவது இடைஞ்சல் என்று நினைக்கிறாளோ? அல்லது உன்னுடன் நான் ஏன் பேசவேண்டும் என்கிற விட்டேத்தி மனோபாவமா?

“நேத்து உன்னிகிருஷ்ணன் கச்சேரி பிரமாதம், இல்ல மாமி?” பர்வதம் மாமிக்கு உன்னிகிருஷ்ணனை மிகவும் பிடிக்கும் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

“ஆமா.” ஒற்றை வார்த்தை பதிலாக வந்தது.

“அதுலயும் அந்த ஜெகதோத்தாரன...அடடா! இன்னும் வெள்ளிக் கிழமையில மாமா போடற சக்கரைப் பொங்கல் மாதிரி இனிச்சுண்டே இருக்கு.”

அதற்கு மாமி பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. மாமி நீட்டிய காஃபியை வாங்கி ‘மடக்! மடக்!' என்று குடித்தார். டம்ளரை வைத்துவிட்டு, “அப்பறமா வர்றேன் மாமா!” என்றுவிட்டு நடந்தார்.

இவர் கேட்டுக்குப் போனபோது பாலு வந்திருந்தான்.

“ஏண்டா இவ்வளவு லேட்டு?”

“ஆபீஸ்ல பெர்மிஷன் தரணும்னா மூக்கால அழறாங்க மாமா! பேக்கை வச்சிட்டு வந்துடறேன்.”

“சீக்கிரம் வா! செக்ரட்டரி இப்போ வந்துடுவார்.”

பாலு ஆபீஸ் ரூமில் பேக்கை வைத்துவிட்டு வந்தான்.

“நீ சின்ன கேட்டுல போய் நின்னுக்கோ! மெம்பர்ஸ் பாஸ், சீசன் டிக்கட்டை மட்டும் அந்த வழியா அனுப்பு. டிக்கெட் வந்தா மெயின் கேட்டு வழியா வரச்சொல்லு.”

பாலு சபாவின் கடைக்கோடியிலிருந்த சிறிய கேட் வாசலில் போய் நின்றுகொண்டான். பாலு பக்கத்துவீட்டுப் பையன். கொஞ்சம் இசைக்கிறுக்கு. அது போதாதா? வாலண்டியர் சர்வீஸுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார். அதே சமயம், முரளி வியர்க்க விறுவிறுக்க சைக்கிளில் வந்து இறங்கினான்.

“மாமா! நமஸ்காரம்.”

“வாடா! சைக்கிளை கேண்டீன் பக்கமாக் கொண்டுபோய் நிறுத்து. நேத்தே சுப்ரமணியம் வாலண்டியர்ஸ் சைக்கிளை எல்லாம் ஏன் உள்ளே கொண்டு வர்றீங்கன்னு சத்தம் போட்டான். அவன் கண்ணுல படாமப் போ! அப்பிடியே வி.ஐ.பி. என்ட்ரன்ஸ்ல நின்னுக்கோ! ஃபர்ஸ்ட் நாலு ரோவுல சீசன் டிக்கட் வாங்கினவன் யாரும் உக்காராமப் பாத்துக்கோ!இன்னிக்கி சாட்டர்டே. நிறைய வி.ஐ.பி.ஸ் வருவாங்க.”

முரளி வேகவேகமாக சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு சபாவின் பின்னால் ஓடினான். அவன் ஒரு எல்.ஐ.சி. ஏஜெண்ட். வாலண்டியர் சர்வீஸ் பார்க்கிறானோ இல்லையோ, இந்த சீசன் முடிவதற்குள் பத்து பாலிஸியாவது பிடித்துவிடுவான். கூட்டம் வர ஆரம்பித்திருந்தது.

இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு இந்த டென்ஷன் இருக்கும். கச்சேரி ஆரம்பித்து அரைமணி நேரத்துக்குப் பிறகு எல்லாம் ஓய்ந்துவிடும். கார்த்திகேயன் மெயின் கேட்டின் இரு கதவுகளையும் மூடினார். ஒரு கதவை மட்டும் லேசாகத் திறந்து வைத்துவிட்டு அங்கேயே நின்றுகொண்டார்.

வாட்ச்மேன் வடிவேலு ஒரு பெரிய கூடையோடு அரங்கிலிருந்து வெளியே வந்தார். வேட்டியை மடித்துக்கட்டியிருந்தார். போட்டிருந்த பனியன் கக்கத்தில் கிழிந்திருந்தது. வடிவேலுக்கு நாற்பத்தைந்து வயது என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது. கறுத்த, மினுமினுப்பான, திடகாத்திரமான கிராமத்து தேகம்.

“என்னா வடிவேலு இவ்வளவு நேரம் உள்ளயா இருந்தே?”

“அங்...வேற எங்க இருப்பாங்களாம்? பேருதான் வாட்ச்மேனு. எம்மாம் குப்பை பாரு. அத்தனையும் பெருக்கி அள்றதுக்குள்ள தாவு தீந்து போயிடுது. கேட்ல நிக்கறதைத் தவுர எல்லா வேலையும் பாத்தாச்சு. கக்கூஸ் ஒண்டிதான் கழுவல. உள்ள குப்பை போடக்கூடாதுன்னு ஒரு போர்டுல எழுதி வையேன் சாமி!”

“போர்டுதானே? வச்சுடலாம்...வச்சுடலாம்.”

“நானும் சொல்லிகினுதான் கீரேன். நீயும் தலையைத் தலையை ஆட்டிகினுதான்கீரே. எங்க எழுதப்போறே?...” முணுமுணுத்தபடி கூடையோடு கேட்டை அகலமாகத் திறந்து வெளியே போனார் வடிவேலு. கார்த்திகேயன் கேட்டை மறுபடியும் ஒருக்களித்ததுபோல சாத்தி வைத்தார்.

எதையும் வெளிப்படையாகப் பேசுவது கிராமத்துக்கேயான குணம். வடிவேலு செக்ரட்டரியிடம்கூட இப்படித்தான் பேசுவார். உழைப்பை முழுதாக நம்புகிறவர்கள் யாருக்கும், எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. ஆனால், இந்தக் காலத்தில் உழைப்பு மட்டும் போதுமா என்ன? வடிவேலுவும் என்னதான் செய்வார்? மதுராந்தகத்துக்குப் பக்கத்தில் ஏதோ ஒரு கிராமம்தான் அவருக்குப் பூர்வீகம். பக்கா விவசாயி. பஞ்சமும் விலைவாசியும் பிள்ளைகளும் விரட்டியடிக்க, யாரோ ஓர் உறவினர் தயவில் சபாவுக்கு வாட்ச்மேனாக வந்து சேர்ந்திருந்தார். வேலைக்கு அசராத தேகம். பிறகென்ன? செக்ரட்டரியின் காரைத் துடைப்பதிலிருந்து, சபா மெயின்டனன்ஸ் வரைக்கும் வடிவேலுதான்.

‘நம்மால் ஏன் வடிவேலுவைப் போல இருக்க முடியவில்லை? வீட்டு உரிமையாளரிலிருந்து கேண்டீன் மாமி வரைக்கும் ஏன் இப்படி எல்லோரிடமும் கூனிக் குறுகி நிற்க வேண்டும்?' அவருக்குப் புரியவில்லை. புரிந்தாலும் மாற்றிக்கொள்கிற வயதா இது?

அதற்குள் நன்கு வியர்த்துவிட்டிருந்தது. கார்த்திகேயன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து கர்சீப்பை எடுத்து முகத்தை அழுத்தமாகத் துடைத்துக்கொண்டார். வெளியே கார் ஹாரன் சத்தம் கேட்டது. கார்த்திகேயன் அவசர அவசரமாக கேட்டின் இரு கதவுகளையும் விரியத் திறந்தார். கார் ‘சரட்'டென்று உள்ளே வந்து வளைந்து நின்றது. செக்ரட்டரி கார்க் கதவைத் திறந்து இறங்கினார். கார்த்திகேயனைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.

“நமஸ்காரம் அண்ணா!”

“என்ன கார்த்திகேயன்! கச்சேரிக்காரா எல்லாம் வந்துட்டாளா?”

“இன்னும் வரலைண்ணா!”

“என்னதிது? மணி அஞ்சாகப் போறது...அஞ்சரை மணிக் கச்சேரிக்கு இன்னுமா வரலை?” என்றபடியே ஆபீஸ் ரூமை நோக்கி நடந்தார் செக்ரட்டரி. டிரைவர் பேக்கைத் தூக்கிக்கொண்டு பின்னால் போக, கார்த்திகேயன் கேட்டை சாத்தினார். டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு இரு பெண்கள் உள்ளே வர, டிக்கெட்டை லேசாகக் கிழித்து, “ரெண்டாவது டோர்ல போங்க!” என்று வழி காட்டினார்.

கேட் வாசலில் ஒரு காரும் இரண்டு ஆட்டோக்களும் வந்து நின்றன. காரிலிருந்து வெற்றிலைச் சாறைக் கீழே துப்பியபடி பாடகர் ரங்காச்சாரியும் தம்புரா போடும் பெண்ணும் இறங்கினார்கள். இரண்டு ஆட்டோவிலிருந்தும் பக்க வாத்தியக்காரர்கள் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் இறங்கினார்கள்.

“நமஸ்காரம்.”

“கார்த்திகேயன் சாரா? நமஸ்காரம். போன டிசம்பர் சீசன்ல பாத்தது. சௌக்கியம்தானே? செக்ரட்டரி வந்துட்டாரா?”

“வந்துட்டார். உங்களை விசாரிச்சார். சீக்கிரம் போங்கோ!”

“நீங்கள்லாம் ஸ்டேஜுக்குப் போங்கோ. தோ வந்துடறேன்.” பக்க வாத்தியக்காரர்களிடம் சொல்லிவிட்டு ரங்காச்சாரி ஆபீஸ் ரூமை நோக்கி வேகமாகப் போனார். மெயின் கேட்டில் வருகிற கூட்டத்தைவிட, சின்ன கேட் வழியாக வரும் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. மெம்பர்ஸ் பாஸ். பாலு, அட்டையில் பஞ்ச் பண்ணுவதற்குள் பொறுமை இழந்துகொண்டிருந்தது கூட்டம்.

“பாலு! மெயின் கேட் பக்கம் கொஞ்சம் பேரை அனுப்பு” என்று குரல் கொடுத்தார் கார்த்திகேயன். அரங்கத்துக்குள் ஒலித்த மைக்கில் எலெக்ட்ரீஷியன் டேனியல் ‘செக்! செக்! ஒன், டூ, த்ரீ...' சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

கார்த்திகேயனுக்குக் கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது. சீசன் ஆரம்பித்து நான்கு நாட்கள் ஆகின்றன. சனிக்கிழமை மாலையில் நடக்கும் இந்தக் கச்சேரிக்கே கூட்டம் குறைவாகத்தான் வரும் போல இருக்கிறது. அரங்கம் முக்கால்வாசியாவது நிரம்புமா என்பது சந்தேகம். கேட் கலெக்ஷன் குறைவாகத்தான் இருக்கும்.

இப்போதெல்லாம் எந்த சபாக்காரர்களும் கேட் கலெக்ஷனை மட்டும் நம்பி கச்சேரிகளை நடத்துவதில்லை. ஸ்பான்சர்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது உலகம். மேடையின் பின்னால் இருக்கும் பேனரிலிருந்து, டிக்கெட் வரைக்கும் விளம்பரம் தருவதற்கு டூத்பேஸ்ட் கம்பெனிக்காரர்களும் ஊதுபத்தி உற்பத்தியாளர்களும் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் கேட் கலெக்ஷன் முக்கியம். ஒவ்வொரு நாளும் கைநிறையப் புரள்கிற காசைப் பார்க்கிற சந்தோஷம் சபாவுக்கு முக்கியம். அது இன்று நடக்காதுபோல இருக்கிறது. இந்த லட்சணத்தில் கச்சேரி மிகத் தாமதமாக வேறு ஆரம்பித்திருக்கிறது.

இத்தனை யோசனைகளுக்கு மத்தியிலும் கார்த்திகேயனுக்கு, ரங்காச்சாரி கச்சேரியை எப்படி ஆரம்பிக்கப் போகிறார் என்பதிலேயே கவனம் இருந்தது. வழக்கமான கச்சேரிகளுக்கே உரித்தான ‘ஹம்சத்வனி'யிலோ, ‘நாட்டை' ராகத்திலோ ஆரம்பிக்கிற வழக்கம் ரங்காச்சாரிக்கு இல்லை. அவர் தனி ரகம். ஆரம்பமே அமர்க்களமாக இருக்கும். ‘முதல் பத்து நிமிட படத்தை மிஸ் பண்ணாதீர்கள்' என்று சில சினிமாப் படங்களுக்குச் சொல்வார்களே, அதுபோல ரங்காச்சாரி கச்சேரியில் முதல் கீர்த்தனை ரொம்ப முக்கியம். அதற்காகவே முதல் ஆளாக வருகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ஸ்பீக்கர் வழியே தம்புராவின் ஒலி மெல்ல மெல்லக் காற்றில் மிதந்து வந்தது. ரங்காச்சாரியின் அரசாங்கம் ஆரம்பித்துவிட்டது.

“ஆடிக்கொண்டார் அந்த வேடிக்கை காணக் கண் ஆயிரம் வேண்டாமோ...” பாடலின் முதல் வரி வந்ததுமே, கார்த்திகேயனின் மனம் கணக்குப் போட்டது. ‘மாயமாளவகௌளை ராகம். முத்துத்தாண்டவர் கீர்த்தனை.' வாய்ப் பாட்டுக்கு மட்டுமல்ல. வயலின், வீணைக் கச்சேரியாக இருந்தாலும்கூட ‘என்ன ராகம், யாருடைய கீர்த்தனை?' இப்படி மனம் கணக்குப்போட ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

ரங்காச்சாரி அசகாய சூரர். மாயமாளவகௌளை ராகத்தில் கச்சேரி தொடங்கும் என்று யாருமே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். பார்வையாளர்களை நோக்கி வில்லை வளைத்திருந்தார் ரங்காச்சாரி. இது முதல் அம்பு. மிகச் சரியாகத் தைக்கிற அம்பு. அவ்வளவுதான். எல்லோரும் அவருடைய குரலுக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்படியே உட்கார்ந்துவிடுவார்கள். இனிமேல், மிருதங்கத்துக்கான தனி ஆவர்த்தனத்தின்போதுதான் கூட்டம் கேண்டீன் பக்கம் நகரும்.

கார்த்திகேயன் பதினைந்து வருடங்களாக இந்த சபாவுக்கு வாலண்டியர் சர்வீஸுக்கு வருகிறார். அதற்குக் காரணம், சக ஊழியர் பார்த்தசாரதி. இவருடைய இசை ஆர்வத்தைப் பார்த்துவிட்டு, “வாலண்டியரா இருங்களேன். ஏதோ சில்லறை கிடைக்கும். காதுகுளிரக் கச்சேரியும் கேட்கலாம்” என்று அவர் சொன்னபோது இவரால் ‘சரி' என்றுதான் சொல்ல முடிந்தது.

ஆனால், ஒரு நாள், ஒரு கச்சேரியைக்கூட முழுதாக உட்கார்ந்து, தாளம்போட்டு ரசிக்க முடிந்ததில்லை. காதில் பாட்டு விழுகிறதே அது போதாதா? இல்லை. காரணம் அது இல்லை. கேண்டீனில் கொடுக்கிற கிச்சடி, வடை, காஃபியும், வாலண்டியர் சர்வீஸுக்குக் கிடைக்கிற முப்பது, நாற்பது ரூபாய்க் கூலியும்கூடத் தேவையாகத்தான் இருக்கிறது. “சந்துரு! இன்னிக்கி பஸ்ல போயிடேன். அப்பா சபாவுக்கு போறார். வண்டி எடுத்துட்டுப் போகட்டுமே!” என்று சுசீலா சொல்லும்போது, தலையை ஆட்டிவிட்டு மகன் போவதுகூட இந்த ‘வேலை'யின் பொருட்டுத்தானே! கார்த்திகேயனுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

மூன்று மகள்களைக் கரையேற்றி, ஒரு பையனைப் படிக்க வைத்து வேலை வாங்கிக் கொடுப்பதற்காக எவ்வளவு இழக்கவேண்டியிருக்கிறது. பிடித்த பாடகரின் கேஸட்டுகளை வாங்கி, ஏகாந்தமாக உட்கார்ந்து, டேப்பில் போட்டு, காதாரக் கேட்பதற்குக்கூட சந்தர்ப்பம் வாய்த்ததில்லை. வாழ்க்கை விரட்ட விரட்ட சதா ஓடிக்கொண்டிருந்தார் கார்த்திகேயன். வேலை, வீடு, சிக்கனம் என்று இருந்ததால்தான் கடனில்லாமல் வாழ்க்கையை ஓட்ட முடிந்திருக்கிறது.

அரங்கத்துக்குள்ளிருந்து ஒருவர் காதில் செல்ஃபோனை வைத்தபடி வெளியே வந்தார்.

“சார்! கொஞ்சம் தள்ளிப் போய்ப் பேசுங்க!”

அவர் தலையை ஆட்டிவிட்டு, கேட்டுக்கு வெளியே நின்று சத்தமாகப் பேச ஆரம்பித்தார். அதே நேரம் அடுத்த கீர்த்தனையை ஆரம்பித்திருந்தார் ரங்காச்சாரி.

“சந்திரன் ஒளியில் அவளைக் கண்டேன்...” கிட்டத்தட்ட மிரண்டே போனார் கார்த்திகேயன். ஊரில் கச்சேரி செய்கிறவர்கள் எல்லாம் பாரதி பாடல்களை துக்கடாவுக்கு என்று ஒதுக்கியிருக்க, இந்த மனுஷன் இரண்டாவது கீர்த்தனையிலேயே பாரதியைக் கொண்டுவந்துவிட்டாரே!

வெளியே செல்ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்தவர், உள்ளே வந்தார். “இது காபி ராகம்தானே?”

“இல்ல சார். கீரவாணி.”

“ஆமாமா.” அவர் அரங்கத்துக்குள் போனார். ஆபீஸ் வாசலில் நின்று சுப்ரமணியம் கத்தினான். “கார்த்திகேயன்! செக்ரட்டரிக்கு காஃபி சொல்லுங்கோ!”

கார்த்திகேயன் “பாலு! கேட்டை மூடிட்டு ஒரு காஃபி வாங்கிட்டு வாடா!” என்று கத்தினார். பாலு சின்ன கேட்டை மூடிவிட்டு கேண்டீன் பக்கம் ஓடினான். டபரா டம்ளரில் காஃபி வாங்கி, ஒரு தட்டில் வைத்து பவ்யமாக செக்ரட்டரியிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்தான்.

“கேண்டீனுக்குப் போய்ட்டு வந்துடு. முரளியையும் கூட்டிட்டுப் போ! டிபன் சாப்டுட்டு நீ உள்ள போய் கச்சேரியைக் கவனி. முரளி கேட்ல நிக்கட்டும்.”

“சரி மாமா!” பாலு அரங்கத்துக்குள் நுழைந்தான். அவன் முரளியை அழைத்துக்கொண்டு பின் பக்கமாக கேண்டீனுக்குப் போய்விடுவான். மெயின் கேட்டில் ஒரு மடிசார் மாமி, “இன்னிக்கி ரொம்ப லேட்டாயிடுத்து” என்றபடி, ஹேண்ட் பேக்கிலி இருந்து மெம்பர்ஷிப் கார்டை எடுத்து நீட்டினார்.

“பரவாயில்ல. பஞ்ச் பண்ணல்லாம் வேண்டாம். உள்ளே போங்கோ!” என்றார் கார்த்திகேயன். மாமி மிக மெதுவாக எட்டு வைத்து உள்ளே போனார்.

உள்ளே ரங்காச்சாரியின் குரல் உருகிக்கொண்டிருந்தது. ‘கல்யாண வசந்தம்' ராகத்தில் தியாகராஜரின் ‘நாதலோலுடை...'யை எடுத்து, குழந்தையைத் தூக்கி, பவுடர் போட்டு, பொட்டு வைத்துக் கொஞ்சுவது போலக் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தார் ரங்காச்சாரி. உடனே, கதவைத் திறந்து உள்ளே போய் உட்கார்ந்து தாளம் போடவேண்டும் போல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு.

ஆபீஸ் ரூமிலிருந்து வேகவேகமாக சுப்ரமணியம் வெளியே வந்தான். இது, வழக்கமாக சுப்ரமணியம் டாய்லெட்டுக்குப் போய் சிகரெட் பிடித்துவிட்டு வருகிற நேரம். கார்த்திகேயன் கேட்டுக்கு வெளியே பார்வையை ஓட்டினார். ஒரு ஷேர் ஆட்டோ ‘தடதட'த்தபடி போனது.

“கார்த்திகேயன்!...” சுப்ரமணியத்தின் குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“பசங்க யாரும் இல்லையா?”

“கேண்டீனுக்குப் போயிருக்காங்க.”

“பரவால்ல. கவுண்ண்டரைக் க்ளோஸ் பண்ணிட்டேன். பக்கத்துக் கடைக்குப் போய் ரெண்டு ஃபில்டர் வில்ஸ் சிகரெட் வாங்கிட்டுப் பின்னாடி வந்துடுங்க.” பத்து ரூபாய் நோட்டை அவர் கையில் திணித்துவிட்டு, ‘விறுவிறு'வென்று கேண்டீன் பக்கம் போனான் சுப்ரமணியம்.

‘பொளேர்' என்று யாரோ கன்னத்தில் அறைந்தது போல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு. ஆபீஸ் வாசலில் செக்ரட்டரி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

‘அவர் நிற்பதால்தான் சுப்ரமணியம் என்னை சிகரெட் வாங்கி வரச் சொன்னானோ! இதுதான் வாலண்டியர் சர்வீஸா? இதற்குத்தானா இத்தனை வருடங்களாக இங்கே வாசலில் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்?' வெளியே நடந்தபோது கால்கள் ரொம்பவும் வளைந்த மாதிரி இருந்தது.

“சட்டுபுட்டுன்னு வரமாட்டீங்க? அசைஞ்சு அசைஞ்சு நடந்து வர்றீங்களே? சரியான ஆளுய்யா.” என்றபடி அவர் கொடுத்த சிகரெட்டையும் சில்லறையையும் வாங்கிக்கொண்டு டாய்லெட் பக்கம் போனான் சுப்ரமணியம்.

உள்ளே ‘குறிஞ்சி' ராகத்தில் அமைந்த ‘முத்துகாரே யசோதா'வை ஒரு கல்யாண ஆல்பத்தை ஆர்வத்தோடு புரட்டும் புதுமணத் தம்பதி போலப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தார் ரங்காச்சாரி. அன்னமாச்சார்யாவே அருகே வந்து நின்று, காதுக்குள் பாடுவதுபோல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு.

அரங்கத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கூட்டம் எழுந்து கேண்டீன் பக்கம் வர ஆரம்பித்திருந்தது. கேட்டில் முரளி யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். கார்த்திகேயன், ‘வா!வா!' என்று கூப்பிட்ட கேண்டீனை சட்டை செய்யாமல், அரங்கத்துக்குள் நுழைந்தார். ஹாலின் நடு மையத்தில், வசதியான இருக்கையாகப் பார்த்து உட்கார்ந்தார்.

“முரளீதர கோபாலா! முகுந்தா ஸ்ரீ வைகுந்தா!...” ‘மாண்டு' ராகம். பெரியசாமி தூரன் எழுதிய கீர்த்தனை. அவருடைய கைகள் தொடையில் தாளம்போட ஆரம்பித்தன.

அந்தக் கீர்த்தனை முடிந்ததும், ‘ராகம், தானம், பல்லவி'க்கு சங்கராபரணத்தை எடுத்திருந்தார் ரங்காச்சாரி. அரங்கத்தில் அவரும் ரங்காச்சாரியும் மட்டுமே இருப்பதுபோல இருந்தது கார்த்திகேயனுக்கு. அப்படியே கசிந்து, நெக்குருகிப் போய் இசையில் தன்னைக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

ரங்காச்சாரி ‘நானொரு விளையாட்டு பொம்மையா?' பாடும்போது, முரளி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

“மாமா! இங்கயா உக்காந்திருக்கீங்க? எங்கல்லாம் தேடினோம் தெரியுமா?”

அவர் அதைக் கவனிக்காமல், “பாட்டைக் கேளு. என்ன ராகம் தெரியுமா? நவரஸ கானடா. பாபநாசம் சிவன் எழுதினது. மனுஷர் என்னமாப் பாடறார் பார்!”

“சுப்ரமணியம் பேமெண்ட் வாங்கக் கூப்பிடறார் மாமா.”

“நீயே கையெழுத்துப் போட்டு வாங்கிடு. பாலுக்குக் காசைக் குடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பு.”

“நீங்க எங்கன்னு கேட்டா என்ன சொல்லட்டும்?”

“கச்சேரி கேட்டுண்டிருக்கேன். டிஸ்டர்ப் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லு.”

0

(கல்கி தீபாவளி மலர்- 2008-ல் வெளியான என் சிறுகதை)

பழைய காலண்டரில் இரு தினங்கள் - பாலு சத்யா

தினம் - 1

யாசகம் கேட்பதற்கு சற்றும் குறைந்ததில்லை, வேலை கேட்டு பரிந்துரைக்காக ஒருவர் முன் நிற்கிற தருணங்கள். ஒவ்வொரு கணமும், உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் அப்படியான ஒரு நிகழ்வு நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்கு முன்னால் அப்படி ஏன் நிற்க வேண்டும் என்பது இன்றைக்கும் விளங்கிக்கொள்ள முடியாத சோகம்.

சென்னை சி.ஐ.டி. நகரில் இருந்தது ஜெகதீசன் சார் வீடு. அவரைப் பார்த்தால் நிச்சயம் வேலை கிடைக்கும் என்று கிருஷ்ணமூர்த்தி சொல்லியிருந்தார். காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் ஒரு பெரிய மனிதர் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பியிருக்கமாட்டார் என்கிற நம்பிக்கையில் அவர் வீட்டுக்குப் போனேன்.கேட்டில் அழைப்புமணி இல்லை. அது உட்புற வாசல் நிலைப்படியருகே இருந்தது. கேட்டுக்கும் உட்புற வாசலுக்கும் நடுவில் ஒரு நாய் படுத்துக் கிடந்தது.

நான் இரண்டு மூன்று முறை “சார்! சார்!” என்று குரல் கொடுத்துப் பார்த்தேன். பதிலில்லை.

நாய் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டிருப்பதை மறுபடியும் ஒருமுறை உறுதி செய்துகொண்டு, கேட்டைத் திறந்து உள்ளே போனேன். அதுவரை பேசாமல் படுத்துக்கிடந்த நாய் பயங்கரமாகக் குரைத்தது. நாய் குரைக்கும் சத்தம் கேட்டு ஒரு அம்மாள் வெளியே வந்தார். நாற்பதைக் கடந்துவிட்ட வயதைக் குறைத்துக் காட்ட, மிகவும் பிரயாசைப்படுபவர் என்பது பார்த்தாலே தெரிந்தது.

“யாருப்பா?” விரோதியைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தார் அந்தப் பெண்மணி.

“சாரைப் பாக்கணும். நான் தாம்பரத்துலருந்து வரேன். ஒரு வேலை விஷயமா...”

“அவரு வெளியில போயிருக்காரு. திரும்பி வர்றதுக்கு ஒம்பது மணிக்கு மேல ஆவும்...”

சொல்லிவிட்டு என் பதிலைக்கூட எதிர்பார்க்காமல் அந்தப் பெண்மணி உள்ளே போய்விட்டார்.

நான் திகைத்துப் போனேன். இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா? அல்லது மனிதர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்களா? இப்படி நடந்துகொள்ள அந்தப் பெண்ணுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது யார்? ஒரு வேளை நகரம் குறித்துத் தொன்று தொட்டு இருந்து வரும் பிம்பம், மனிதர்கள் குறித்தான பயம் இப்படி வெளிப்படுகிறதா?

எவ்வளவு நேரமானாலும் ஜெகதீசன் சாரைப் பார்த்துவிடுவது என்ற முடிவோடு வெளியில் வந்து காத்திருந்தேன். பசித்தது. அவர் வருவதற்குள் ஒரு டீயாவது குடித்துவிடலாம் என்று பக்கத்திலிருந்த டீக்கடைக்குப் போனேன். ஒரு டீயும் வடையும் சாப்பிட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்தேன்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது. நாய் பழைய இடத்தில் படுத்துக்கிடந்தது. நான் சுளீரென்று விழுந்த காலை வெயிலைப் பொருட்படுத்தாமல் காத்திருந்தேன்.

மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது. ஜெகதீசன் சார் வரவில்லை. ஒன்பதே முக்கால் வரைக்கும் வரவில்லை.

‘அவர் வந்திருப்பாரோ!' இந்த எண்ணம் தோன்றியதும் எனக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அதற்கும் சாத்தியம் இருந்தது. ஒருவேளை நான் டீ குடிக்கப் போயிருந்த நேரத்தில் அவர் வந்திருக்கலாம்.

கார்? அவரை இறக்கிவிட்டுவிட்டு வேறு வேலையாகப் போயிருக்கலாம். எனக்குத் தவிப்பு அதிகமானது. ஒரு முடிவோடு கேட்டைத் திறந்தேன். சங்கிலியிலிருந்து நாயை அவிழ்த்துவிட்டிருந்ததை நான் அதுவரை கவனிக்கவில்லை. என் குரல்வளையைக் கடிப்பது போல் பாய்ந்து வந்தது. குரைத்தபடி, முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் தூக்கி என் மார்பு மீது வைத்தது. ‘உர்ர்...' என்று உறுமியது. என்னால் அலறக்கூட முடியவில்லை.

அந்த அம்மாள் வெளியே வந்தார்.

“ஏம்ப்பா! உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது? அறிவு வேணாம்? நாய் இருக்குல்ல. இப்பிடி சடார்னு உள்ளே நுழையுறியே? போப்பா. அவரு இல்ல...”

அந்த அம்மாள் நாயைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போனார். நான் தலை குனிந்தபடி வெளியே வந்தேன். அந்த அம்மாள்தான் நாயை அவிழ்த்துவிட்டிருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கும்போதே உடம்பு நடுங்கியது.

0

தினம் - 2

சென்னை, வாழ்வின் குரூரப் பக்கங்களை எனக்குப் புரட்டிப் போட்ட வருடம் அது. ஜெகதீசன் சார் வீட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்த பிறகு ஒடிந்து போயிருந்தேன். அடுத்து என்ன என்கிற கேள்வி சதா ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. என்ன செய்கிறோம் என்கிற பிரக்ஞையே இல்லாமல் திரிந்தேன். இலக்கில்லாமல் சுற்றிவிட்டு ஒரு கோயிலில் உட்கார்ந்திருந்தபோதுதான் உத்திரகுமாருக்கு ஃபோன் செய்யலாம் என்று தோன்றியது.

உத்திரா கேரளாவில் இருக்கும் அடிமாலியில் அப்போது இருந்தார். எல்லாவற்றையும் அவரிடம் கொட்டினேன். ஆறுதலாகப் பேசிவிட்டு அவர்தான் அந்த யோசனையைக் கூறினார்.

“மெட்ராஸை விட்டுட்டு வெளியில எங்கயாவது கொஞ்ச நாள் போய்ட்டு வாயேன்.”

எனக்கும் எங்கேயாவது போனால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால், எங்கே போவது? அவரே யோசனையும் சொன்னார்.

“ஒண்ணு பண்ணு. திருவண்ணாமலையில என் நண்பர்கள் சில பேரு இருக்காங்க. நாளான்னிக்கி கலை நிகழ்ச்சி மாதிரி ஒண்ணு நடத்தறாங்க. விடிய விடிய நடக்கும். போய்ட்டு வா. மனசுக்கு ஆறுதலா இருக்கும்” என்று சொல்லி, நண்பர்களின் பெயரையும் முகவரியையும் கொடுத்தார்.

நான் திருவண்ணாமலையில், பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கியபோது இரவு இரண்டு மணி. உத்திரா சொல்லியிருந்த ‘பல்லவன் ஆர்ட்ஸ்' பூட்டிக் கிடந்தது.

‘இனி என்ன செய்வது?'

நான் திக்குத் தெரியாமல் நின்றுகொண்டிருந்தேன். பக்கத்திலிருந்த ஆட்டோ ஸ்டேண்டிலிருந்து ஒரு டிரைவர் இறங்கி வந்தார்.

“பல்லவன் ஆர்ட்ஸுக்கு வந்தீங்களா?”

“ஆமா.”

“அடடா! எல்லாரும் இப்பத்தான் போனாங்க. அட்ரஸ் தெரியுமா?”

“தெரியாது.”

“சரி. வாங்க!”

எங்கே கூப்பிடுகிறார், ஆட்டோவில் போக எவ்வளவு கேட்பார் என்று எதையும் யோசிக்காமல், அவர் பின்னால் போனேன். ஆட்டோ வளைந்து வளைந்து ஊரைத் தாண்டிப் போனது. எனக்கு பயமாக இருந்தது. இவர் எங்கே போகிறார்? வழியில் நிறுத்திக் கத்தியைக் காட்டினால் என்னிடம் கொடுப்பதற்குக்கூட ஒன்றுமில்லையே.

இருட்டைக் கிழித்துப் பார்க்க முயற்சித்து, தோற்றுப் போனது ஆட்டோவிப்ன் முன் விளக்கு வெளிச்சம். ஒரு வழியாக ஆட்டோ நின்றது. அது ஒரு சிறிய வீடு. ஆட்டோ டிரைவர் இறங்கி, அந்த வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார்.

கன்னங்கரேலென்று இருட்டு நிறத்தில் ஒரு மனிதர் வெளியே வந்தார். அடர்த்தியான தாடி வேறு. கைலியை இறுக்கிக்கொண்டு, “யாரு?” என்று கேட்டார்.

“உங்களைப் பாக்கத்தான் வந்திருக்காரு. வரட்டா?” ஆட்டோ டிரைவர் காசுகூட வாங்காமல் திரும்ப, அந்த மனிதர் சொன்னார்.

“காலையில கொஞ்சம் வீட்டுக்கு வந்துட்டு போப்பா. வேலையிருக்கு.”

“சரி.”

ஆட்டோ கிளம்பிப் போனது.

அவர் சிரித்த முகமாக என் பக்கம் திரும்பினார்.

“சொல்லுங்க.”

“உத்திரா அனுப்பினாரு.”

அவ்வளவுதான். அதற்குப் பிறகு அவர் என்னிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. உள்ளே அழைத்துப் போனார்.

“சாப்பிட்டாச்சா?” என்று கேட்டார்.

நான் தலையசைத்தேன். ஒரு கட்டிலைக் காண்பித்தார். போர்வையும் தலையணையையும் கொண்டுவந்து கட்டிலில் போட்டார். ஒரு செம்பில் தண்ணீர் கொண்டுவந்து தலை மாட்டுக்கருகே இருந்த திண்டில் வைத்தார். டேபிள் ஃபேனின் காற்று நன்கு மேலே விழும்படி திருப்பி வைத்தார்.

“நல்லா தூங்குங்க. காலையில பேசிக்கலாம்.”

அவர் கட்டிலுக்கருகே தரையில் படுத்தார். உடனே தூங்கிப் போனார். அடுத்த நாள் காலையில்தான் அவருடைய பெயர்கூட எனக்குத் தெரியும்.

இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா? அல்லது இப்படித்தான் மனிதர்கள் இருப்பார்களா?

ஜூன் 2008ல் ஆனந்தவிகடனில் வெளியான என்னுடைய சிறுகதை.